ก่อนที่เราจะทำความเข้าใจว่า หลักการพื้นฐานที่มักพูดกันเสมอๆว่า “กินอาหารให้ครบ 5 หมู่ แล้วออกกำลังกายก็พอ..”

ทำไมถึงเป็นความรู้ที่ยังไม่ครบสมบูรณ์ และไม่สามารถช่วยป้องกันโรคเรื้อรังได้ ฉะนั้นเรามาทำความเข้าใจเบื้องต้นเกี่ยวกับความรู้พื้นฐานที่สำคัญ ที่มีผลต่อสุขภาพของเราก่อน

ในปัจจุบัน ข้อมูลทางการแพทย์ระบุค่อนข้างชัดเจนว่า ถ้าเราต้องการให้ร่างกายแข็งแรง ห่างไกลจากโรคเรื้อรังต่างๆ รวมถึงว่าเราจะมีภูมิต้านทานโรคติดเชื้อมากขึ้น (พูดง่ายๆว่าจะเป็นหวัดและป่วยยากขึ้น)

เราต้องปฏิบัติตามหลัก 5 อ. ซึ่งประกอบไปด้วย อาหาร อุจจาระ(ขับถ่าย) ออกกำลังกาย อากาศ อารมณ์

นั่นคือถ้าเราได้กินอาหารที่ดี มีการขับถ่ายที่ดี ออกกำลังกายสม่ำเสมอ อยู่ในที่ที่อากาศดี และไม่เครียด เราก็จะห่างไกลจากโรคต่างๆ ได้อย่างแน่นอน

ด้วยเหตุนี้ เราจะอ้างอิงหลักการทางการแพทย์ดังกล่าวโดยมุ่งเน้นอธิบายไปในเรื่องของอาหาร อุจจาระ ออกกำลังกาย (เน้นเรื่องอาหารมากที่สุด เพราะมีความสำคัญมากที่สุด)

อาหาร 7 หมู่

ถ้าเปรียบเทียบร่างกายเป็นเหมือนรถยนต์ การที่รถยนต์จะขับเคลื่อนไปได้ด้วยดี ก็ต้องมีการเติมน้ำมันและสารต่างๆ เข้าไปในรถ เช่นเดียวกันกับร่างกายของเราก็ต้องการบางอย่างเข้าไป เพื่อให้สามารถทำงานได้ตามปกติ ซึ่งสิ่งนั้นก็คือ อาหาร นั่นเอง

ในเรื่องเกี่ยวกับอาหาร เราทุกคนต่างก็เคยได้ยินหลักการที่ว่า ร่างกายเราต้องการอาหาร 5 หมู่ แต่ความจริงแล้ว ร่างกายเราต้องการอาหาร 5 หมู่และสิ่งจำเป็นอีก 2 กลุ่ม(รวมเป็น 7)

เพื่อให้ร่างกายเราสามารถทำงานได้ตามปกติ และห่างไกลจากโรคภัยไข้เจ็บต่างๆ หรือเรียกว่า “กินเพื่อสุขภาพ” โดยสิ่งจำเป็นทั้ง 7อย่างนั้นมีความสำคัญดังนี้

หมู่ที่ 1 โปรตีน

โปรตีนมีมากในอาหารประเภทเนื้อสัตว์ทุกประเภท นม ไข่ ถั่ว และธัญพืช อาหารประเภทโปรตีนเป็นหนึ่งในสารอาหารที่ให้พลังงานกับร่างกายของเรา

ซึ่งเป็นสิ่งที่มีความสำคัญ เพราะถ้าไม่กินสารอาหารที่ให้พลังงาน เราก็จะมีสภาพไม่ต่างจากรถยนต์ที่ไม่เติมน้ำมันเลยนั่นคือ ร่างกายก็จะไม่มีกำลังที่จะเคลื่อนไหว

นอกจากในมุมของการให้พลังงานแล้ว โปรตีนจัดว่าเป็นอาหารหมู่ที่มีความสำคัญต่อร่างกายของเรามาก หากเปรียบเทียบร่างกายกับรถยนต์ โปรตีนก็เปรียบได้กับโครงสร้างหลักของรถยนต์เลยทีเดียว

เพราะโปรตีนเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของกล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกาย ทั้งแขน ขา คอ รวมไปถึงกล้ามเนื้อหัวใจ ฉะนั้น คนที่กินโปรตีนไม่เพียงพอ ร่างกายก็จะอ่อนแอ ป่วยง่าย เหมือนรถยนต์ที่มีโครงสร้างไม่แข็งแรงก็จะผุพังได้ง่าย

นอกจากนี้ทุกขณะที่ร่างกายเราทำงาน ก็จะเกิดการสึกหรอขึ้นตามส่วนต่างๆ ของร่างกาย(ทั้งภายในและภายนอก) การซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอก็จำเป็นต้องใช้โปรตีนทั้งสิ้น

ฉะนั้นถ้าเรากินโปรตีนไม่เพียงพอ ร่างกายก็จะซ่อมแซมตัวเองได้ไม่เต็มที่ (เหมือนรถยนต์ที่ไม่ได้ดูแลรักษา ไม่ซ่อมบำรุงส่วนที่เสีย หรือสึกหรอ)

อวัยวะต่างๆก็จะสึกหรอและเสื่อมสภาพลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งส่งผลทำให้สุขภาพของเราย่ำแย่ลงเรื่อยๆ และถ้าวัยวะที่สึกหรอเป็นอวัยวะส่วนที่สำคัญ เช่น หัวใจ ปอด ตับ ไต ก็สามารถส่งผลให้เราเสียชีวิตได้ทีเดียว

นอกจากนี้ สารที่สมองใช้สื่อสารก็สร้างจากโปรตีน ฮอร์โมนและเอ็นไซม์ก็สร้างจากโปรตีน และโปรตีนจะถูกใช้ทุกๆวินาทีในการสร้างเม็ดเลือดแดง ภูมิต้านทานจะดีก็ต้องอาศัยโปรตีนเป็นตัวสร้าง

ปัญหาที่ผิวหนังทั้งหมดที่เกิดขึ้น ก็เกิดจากโปรตีนที่ไม่ดี มาถึงตรงนี้คงพอจะเห็นภาพแล้วว่า โปรตีนมีความสำคัญขนาดไหน…

หมู่ที่ 2 คาร์โบไฮเดรต

คาร์โบไฮเดรตมีมากในอาหารประเภทข้าว ขนมปัง แป้ง น้ำตาล ก๋วยเตี๋ยว พาสต้า เผือก มัน น้ำหวาน ถั่วและธัญพืช อาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตเมื่อถูกย่อยแล้วก็จะกลายเป็นน้ำตาลชนิดต่างๆ

ซึ่งเป็นแหล่งพลังงานที่สำคัญของร่างกายทุกส่วน รวมถึงสมองด้วย ด้วยเหตุนี้ถ้าเรากินอาหารประเภทนี้ไม่เพียงพอ อาจส่งผลให้สมองและอวัยวะต่างๆทำงานด้อยประสิทธิภาพลง ส่งผลให้เกิดโรคต่างๆได้ (การกินอาหารคาร์โบไฮเดรตต่ำ จึงไม่ดีดีต่อสุขภาพเสมอไป)

หมู่ที่ 3 ไขมัน

ไขมัน เป็นอาหารประเภทที่ให้พลังงานสูง มีมากในไขมันสัตว์ และพืชบางชนิดเช่น ถั่ว ธัญพืช มะพร้าว ปาล์ม บางคนอาจจะถูกปลูกฝังเรื่องความน่ากลัวของไขมัน

แต่ความจริงแล้วไขมันก็ยังคงเป็นสารที่อาหารที่มีความสำคัญต่อร่างกาย(ขาดไม่ได้)เพราะวิตามินบางอย่างก็จะละลายได้ในไขมันเท่านั้น หากเราไม่กินไขมันเข้าไปเลย ร่างกายก็จะไม่สามารถดูดซึมวิตามินบางอย่างได้เช่นกัน

นอกจากนี้ ไขมันยังเป็นวัตถุดิบในการผลิตฮอร์โมน น้ำดี ซึ่งเป็นองค์ประกอบของเยื่อหุ้มเซลล์ มีผลดีต่อการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันของร่างกาย ลดการอักเสบ ลดการแข็งตัวของเลือด

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ไขมันเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของสมองหากเราขาดไขมันที่จำเป็น ก็จะส่งผลกระทบต่อการทำงานของสมองและร่างกายส่วนอื่นๆทำให้มีปัญหาสุขภาพตามมาได้ (การกินอาหารไขมันต่ำมากๆ จึงไม่ได้ดีต่อสุขภาพเสมอไป)

หมู่ที่ 4 และ 5 วิตามินและเกลือแร่

วิตามินและเกลือแร่ มีมากในอาหารประเภทผัก ผลไม้ ธัญพืชทุกชนิด และบางประเภทมีมากในเนื้อสัตว์ สารอาหารสองหมู่นี้จะแตกต่างจากสารอาหาร 3 หมู่ก่อนหน้าตรงที่เป็นสารอาหารประเภทที่ไม่ให้พลังงานเลย

แต่มีความสำคัญกับร่างกายไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน เพราะวิตามินและเกลือแร่มีผลต่อการทำงานของอวัยวะแทบทุกส่วนในร่างกาย

ถ้าจะเปรียบเทียบกับรถยนต์ อาหารใน 2 หมู่นี้ ก็เปรียบได้กับน้ำมันหล่อลื่นตามส่วนต่างๆของรถยนต์ หากรถยนต์คันไหนไม่เติมสิ่งเหล่านี้เข้าไป ถึงจะวิ่งได้ในช่วงแรก แต่ไม่นานรถคันนั้นก็จะสึกหรออย่างรวดเร็วจนพังในที่สุด

เช่นเดียวกันกับร่างกายมนุษย์ หากใครขาดสารอาหารใน 2 หมู่นี้แม้ว่าในช่วงแรกร่างกายอาจจะยังทำงานได้(ดูเหมือนเป็นปกติ) แต่อวัยวะภายในต่างๆ จะสึกหรออย่างรวดเร็ว และทำงานด้อยประสิทธิภาพลง จนกลายเป็นคนอมโรคในที่สุด

หมู่ที่ 6 ใยอาหาร(ไฟเบอร์)

ใยอาหารมีมากในผัก ผลไม้ ธัญพืช โดยเราจะสังเกตได้ว่าอาหารที่มีใยอาหารมากก็คือ อาหารที่เวลาเราเคี้ยวจนละเอียดจะเหลือกากอาหารในลักษณะเป็นเส้นๆ เหลืออยู่

ความจริงแล้วใยอาหารไม่จัดว่าเป็นอาหาร เนื่องจากไม่ได้ให้สารอาหารใดๆกับร่างกาย และไม่ได้ให้พลังงานกับร่างกายแม้แต่น้อยนิด ดูผ่านๆอาจดูเหมือนใยอาหารเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ แต่ใยอาหารกลับมีความสำคัญต่อร่างกายเป็นอย่างมาก

หมู่ที่ 7 น้ำ

น้ำก็เป็นสิ่งที่ไม่ให้พลังงานและสารอาหารกับร่างกายเลย แต่มีความสำคัญต่อร่างกายมาก และมีความสำคัญมากกว่าอาหารอีก 6 หมู่ที่กล่าวมาเสียอีก

เพราะโดยปกติแล้ว ร่างกายเราโดยเฉลี่ยสามารถไม่กินอาหารได้ยาวนานนับเดือนโดยที่ยังไม่เสียชีวิต แต่คนส่วนใหญ่มักจะไม่รอดชีวิตหากขาดน้ำมากกว่า  3-7 วัน เราจึงขาดน้ำไม่ได้

แค่กินให้ครบ 7 หมู่

ถึงตรงนี้หลายๆท่านคงยังคิดเหมือนกับแพทย์ส่วนใหญ่ว่า ถ้าอย่างนั้น การดูแลสุขภาพด้วยการกินก็คงไม่ใช่เรื่องยาก เพราะแค่เรากินให้ครบ 5 หมู่ กินใยอาหาร ดื่มน้ำ แล้วพยายามออกกำลังกาย และพยายามขับถ่าย ก็คงจะเพียงพอแล้ว

ความเข้าใจดังกล่าวนั้น ถูกต้องเพียงครึ่งเดียว เพราะหากเรากินแฮมเบอร์เกอร์กับน้ำอัดลม ซึ่งก็มีโปรตีน(เนื้อสัตว์) คาร์โบไฮเดรต(ขนมปัง) ไขมัน(เนื้อสัตว์) วิตามิน เกลือแร่ ใยอาหาร(แตงกวา มะเขือเทศ) น้ำ(น้ำอัดลม) ก็ถือได้ว่าเป็นการกินอาหารที่ครบ 7 หมู่เช่นกัน

แต่การกินแฮมเบอร์เกอร์กับน้ำอัดลมนั้นทางการแพทย์เรียกว่า อาหารขยะ(Junk food)  ยิ่งกินก็จะยิ่งมีสุขภาพย่ำแย่ ยิ่งเป็นโรคและยิ่งอ้วน

รวมถึงการกิน ข้าวผัดกระเพรากับชาเย็น หรือกินผัดซีอิ้วกับโอเลี้ยง ก็มีสารอาหารครบทั้ง 7 หมู่ด้วยหลักการเดียวกัน แต่คนที่กินอาหารครบ 7 หมู่แบบดังกล่าว ก็ยังไม่ได้ห่างไกลจากโรคต่างๆแถมอาจมีโรคมากขึ้นด้วย

(แพทย์ส่วนใหญ่ก็กินแบบนี้จึงเป็นโรคเรื้อรังกันมาก) ในขณะเดียวกันก็มีคนที่กินคล้ายๆแบบนี้ควบคู่ไปกับการออกกำลังกาย (รวมไปถึงนักกีฬาอาชีพ)หัวใจวายแบบเฉียบพลันตายคาสนาม

ความจริงเหล่านี้เป็นหลักฐานยืนยันว่า ความเข้าใจดังกล่าวยังไม่เพียงพอ คำถามก็คือ “ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น.. ?” เรามาหาคำตอบกันในตอนต่อไปกัน…

• กินให้สุขภาพดี ห่างไกลจากโรคเรื้อรัง
• ความจริงของ “โรคเรื้อรัง” ที่คุณต้องรู้
• ปรับสมดุล จากอาหารที่ทานเพื่อต้านมะเร็ง

The post กินเพื่อสุขภาพ ด้วยอาหาร 7 หมู่ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

โดยทั่วไปแล้วร่างกายของคนเรามีการเผาผลาญแคลอรี่อย่างต่อเนื่องตลอดเวลาอยู่แล้ว การเผาผลาญแคลอรี่เกิดขึ้นได้แม้จะเป็นขณะที่เรานั่งพักอยู่เฉยๆก็ตาม

ซึ่งเป็นการเผาผลาญแคลอรี่เพื่อใช้การทำงานของอวัยวะและระบบต่างๆในร่างกายเพื่อการดำรงชีวิต แต่เราก็สามารถจะเผาผลาญแคลอรี่ส่วนเกินที่เราไม่ต้องการได้อีก โดยการเพิ่มการออกกำลังกายและการทำกิจวัตรประจำวันต่างๆในแต่ละวัน

เพราะการออกกำลังกายถือเป็นยาอายุวัฒนะ ดังนั้นเราควร ออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ซึ่งจะช่วยให้เกิดประโยชน์ต่อสุขภาพของร่างกาย เพราะช่วยเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหัวใจและความยืดหยุ่นของหลอดเลือด

ช่วยลดความดันโลหิต ลดน้ำหนัก ลดน้ำตาลในเลือด ลดไขมันเลว(LDL) และเพิ่มไขมันดี(HDL) นอกจากนี้ยังช่วยลดความเครียด และทำให้นอนหลับสนิทอีกด้วย

ออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ต้องนานและหนักแค่ไหน?

เป็นคำถามยอดฮิต.. โดยเฉพาะคนที่ไม่ค่อยได้ออกกำลังกาย บางคนก็โหมทำซะมาก บางคนก็คิดเอาเองว่า ออกกำลังกายเพียงเท่านี้ก็ใช้ได้แล้ว ถ้าเช่นนั้นแล้วมาตรฐานของการออกกำลังกายเป็นอย่างไรกัน

เมื่อเราเริ่มออกกำลังกาย ร่างกายจะเริ่มนำน้ำตาลในกระแสเลือดมาใช้เป็นพลังงานก่อน(วินาทีแรกๆ) หลังจากนั้นแหล่งพลังงานถัดไปก็คือ ไกลโคเจนที่สะสมอยู่ในกล้ามเนื้อและตับ

โดยสามารถใช้เป็นพลังงานได้นานถึง 10-20 นาที  ดังนั้นเราจะต้องออกกำลังกาย อย่างต่อเนื่องมากพอ ตั้งแต่นาทีที่ 21 เป็นต้นไปร่างกายจึงจะสลายไขมันมาใช้เป็นแหล่งพลังงาน

และเมื่อเราออกกำลังกายนานขึ้นร่างกายก็จะใช้ไขมันมากตามขึ้นไปด้วย สังเกตได้จากอาการหายใจอย่างแรง(หอบ) นั่นเพราะร่างกายต้องการออกซิเจนปริมาณมากขึ้นในการเผาผลาญไขมัน

ดังนั้นจึงแนะนำว่าการออกกำลังกายแต่ละครั้งควรออกกำลังกายต่อเนื่องอย่างน้อยไม่ต่ำกว่า 30 นาที (ไม่ใช่ทำ 5 นาที พัก5 นาทีจนรวมครบ 30นาที.. ขอย้ำว่า “ต้องต่อเนื่อง..” )

ช่วงนี้มองไปทางไหน หลายคนก็มาพร้อมกับสายรัดข้อมือเพื่อสุขภาพ หรือที่เรียกกันว่า  Fitness Tracker กันทั้งนั้น แต่ไม่ว่าจะเป็นยี่ห้อไหนก็ตาม

เป้าหมายการเดินที่กำหนดไว้ควรให้อยู่ที่วันละ 10,000 ก้าว ซึ่งเทียบเท่ากับระยะทางประมาณ 8 กิโลเมตร หรือการออกกำลังกายเบาๆประมาณ 1 ชั่วโมง โดยจะสามารถเผาผลาญพลังงานได้ 300-500 กิโลแคลอรี่ต่อวัน

ดังนั้น จึงส่งผลดีต่อสุขภาพทั้งในเรื่องของระบบหัวใจและหลอดเลือด การทำงานของกล้ามเนื้อและปอด และช่วยลดความดันโลหิตรวมไปถึงระดับน้ำตาลในกระแสเลือดลงได้

ด้านของเวชศาสตร์ชะลอวัยแนะนำว่า การออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ควรออกกำลังกายให้ได้อย่างน้อย 5 วันต่อสัปดาห์ วันละ 30 นาทีเป็นอย่างน้อยหรือสัปดาห์ละ 150 นาที

ถ้านับเป็นการเดินแล้วจะอยู่ที่ประมาณแปดพันเก้าต่อวัน ดังนั้นการตั้งเป้าหมายที่วันละ 10,000 ก้าว จึงเป็นเรื่องที่ถูกต้องและช่วยส่งเสริมผลดีต่อสุขภาพอย่างแน่นอน

การออกกำลังกายมีกี่ประเภท?

คนส่วนใหญ่ต้องการเผาผลาญพลังงาน เพื่อควบคุมน้ำหนักหรือลดความอ้วน แต่ในขณะเดียวกันเมื่อเรามีอายุมากขึ้นความเสื่อมต่างๆของร่างกายก็มากขึ้น

เช่น การทำงานของหัวใจลดลง หลอดเลือดขาดความยืดหยุ่น เกิดการสูญเสียมวลกล้ามเนื้อ เส้นเอ็นข้อต่อต่างๆเสื่อมสภาพ ดังนั้นจึงควรมีการออกกำลังกายที่หลากหลายเพื่อชะลอความเสื่อมเหล่านี้ การออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ จะต้องมีครบทั้ง 3 ส่วน คือ

1. การออกกำลังกายเพื่อเพิ่มความยืดหยุ่น (Flexibility Exercise)

เป็นการออกกำลังกายที่ช่วยสร้างความยืดเหยียดและอ่อนตัวให้กับกล้ามเนื้อและข้อต่อ ช่วยลดอาการบาดเจ็บจากการออกกำลังกายได้

ยกตัวอย่าง เช่น โยคะ พิลาทิส ไทชิ ชี่กง เป็นต้น โดยสามารถทำได้เป็นประจำ อย่างน้อยทุกครั้งก่อนหรือหลังออกกำลังกาย และควรทำค้างไว้ท่าละอย่างน้อย 5-10 วินาที

และทำซ้ำประมาณ 3-5 ครั้ง ให้เหยียดโดยอยู่ในระดับที่ตึงและเลยไปอีกนิดหน่อย

2. การออกกำลังกายเพื่อระบบหัวใจและหลอดเลือด (Aerobic Exercise)

เรียกอีกอย่างว่า การออกกำลังกายแบบคาร์ดิโอ (Cardio) หรือ การเบิร์น (Burn)

คือการออกกำลังกายที่กล้ามเนื้อต้องการออกซิเจนอย่างรวดเร็ว เพื่อสร้างพลังงานให้ทันกับความต้องการที่เพิ่มมากขึ้น โดยร่างกายจะมีการกระตุ้นอัตราการเต้นของหัวใจและอัตราการหายใจให้เร็วขึ้นกว่าปกติ

ยกตัวอย่างเช่น การวิ่ง ปั่นจักรยาน ว่ายน้ำ ต่อยมวย เดินป่า ปีนเขา หรือ การเต้นแอโรบิค โดยเป็นการออกกำลังกายที่ทำให้ร่างกายเผาผลาญพลังงานได้เป็นอย่างดี

หากต้องการให้ได้ประโยชน์สูงสุดต่อระบบหัวใจและหลอดเลือด เราต้องออกกำลังกายให้หัวใจเต้นประมาณ 60-80% ของอัตราการเต้นหัวใจสูงสุด ( Maximum Heart Rate, อัตราการเต้นหัวใจสูงสุด = 220 – อายุ)

ช่วงเวลาและความถี่ในการออกกำลังกายแบบนี้ คือ อย่างน้อย 3 ครั้งต่อสัปดาห์

3. การออกกำลังกายเพื่อเสริมสร้างกล้ามเนื้อ (Resistance or Strength Exercise)

เป็นการออกกำลังกายแบบมีแรงต้าน เช่น การเล่นเวท การเกร็งกล้ามเนื้อ วิดพื้น ซิทอัพ หรือใช้แรงต้านจากยางยืด โดยเป็นการออกกำลังกายที่ช่วยรักษามวลกล้ามเนื้อและกระดูก

ช่วยให้สัดส่วนของร่างกายมีความกระชับมากขึ้น นอกจากนี้ ยังช่วยในการเผาผลาญขั้นต่ำได้เป็นอย่างดี  นอกจากนี้ กล้ามเนื้อยังเป็นแหล่งที่นำน้ำตาลมาใช้ได้ดีมาก

ดังนั้นคนที่มีกล้ามเนื้อมากจะมีโอกาสเสี่ยงเป็นโรคเบาหวานลดลง โดยแนะนำให้บริหารกล้ามเนื้อแต่ละส่วน 8-10 ครั้ง จนตึงหรือรู้สึกเมื่อยเล็กน้อยสัก 2-3 รอบ และบริหารกล้ามเนื้อแต่ละชุดอย่างน้อย 1-2 ครั้ง/สัปดาห์

การออกกำลังกายแบบแบ่งย่อย ( Exercise  Snacks)

มีงานวิจัยพบว่า การออกกำลังกาย “ครั้งใหญ่” สัปดาห์ละ 1-2 ครั้งๆละ 1-2 ชั่วโมง ไม่สามารถชดเชยความสึกหรอของร่างกายที่เกิดจากการนั่งทำงานต่อเนื่องมาตลอดทั้งสัปดาห์ได้

การวิจัยพบว่าคนที่ออกกำลังกายโดยซอยย่อยเป็น 3 ครั้งๆละ 10 นาทีก่อนอาหารทั้ง 3 มื้อ สามารถลดปริมาณน้ำตาลในเลือดได้มากกว่ากลุ่มแรกที่ออกกำลังกายรวดเดียว

ซึ่งตรงกับศาสตร์ชะลอวัยที่แนะนำให้ออกกำลังกายอย่างน้อยสัปดาห์ละ 5 ครั้งๆ ละ 30 นาที โดยจะให้ผลดีกว่าการออกกำลังกายครั้งเดียวต่อสัปดาห์และใช้เวลา 150 นาทีเท่ากัน

ดังนั้นไม่แนะนำให้ขยันนั่งทำงานต่อเนื่องทั้งวัน ควรหาเวลาลุกออกมาพักเดินออกกำลังกายอย่างน้อยสัก 10 นาทีก็ยังดี

คำนวณแคลอรี่จากการออกกำลังกาย

โดยปกติแล้ว ถ้าเราต้องการลดไขมันลง 1 กิโลกรัม จะต้องทำกิจกรรมต่างๆ หรือออกกำลังกายให้ร่างกายใช้พลังงานประมาณ 7,700 แคลอรี่

ตัวอย่างเช่น การเดินเป็นระยะทางประมาณ 1.6 กิโลเมตรหรือ 1 ไมล์ ร่างกายจะเผาผลาญพลังงานประมาณ 100 แคลอรี่ หากเราเดินได้วันละ 8 กิโลเมตร หรือ 5 ไมล์ต่อวัน จะมีการเผาผลาญ  500 แคลอรี่ต่อวัน

ทำติดต่อกันประมาณ 15 วันหรือสัปดาห์ละ 3-4 วันเป็นเวลา 1 เดือน ร่างกายถึงจะลดน้ำหนักลงได้ประมาณ 1 กิโลกรัม

นอกจากคุณจะลองเพิ่มการเดินให้มากขึ้นแต่ละวันแล้ว ยังอาจทำกิจกรรมอื่นๆ ที่สามารถเพิ่มการเผาผลาญแคลอรี่ให้มากขึ้นไปได้อีก

โดยกิจกรรมเหล่านี้อาจเป็นกิจกรรมปกติที่ทำในชีวิตประจำวันอยู่แล้วก็ได้ ซึ่งบางกิจกรรมอาจช่วยเผาผลาญแคลอรี่ได้เทียบเท่ากับการออกกำลังกายเลยทีเดียว

เราควรเลือกการออกกำลังกายที่เหมาะสมกับสภาพร่างกายของเราเอง โดยประเมินความเสี่ยงของตนเอง หรือเริ่มจากกิจกรรมน้อยๆ แล้วค่อยๆเพิ่มระดับไป โดยมีการตั้งเป้าหมายที่ชัดเจน

ไม่ควรอ้างเรื่องไม่มีเวลาออกกำลังกาย เพราะการออกกำลังกายส่งผลดีต่อสุขภาพโดยรวมของร่างกาย หรือเราสามารถเปลี่ยนวิถีชีวิตเป็นแบบที่ต้องใช้พลังงานมากขึ้น (Active Lifestyle)

เช่น เดินขึ้นลงบันไดแทนการใช้ลิฟท์ หรือบันไดเลื่อน เดินย่อยอาหารหลังทานอาหารอย่างน้อย 10 นาทีขึ้นไป เป็นต้น

ยิ่งเรากินอาหารมากเท่าไร เรายิ่งต้องออกกำลังกายมากขึ้น เพื่อกำจัดพลังงานส่วนเกินออกจากร่างกาย

“ยิ่งมีการปรับเปลี่ยนพฤติกรรม (Lifestyle)มากเท่าไหร่ เราจะอายุยืนยาวมากขึ้นเท่านั้น นี่คือวิธีลดจำนวนคนป่วยและผู้เสียชีวิตที่ต้นเหตุและ มีความยั่งยืนที่สุด…”

บทความที่น่าสนใจ

• ไม่อยากแก่เร็ว ต้องดูแลสุขภาพอย่างไร
• ลดน้ำหนักให้ได้ผล ด้วย 7 ขั้นตอน
• ออกกำลังกาย ช่วยลดน้ำหนักได้ไหม?

The post ออกกำลังกายเพื่อสุขภาพ ต้องทำอย่างไร appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.