น้ำตาล เป็นอาหารที่จัดอยู่ในกลุ่มที่ให้คาร์โบไฮเดรตชนิดโมเลกุลที่ไม่ซับซ้อนนัก ให้ความหวาน และเป็นอาหารที่ให้พลังงานชนิดว่างเปล่า

คือ ให้พลังงานแต่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ (น้ำตาล 1 กรัมให้พลังงาน 4 แคลอรี่) ดังนั้นน้ำตาล 1 ช้อนชาก็จะให้พลังงานประมาณ 15 แคลอรี่

องค์การอนามัยโลกแนะนำว่าแต่ละวันเราควรใช้น้ำตาลในการปรุงรสอาหารไม่เกิน 10% ของปริมาณพลังงานทั้งหมด ดังนั้นเพื่อสุขภาพที่ดีขอแนะนำว่า

เด็กเล็กควรกินน้ำตาลไม่เกินวันละ 4 ช้อนชา และผู้ใหญ่ควรกินไม่เกินวันละ 6 ช้อนชา (24 กรัม) แต่ปัจจุบันพบว่าคนไทยบริโภคน้ำตาลเฉลี่ยประมาณ 23 ช้อนชา (92 กรัม)ต่อวัน ซึ่งถือเป็นปริมาณที่มากเกินกว่าที่แนะนำถึงเกือบ 4 เท่า

ประเภทของน้ำตาล

เราสามารถแบ่งน้ำตาลออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ

1. น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว ได้แก่

• กลูโคส เป็นน้ำตาลที่มีความหวานน้อยกว่าน้ำตาลทราย 40%  แต่ดูดซึมได้รวดเร็ว

• กาแลคโตส เป็นน้ำตาลที่มาจากนม

• ฟรุกโตส เป็นน้ำตาลที่อยู่ในผลไม้สุกมีความหวานมากกว่าน้ำตาลทรายถึง 1.4 เท่า

2. น้ำตาลโมเลกุลคู่ ได้แก่

• น้ำตาลมอลโตส (กลูโคส + กลูโคส)

• แลคโตส (กลูโคส + กาแลคโตส) เป็นน้ำตาลที่มีอยู่ในนมและผลิตภัณฑ์นมทั้งหลาย

• น้ำตาลซูโครส( กลูโคส + ฟรุกโตส) เป็นน้ำตาลที่อยู่ในน้ำตาลทรายหรือน้ำตาลอ้อย

หวานแต่น้อยเท่าที่จำเป็น

แม้ว่า น้ำตาล จะให้พลังงานแก่ร่างกาย แต่ก็ไม่ควรกินน้ำตาลเพื่อเป็นแหล่งของพลังงาน เพราะถือว่าเป็นพลังงานที่ไม่ค่อยมีคุณค่า ซึ่งในวันนึงๆเรากินอาหารเข้าไปหลากหลายประเภท

ทั้งแป้ง โปรตีน ไขมัน ซึ่งล้วนแต่เป็นอาหารที่ให้พลังงานสูงทั้งสิ้นอยู่แล้ว ดังนั้นการกินน้ำตาลมากๆ ไม่ว่าจะมาจากเครื่องดื่ม ขนมหวาน หรือน้ำตาลโดยตรง

จะมีอันตรายต่อสุขภาพหลายประการ เช่น ทำให้ฟันผุ และการบริโภคน้ำตาลปริมาณสูงเป็นประจำ จะนำไปสู่การเพิ่มของน้ำหนักตัวและโรคอ้วนในที่สุด

โทษของน้ำตาล

• น้ำตาลจะถูกเปลี่ยนเป็นกรด โดยแบคทีเรียในปาก ทำให้เกิดการกัดกร่อนของเคลือบฟัน ทำให้ฟันผุ

• น้ำตาลเป็นพลังงานส่วนเกินที่เก็บสะสมไว้ได้ในร่างกาย ซึ่งจะอยู่ในรูปไขมัน ทำให้เกิดโรคอ้วนและน้ำหนักเกิน

• น้ำตาลจะไปจับกับคอลลาเจน ( glycation) ลดความยืดหยุ่นทำให้ผิวหนังเหี่ยวย่น

• น้ำตาลเป็นแหล่งอาหารของเซลล์มะเร็ง

• น้ำตาลเป็นอาหารของยีสต์ในลำไส้ ทำให้ยีสต์เพิ่มจำนวนมากขึ้นอาจเกิดภาวะลำไส้รั่ว (การดูดซึมบกพร่อง)

• น้ำตาลมีผลในการเพิ่มปริมาณคอเลสเตอรอลที่ไม่ดี (LDL) และลดปริมาณคอเลสเตอรอลที่ดี

• การกินหวานมากทำให้เลือดมีแคลเซียมสูง ฟอสฟอรัสลดลง ซึ่งอาจจะไปตกตะกอนสร้างปัญหานิ่วในไต

• การเผาผลาญน้ำตาลในร่างกายบ่อยๆ ยังเร่งให้เกิดอนุมูลอิสระซึ่งเป็นตัวเร่งให้เกิดทั้งโรคหัวใจและมะเร็ง

• กินน้ำตาลทรายมากทำให้กรดอะมิโนที่ชื่อ ทริปโตเฟน ถูกเร่งให้ผ่านเข้าสู่สมองมากขึ้น สมดุลของฮอร์โมนในสมองเปลี่ยนแปลง ผลตามมาก็คือเกิดอาการเหนื่อย เซ็ง ซึมเศร้า ไม่กระฉับกระเฉง

• น้ำตาลทำให้สมดุลของแร่ธาตุเสียไป ส่งผลต่อระบบภูมิคุ้มกันในร่างกาย ทำให้ป่วยง่าย

• การกินน้ำตาลมากๆ จะทำให้โครเมียมขับออกทางไตมากขึ้น ซึ่งโครเมียมเป็นแร่ธาตุที่สำคัญในการเพิ่มการทำงานของอินซูลินในการลดระดับน้ำตาลในเลือด ดังนั้นถ้ากินหวานมากๆจะทำให้เกิดภาวะดื้ออินซูลินได้

• น้ำตาลจะไปลดปริมาณของฮอร์โมนแห่งความอ่อนเยาว์ (โกรทฮอร์โมน) ทำให้ผิวหนังแห้ง เหี่ยวย่น อ้วนได้

ดัชนีน้ำตาล (glycemic Index)/GI

เป็นหน่วยวัดผลของคาร์โบไฮเดรตที่มีต่อระดับน้ำตาลในกระแสเลือด หลังจากที่กินอาหารชนิดนั้นๆ 1-2 ชั่วโมง อาหารที่มี GI สูงจะทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูงเร็วกว่าอาหารที่มี GI ต่ำ

โดยค่าดัชนีน้ำตาลนี้จะเปรียบเทียบกับค่าอาหารอ้างอิง(น้ำตาลกลูโคส)ที่ 100 ดังนี้

1. อาหารที่มีดัชนีน้ำตาลสูง >70  เช่นข้าวขัดขาว ขนมปังขาว มันฝรั่งทอด ไอศกรีม ผลไม้อบแห้ง น้ำอัดลม

2. อาหารที่มีดัชนีน้ำตาลปานกลาง  56-69  เช่นข้าวกล้อง มันเทศ ข้าวโพดต้ม ก๋วยเตี๋ยว พาสต้าต่างๆ

3. อาหารที่มีดัชนีน้ำตาลต่ำ < 55  เช่นผักและอาหารที่มีเส้นใยสูง ขนมปังโฮลวีต โยเกิร์ตไขมันต่ำ มะม่วงดิบ

การกินอาหารที่มีค่า GI ต่ำ จะช่วยให้ร่างกายสามารถใช้ฮอร์โมนอินซูลินได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น เป็นผลให้ร่างกายสามารถควบคุมระดับน้ำตาลในกระแสเลือดได้ดีขึ้น

เบาหวานและภาวะเสี่ยง

วิธีที่จะวินิจฉัยว่าเป็นโรคเบาหวานคือ การเจาะหาน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารอย่างน้อย 8 ชั่วโมง(FBS)  fasting Blood Sugar 

โดยคนที่มีอายุมากกว่า 45 ปีควรจะเจาะเลือดตรวจทุกปี ถ้าปกติก็ให้เจาะทุก 3 ปี แต่ถ้ามีปัจจัยเสี่ยงก็ควรจะเร็วขึ้นและบ่อยขึ้น โดยปริมาณน้ำตาลในเลือดสามารถแปลผลได้ดังนี้

• >125 มิลลิกรัม บ่งชี้ว่าเป็นโรคเบาหวาน
• 100-120 4 mg  มีความเสี่ยงต่อการเป็นเบาหวาน ต้องมีการควบคุมอาหารอย่างเข้มงวด
• 85-99 mg  ถือเป็นระดับที่สูงกว่าปกติ ต้องมีการควบคุมอาหาร
• 70-85 mg  อยู่ในระดับที่ปลอดภัย
• < 69  ถือเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ

ภาวะก่อนเบาหวาน

ภาวะก่อนเบาหวานมีความสำคัญมาก คนป่วยจะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเบาหวาน ถ้ามีค่าน้ำตาลตอนเช้าหลังอดอาหารสูงกว่า 125 มิลลิกรัม%

อย่างไรก็ตามคนที่มีค่าน้ำตาลในเลือดสูงกว่า 100 mg% ควรได้รับการเตือนให้ควบคุมอาหารหรือใช้ยาป้องกันเบาหวาน เพราะหากปล่อยจนเป็นเบาหวาน

ตับอ่อนที่มีหน้าที่สร้างอินซูลินจะถูกทำลายไปมากกว่า 50%  ในทางวิทยาศาสตร์ชะลอวัยแล้ว การตรวจน้ำตาลสะสมที่เรียกว่า ฮีโมโกลบิน A1C  จะช่วยบอกค่าเฉลี่ยของน้ำตาลสะสมในเลือดในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมาได้ดีกว่า

รู้ทันน้ำตาลในอาหาร

อาหารหลายชนิดมีปริมาณน้ำตาลสูง โดยที่เราอาจจะกินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เนื่องจากมีความอร่อยมากลบเกลื่อน หรือบางทีก็อาจจะรู้แต่คิดว่านิดหน่อยไม่เป็นไร

จนกระทั่งไปตรวจสุขภาพแล้วหมอบอกว่าเป็นเบาหวาน จึงค่อยมาลดหรือควบคุมอาหาร น้ำตาลกลายเป็นส่วนหนึ่งของการบริโภคในชีวิตประจำวันไปแล้ว

ดังนั้นการค่อยๆเปลี่ยนไปกินอาหารอื่นที่เป็นธรรมชาติและเป็นประโยชน์มากกว่าการกินน้ำตาล จึงเป็นสิ่งที่ควรพิจารณา ทั้งนี้ก็เพื่อให้ร่างกายได้มีการปรับตัวก่อนนั้นเอง โดยมีข้อแนะนำดังนี้

1. ลดปริมาณน้ำตาลทุกชนิดในอาหาร ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาลทรายขาว ทรายแดง น้ำเชื่อม หรือน้ำผึ้ง

2. หลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารที่มีน้ำตาลมากเช่น ลูกอม น้ำอัดลม ขนมเค้ก คุกกี้ขนมหวานทุกชนิด

3. อ่านฉลากก่อนกิน เพื่อให้รู้ปริมาณน้ำตาล

4. เลือกรับประทานอาหารที่มีดัชนีน้ำตาลต่ำ

5. ลดอาหารประเภทแป้งหรือคาร์โบไฮเดรตที่ย่อยง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมื้อเย็น

สารแทนความหวานใช่ว่าปลอดภัย 100%

น้ำตาล จัดเป็นอาหารกลุ่มที่ให้พลังงาน แต่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการอื่นๆ ฉะนั้นเมื่อรับประทานน้ำตาลมากเกินไปจึงส่งผลเสียต่อสุขภาพ ทำให้เกิดโรคเบาหวาน อ้วน และโรคเรื้อรังอื่นๆตามมาได้ง่าย

บางครั้งเราอาจจะไม่ได้รับประทานน้ำตาลโดยตรง แต่ได้มาจากอาหารหลายประเภทเช่น น้ำอัดลม ขนมหวาน หรือขนมขบเคี้ยว ปัจจุบันจึงได้มีการใช้สารให้ความหวานแทนน้ำตาล

โดยหวังผลว่าได้รสชาติหวาน แต่ไม่อ้วน ซึ่งสารแทนความหวานเหล่านี้บางชนิด อาจมีรสหวานในตัวเองแต่บางชนิดก็ไม่มีรสในตัวเองหรือมีรสหวานเล็กน้อย

แต่สามารถเปลี่ยนรสของอาหารที่มีรสเปรี้ยวให้กลายเป็นรสหวานได้ อย่างไรก็ตามสารให้ความหวานแทนน้ำตาลเหล่านี้ บางชนิดก็มีโทษต่อร่างกายได้เหมือนกัน เราจึงควรรู้จักชนิดและโทษของมัน เพื่อเลือกใช้ให้ถูกต้องเหมาะสม

ชนิดของสารให้ความหวานแทนน้ำตาล

1. ขัณฑสกร (Saccarin)

ขัณฑสกร เป็นน้ำตาลเทียมที่นิยมใช้กันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านผลไม้ดอง เครื่องดื่ม ไอศกรีมและขนมหวาน เพื่อปรับให้มีรสหวานขัณฑสกรให้ความหวานสูงกว่าน้ำตาลถึง 300-700 เท่า

จึงให้รสหวานจัด หวานเอียน และติดลิ้น บางคนอาจรู้สึกได้รสขมในคอหลังกลืนด้วยถ้าใช้ในปริมาณมาก สารนี้ไม่ให้พลังงานจึงเป็นที่ใช้กันแพร่หลายในอาหารควบคุมน้ำหนัก รวมทั้งในน้ำอัดลมและน้ำหวานต่างๆ

มีการทดลองพบว่า ขัณฑสกรสามารถทำให้เกิดโรคมะเร็งในกระเพาะปัสสาวะของสัตว์ทดลอง บางประเทศจึงได้ประกาศห้ามใช้สารตัวนี้ผสมอาหาร

2. แอสปาแตม

แอสปาแตม เป็นสารทดแทนความหวานที่นิยมใช้กันมาก เนื่องจากมีรสชาติใกล้เคียงน้ำตาลทรายมากที่สุด แอสปาแตมประกอบไปด้วยกรดอะมิโนสองชนิดต่อกัน

คือ ฟีนิลอะลานีนและ กรด aspartic  แอสปาแตมให้ความสูงประมาณ 200 เท่าของน้ำตาลทราย เวลาที่ใช้เป็นส่วนประกอบของอาหารจึงใช้ในปริมาณที่น้อยกว่าน้ำตาลมาก ทำให้สามารถใช้ทำอาหารพลังงานต่ำได้

ข้อเสียของแอสปาแตม คือ สลายตัวได้ง่ายเมื่อถูกความร้อน จึงไม่แนะนำให้ใช้ในอาหารที่กำลังปรุงบนเตา เพราะรสชาติอาหารจะสูญเสียความหวานไปได้

การบริโภคแอสปาแตมในปริมาณมากอาจทำให้เกิดความผิดปกติได้ในสมองของสัตว์ทดลอง และสารบางชนิดซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางเคมีของแอสปาร์แตมก็อาจทำให้เกิดเนื้องอกในมดลูกของสัตว์เช่นกัน

ปัจจุบันมีการผลิตในระดับอุตสาหกรรมด้วยวิธีการสังเคราะห์โดยเชื้อจุลินทรีย์และมีจำหน่ายกันแพร่หลายภายใต้ชื่อว่า นิวทราสวีต ซึ่งอเมริกาได้อนุญาตให้มีการจำหน่ายปลีกเพื่อใช้แทนน้ำตาลทราย

และอนุญาตให้ใช้สารนี้ในน้ำอัดลมเครื่องดื่มอื่นๆ อาหารแห้ง ไอศกรีม เยลลี่ และขนมหวานต่างๆ ตามปริมาณและวิธีการบ่งใช้ที่ไม่ทำให้เกิดอันตรายต่อผู้บริโภค

3. ซูคาโลส

ซูคาโลส (Splenda) เป็นน้ำตาลที่มีสูตรโครงสร้างคล้ายน้ำตาล แต่โมเลกุลถูกแทนที่ด้วยคลอไรด์ 3 ตัว เป็นสารที่มีความหวานประมาณ  2000 เท่าของน้ำตาล

แต่ไม่มีแคลอรี่ และไม่เพิ่มระดับน้ำตาลในเลือด ข้อเสียอาจทำให้เกิดภาวะพร่องฮอร์โมนไทรอยด์ได้ เนื่องจากคลอไรด์ในโมเลกุลจะไปแทนที่ไอโอดีนในการสร้างฮอร์โมนไทรอยด์

4. ไซลิทอล

ไซลิทอล เป็นน้ำตาลแอลกอฮอล์ธรรมชาติชนิดหนึ่ง พบได้ในพืชผักหลายชนิดเช่น Strawberry ,Berry ,เห็ด เป็นน้ำตาลที่เชื้อแบคทีเรียไม่สามารถย่อยสลายให้เกิดสภาวะกรดในช่องปากได้

จึงไม่เป็นสาเหตุให้เกิดฟันผุ ลดการเกิดหินปูน และมีประโยชน์ในการช่วยลดจำนวนแบคทีเรียที่ก่อให้เกิดฟันผุได้ นอกจากนี้ยังช่วยกระตุ้นการหลั่งน้ำลายซึ่งช่วยเสริมการลดการเป็นกรดในช่องปากได้อีกทางด้วย

ไซลิทอล เป็นน้ำตาลที่มีรสหวานอร่อย จึงนิยมมาใช้เป็นส่วนประกอบในขนมขบเคี้ยว และหมากฝรั่งเพื่อช่วยลดปัญหาฟันผุ ไซลิทอลมีพลังงานแค่ 40%ของน้ำตาลจึงช่วยลดความอ้วนได้

5. หญ้าหวาน

หญ้าหวาน เป็นสารที่ให้รสหวานแทนน้ำตาลที่สกัดได้จากต้นหญ้าหวาน มีลักษณะเป็นผลึกสีขาว ดูดความชื้นได้ดี มีความหวานประมาณ 280-300 เท่าของน้ำตาลทราย

และเป็นน้ำตาลที่ทนต่อความร้อนและกรด จึงนำมาใช้ในอุตสาหกรรมอย่างแพร่หลาย เช่นหมากฝรั่ง เครื่องดื่ม ไอศกรีม แยมและยาสีฟันเป็นต้น

จากการศึกษาพบว่าเป็นน้ำตาลที่มีความปลอดภัยสูง ไม่เปลี่ยนสีเมื่อผ่านความร้อนสูงๆ และไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ มีพลังงานต่ำ และไม่ดูดซึมในทางเดินอาหาร จึงเหมาะสมที่จะนำมาใช้เป็นสารให้ความหวานสำหรับคนอ้วน เบาหวาน และโรคหัวใจ

6. เอสซัลเฟม เค (Acesulfame K)

เป็นน้ำตาลที่มีค่าความหวานสูงกว่าน้ำตาลทราย  200 เท่าและไม่ให้พลังงาน พบว่ามีความปลอดภัยต่อผู้บริโภคสูง ปัจจุบันใช้สารให้รสหวานชนิดนี้ในน้ำอัดลม เครื่องดื่มอื่นๆ ลูกกวาด และของหวานต่างๆเป็นต้น

จากคุณสมบัติที่กล่าวมาจะเห็นได้ว่า Acesulfame K เป็นสารสังเคราะห์ที่ให้ความหวานอีกชนิดหนึ่งซึ่งอาจเป็นที่นิยมแพร่หลายในอนาคต

ปัจจุบันพบว่ามีการบริโภคของหวานและน้ำตาลกันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นเหตุให้ได้รับพลังงานจากอาหารเกินความต้องการและโรคอ้วนตามมาในที่สุด

การใช้สารให้ความหวานเพื่อมาแทนน้ำตาลในการลดปริมาณแคลอรี่ของอาหารจึงมีความนิยมมากขึ้นเช่นกัน แต่เราต้องศึกษาถึงข้อดีข้อเสียของสารเหล่านี้เสียก่อน

เพื่อความปลอดภัยกับตัวเราเอง ดังนั้นควรอ่านฉลากสักนิดก่อนคิดบริโภค

บทความที่น่าสนใจ

• ลดน้ำตาลในเลือด…ห่างไกลเบาหวาน
• โรคเบาหวาน…ปราบให้อยู่หมัด
• ไม่อยาก ‘แก่ก่อนวัย’ ต้องเข้าใจโรคเสื่อมของร่างกาย

The post น้ำตาล…ความหวานที่แฝงอันตราย appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

เมื่อไรก็ตามที่ร่างกายมีการเผาผลาญพลังงานน้อยกว่าพลังงานที่ได้รับ พลังงานส่วนเกินนี้ก็จะถูกสะสมไว้ในรูปไขมัน เกิดเป็นโรคอ้วนขึ้น

เป็นผลพวงที่มาจากการใช้ชีวิตไม่เหมาะสม กินอาหารที่มีพลังงานสูง กินล้น กินเกิน ใช้ชีวิตนั่งๆนอนๆ ไม่ค่อยออกกำลังกาย

โรคอ้วน มี 2 แบบคือ 1) อ้วนลงพุง โดยมีปริมาณไขมันบริเวณหน้าท้องมาก และ 2) อ้วนทั้งตัว คือมีไขมันกระจายทั่วร่างกายโดยสะสมอยู่ใต้ผิวหนังถึงจะแบบไหนก็ตาม นั่นคือส้ญญาณที่ร่างกายบอกเราว่า “ได้เวลาลดน้ำหนักแล้ว”

ลักษณะของโรคอ้วนทั้งตัว (มีไขมันสะสมใต้ผิวหนัง) คือ บริเวณที่มีไขมันเกาะจะนิ่มเหลว จนสามารถใช้คีมหนีบวัดความหนาตามส่วนต่างๆได้ โรคอ้วนแบบนี้จะพบมากในผู้หญิง

แต่ก่อนการลดน้ำหนักเคยเป็นเรื่องของสาวๆ แต่สมัยนี้กลับมีผู้ชายวัยกลางคนหันมาลดน้ำหนักกันอย่างจริงจังมากขึ้น สาเหตุเนื่องจากการแพร่กระจายอย่างรวดเร็วของโรคเมทาบอลิกซินโดรม (metabolic syndrome) จึงทำให้หลายคนเป็นกังวล..

Metabolic syndrome หรือ โรคอ้วนลงพุง เกิดจากการมีไขมันบริเวณช่องท้องมากเกินไป จนหน้าท้องกลมยื่นออกมา เสี่ยงต่อการเกิดภาวะหลอดเลือดแข็ง

รวมถึงการมีภาวะผิดปกติอื่นๆอีกด้วยเช่น น้ำตาลในเลือดสูง ความดันโลหิตสูงหรือไขมันในเลือดสูง

ไขมันในช่องท้องมาก..อันตรายอย่างไร ?

อ้วนลงพุง หรือ การมีไขมันในช่องท้อง จะกระตุ้นให้เกิดภาวะดื้ออินซูลิน โดยการดื้อต่ออินซูลินเป็นการเปลี่ยนแปลงของ DNA ภายในเซลล์

ทำให้เซลล์ตอบสนองต่ออินซูลินน้อยกว่าที่ควรจะเป็น ถ้าเกิดภาวะดื้อต่ออินซูลินที่ตับ ตับจะไม่สามารถยับยั้งการสร้างกลูโคสได้ ทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูง

และถ้าเกิดที่เซลล์ไขมัน เซลล์ไขมันจะไม่สามารถยับยั้งการสลายตัวได้ ทำให้เกิดกรดไขมันอิสระได้ง่าย ส่งผลให้มีไขมันไปสะสมยังกล้ามเนื้อและตับเพิ่มขึ้น

เรียกว่ายิ่งทำให้ภาวะดื้อต่ออินซูลินแย่ลงอีกจนอาจทำให้เบต้าเซลล์ของตับอ่อนตาย นำไปสู่การเป็นโรคเบาหวาน

องค์การอนามัยโลกนิยามไว้ว่า metabolic syndrome  คือกลุ่มอาการผิดปกติที่เกิดจากการเผาผลาญสารอาหาร มีเกณฑ์มาตรฐานในการวินิจฉัยดังนี้

• รอบเอวมีขนาดเกิน 90 และ 80 เซนติเมตรในผู้ชายและผู้หญิงเอเชีย

• ระดับน้ำตาลในเลือดหลังงดอาหารมากกว่า 110 มิลลิกรัม/เดซิลิตร

• ความดันโลหิตสูงเกิน 130/85 มิลลิเมตรปรอท

• ระดับไตรกลีเซอไรด์ในเลือดมากกว่า 150 มิลลิกรัม/เดซิลิตร และไขมันชนิดHDL ในเลือดน้อยกว่า 40 มิลลิกรัม/เดซิลิตร

นอกจากเกณฑ์ข้อแรกแล้ว ถ้ามีภาวะตรงกับข้อ 2 ถึง 4 อีก อย่างน้อย 2 ข้อ ก็จัดว่าเป็นโรคอ้วนลงพุง โดยมักจะพบมากในผู้ชายวัยกลางคน

ร่างกายก็เหมือนกับโรงงาน

มีฮอร์โมนเป็นตัวควบคุมการทำงานของเครื่องจักรให้ทำงานปกติ ถ้าจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพกลไกการทำงานภายในร่างกายคนเรา จะคล้ายๆกับโรงงาน

เราต้องการพลังงานโดยการรับประทานอาหารมีการใช้พลังงาน มีการเผาผลาญอาหารให้เป็นพลังงานและใช้หมดไป เครื่องจักรจะต้องมีการควบคุมให้ทำงานได้ตามปกติ

ซึ่งฮอร์โมนในร่างกายจะเป็นตัวคอยควบคุมการทำงานของกลไกต่างๆของร่างกายให้ทำงานได้เป็นปกติดังนั้นร่างกายที่ทำงานปกติ ก็จะมีการใช้พลังงาน เผาผลาญอาหารเป็นพลังงานอยู่ตลอดเวลา จะไม่เกิดการสะสมของไขมัน นั่นก็คือ “ไม่อ้วน “

ทำไมร่างกายถึงไม่นำพลังงานไปใช้

คนที่มีภาวะ อ้วนลงพุง  ที่เกิดจากร่างกายไม่ยอมเผาผลาญ หรือเรียกอีกอย่างว่า metabolic syndrome ซึ่งจำเป็นต้องตรวจเช็คดูว่า เป็นเพราะอะไร

ซึ่งส่วนใหญ่จะพบว่าเกิดจากความผิดปกติของฮอร์โมน ซึ่งมีสาเหตุเริ่มต้นมาจากการสะสมของท๊อกซินในเซลล์ไขมัน ( fat cell) พอสะสมนานๆเข้า

อินซูลินซึ่งเป็นฮอร์โมนที่สร้างจากตับอ่อน ทำหน้าที่นำน้ำตาลจากเลือดเข้าไปในเซลล์ของร่างกายเพื่อใช้เป็นพลังงานเริ่มทำงานได้ไม่ดี ไม่สามารถนำเอาน้ำตาลไปใช้เป็นพลังงานได้ตามปกติ

น้ำตาลก็ถูกเก็บเป็นไขมัน ร่างกายก็ต้องใช้อินซูลินเพิ่มขึ้นเรื่อยๆในการนำน้ำตาลไปใช้เป็นพลังงานจนเกิดภาวะที่อินซูลินดื้อไม่ทำงาน พอถึงตรงจุดนั้นก็ไม่เผาผลาญน้ำตาลแล้ว เก็บเป็นไขมันอย่างเดียว..

ถ้าร่างกายขาดพลังงานมันก็จะดึงเอากล้ามเนื้อไปใช้แทน เพราะมันดึงไขมันออกมาไม่ได้ จึงเป็นที่มาของความเหี่ยว ผิวหย่อนคล้อย จะเห็นได้ว่าขบวนการนำพลังงานไปใช้ในร่างกายมีความสำคัญมาก

มีผลต่อสุขภาพ และความเป็นหนุ่มเป็นสาว.. ถ้าระบบเผาผลาญเราดี ขบวนการใช้พลังงานในร่างกายเราก็จะดี ถ้าร่างกายเราเริ่มเสื่อม เริ่มเฉื่อย ก็จะไม่ใช้พลังงาน แต่เก็บเป็นไขมันอย่างเดียว

ที่เตือนให้ระวังโดยเฉพาะโรคอ้วนลงพุง ก็เพราะคนที่เป็นโรคนี้ส่วนใหญ่จะมีน้ำตาลในเลือดสูง ความดันโลหิตสูง และไขมันในเลือดสูงร่วมด้วย

ที่จริงแค่มีอาการเดียวก็เป็นอันตรายต่อสุขภาพมากแล้ว ถ้ายิ่งมีอาการอื่นร่วมด้วยยิ่งอาจนำไปสู่อาการต่างๆที่รุนแรงขึ้นเช่น หลอดเลือดแข็ง โรคเบาหวาน โรคหัวใจ จึงควรป้องกันไว้แต่เนิ่นๆ

คนที่เป็นโรคอ้วนลงพุงกับคนที่อ้วนทั้งตัว จะมีโหงวเฮ้งลำไส้ที่แตกต่างกันอย่างชัดเจน..หลายคนที่เป็นโรคอ้วนทั้งตัวจะมีลำไส้อ่อนนุ่มสวยงาม นั่นแปลว่าถึงจะอ้วนทั้งตัวแต่ยังมีโอกาสสุขภาพดีอยู่

ต่างกับคนที่เป็นโรคอ้วนลงพุงโหงวเฮ้งลำไส้แย่เหมือนกันทุกคนไม่มีเว้น เพราะไขมันจะไปเกาะรอบอวัยวะภายใน..ลำไส้จะหนาแข็งและมีถุงตันเป็นจำนวนมาก

โดยรวมอาจดูไม่อ้วนมาก ที่มักเรียกว่า “ซ่อนรูป” แต่จริงๆแล้วมีไขมันเกาะอยู่ตามอวัยวะภายในเป็นจำนวนมาก เวลาใช้กล้องส่องตรวจลำไส้จะรู้สึกหนักๆ จะรู้เลยว่าคนๆนั้นเป็นโรคอ้วนลงพุง

ไขมันจากสัตว์ต้นเหตุของภาวะ “ลงพุง”

การมีไขมันเกาะรอบอวัยวะภายในจะส่งผลเสียต่อสุขภาพอย่างมาก แต่บางคนคงสงสัยว่าจุดต่างที่ทำให้เกิดโรคอ้วนต่างกันคืออะไร?

ไขมันที่อยู่ใต้ผิวหนังจะถูกกล้ามเนื้อดึงไปใช้งานได้ง่าย ผู้ชายทั่วไปมีมวลกล้ามเนื้อมากกว่าผู้หญิง จึงมักจะอ้วนแบบลงพุงมากกว่า ส่วนคนที่อ้วนแบบทั้งตัว

มักเป็นคนที่มีมวลกล้ามเนื้อน้อยเพราะออกกำลังกายไม่พอ เป็นอุทาหรณ์ให้รู้ว่า “ใช่ว่ามีมวลกล้ามเนื้อเยอะแล้วจะไม่มีไขมันสะสม.. มีโอกาสเป็นโรคอ้วนลงพุงได้เหมือนกัน..”

สาเหตุที่ทำให้เกิดไขมันไปเกาะตามอวัยวะภายในคืออะไร?

ทั้งไขมันหน้าท้องและไขมันใต้ผิวหนัง ล้วนเกิดจากอาหารที่เรากินเข้าไปทั้งนั้น แต่ถ้าลองเปรียบเทียบประวัติการกินของคนที่อ้วนแบบลงพุง กับคนอ้วนทั้งตัว

จะพบความแตกต่างอย่างน่าสังเกตคือ คนอ้วนลงพุงมักชอบกินเนื้อสัตว์ติดมัน ผลิตภัณฑ์จากนม หรือของทอดซึ่งมีไขมันเยอะ… ส่วนคนอ้วนทั้งตัวบางคนก็ชอบกินอาหารทอดเหมือนกัน แต่ส่วนมากเป็นของทอดที่ใช้น้ำมันพืช

คนที่กินไขมันจากสัตว์หรือผลิตภัณฑ์จากนมบ่อยๆ มักจะมีไขมันเกาะอวัยวะภายในมากกว่าคนที่บริโภคไขมันจากปลา เนื่องจากไขมันจากสัตว์มีอุณหภูมิร่างกายสูงกว่าคนอย่างเช่น วัว หมู ไก่ จึงมีส่วนเกี่ยวข้องกับการเกิดไขมันหน้าท้อง 

ส่วนการที่ร่างกายสะสมพลังงานส่วนเกินไว้ในรูปไขมันใต้ผิวหนังก็เพื่อเตรียมพร้อมรับมือกับภาวะที่ร่างกายขาดอาหารอย่างกะทันหัน ไขมันส่วนนี้จะถูกดึงมาใช้ในยามจำเป็น เช่นเดียวกับไขมันบนโหนกอูฐ

ไขมันใต้ผิวหนังเป็นการเก็บพลังงาน แล้วไขมันหน้าท้องถูกสะสมไว้เพื่อ?

ไขมันที่เกาะรอบอวัยวะภายในจนทำให้หน้าท้องยื่นออกมานั้น เพื่อเป็นเกราะช่วยปกป้องลำไส้ที่ได้รับความเสียหายจากการบริโภคไขมันจากสัตว์มากเกินไปนั่นเอง

คนที่ชอบกินไขมันหรือโปรตีนจากสัตว์มากๆจะได้รับเอ็นไซม์จากอาหารน้อย จึงต้องใช้เอ็นไซม์ปริมาณมากในการกำจัดสารพิษที่เกิดขึ้นในร่างกายหรือจากการย่อยและดูดซึมเนื้อสัตว์ เอ็นไซม์ที่เก็บรักษาไว้จึงมีปริมาณลดลง

  ขณะที่สภาพแวดล้อมในลำไส้แย่ลงก็ทำให้เชื้อแบคทีเรียที่ก่ออาการอักเสบเพิ่มจำนวนขึ้น เยื่อเมือกในลำไส้ถูกกระตุ้นให้สร้างฮีสตามีนและสารต้านอนุมูลอิสระออกมามาก

จนเกิดอาการแพ้แบบไวต่อสิ่งกระตุ้น ไขมันที่เกาะตามอวัยวะภายในจึงมีไว้เพื่อปกป้องลำไส้ที่มีลักษณะเปลี่ยนไปคือ แข็ง แคบลง หดสั้น และไวต่อสิ่งกระตุ้น ที่มาจากการบริโภคไขมันหรือโปรตีนจากสัตว์มากเกินไป

คนที่บริโภคไขมันสัตว์มากๆ จึงเสี่ยงต่อการมีไขมันเกาะรอบอวัยวะภายในหรืออ้วนลงพุงมากกว่าคนอื่น

เพื่อป้องกันความเสี่ยงที่จะเกิดขึ้นสำหรับคนอ้วนลงพุง จึงควรปรับฮอร์โมนร่างกายให้สมดุลด้วยวิธีธรรมชาติ ดีท็อกลำไส้เพื่อกำจัดสารพิษออกไป

เพื่อให้ระบบต่างๆโดยเฉพาะเมตาโบลิซึมของร่างกายกลับมาทำงานได้ตามปกติ มีการเผาผลาญและนำพลังงานไปใช้ได้เหมือนเดิม ควบคู่กับการดูแลอาหาร และออกกำลังกายเพิ่มเติมเพื่อเห็นผลได้เร็วขึ้น

>> ดีท็อกซ์ลำไส้แบบปลอดภัย Phytovy <<
>> 3 พฤติกรรม ทำร่างกายเสื่อม <<
>> โรคเบาหวานปราบให้อยู่หมัด <<

The post อ้วนลงพุง ต้องลดน้ำหนักด่วน!! appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.