แม้ว่าเราจะสามารถทำทุกอย่างตามหลักการแพทย์ที่กล่าวถึงในบทความที่ผ่านมาเราได้ทั้งหมด แต่เราก็อาจจะไม่รอดพ้นจากโรคเรื้อรังได้.. เพราะอะไรน่ะหรือ?​ สาเหตุที่เป็นเช่นนั้น​ไม่ได้เป็นเพราะหลักการที่ว่ามาผิดหรอก​

แต่เป็นเพราะในเมนูอาหารต่างๆที่เรากิน​ยังมีสิ่งที่เป็นอันตราย​ จึงทำให้เป็นเรื่องยากที่เราจะรอดพ้นจากโรคเรื้อรังเหล่านี้ได้

สารก่อมะเร็ง จากอาหารปิ้งย่าง

ผลวิจัยของนักโภชนาการทั้งไทยและต่างประเทศระบุว่า​ ของทอด​ ปิ้ง​ ย่าง​ มีสารที่ชื่อว่า PAH HCA เฮทเทอโรไซคลิกเอมีนและสารอะคริลาไมด์ ​ซึ่งเป็น สารก่อมะเร็ง

โดยอาหารที่พบสารเฮทเทอโรไซคลิกเอมีน และสารอะคริลาไมด์ในปริมาณสูง​ ส่วนใหญ่จะเป็นอาหารที่ได้รับความร้อนสูงเป็นเวลานาน ​เช่น​ อาหารที่ผ่านการทอดซ้ำหลายๆครั้ง​ (โดยเฉพาะอาหารประเภทโปรตีนและมันฝรั่ง) ​

หากเราได้รับสารนี้เข้าสู่ร่างกายอย่างต่อเนื่อง​จะทำให้มีโอกาสเป็นโรคมะเร็งสูงมาก​ โดยจะก่อให้เกิดโรคมะเร็งที่บริเวณลำไส้ใหญ่​ กระเพาะอาหาร​ เต้านม​ ตับ​ และมะเร็งต่อมลูกหมาก​ นอกจากนี้สารดังกล่าวยังเป็นตัวการทำให้เส้นเลือดแข็ง​ ทำให้เกิดโรคความดันสูงอีกด้วย

ส่วนในอาหารปิ้ง​ ย่าง​ จะมีสารก่อมะเร็งจำนวนมาก​ โดยเฉพาะสาร PAH(Polycyclic aromatic hydrocarbon)​ และ HCA (Heterocyclic​ amines)

เพราะสารเหล่านี้ส่วนหนึ่งจะเกิดจากการเผาไหม้ไม่สมบูรณ์ของไขมันที่อยู่ในเนื้อสัตว์​ ฉะนั้น​อาหารปิ้ง​ ย่าง​ อาหารทอดกรอบ​ อาหารรมควัน​ ที่ไหม้เกรียมก็จะมีสารชนิดนี้(โดยเฉพาะเนื้อติดมันจะมีมาก)

รวมถึงควันที่เกิดจากไขมันที่หยดลงบนถ่านก็จะมี สารก่อมะเร็ง​ ที่จะลอยมาเกาะอาหาร​ ฉะนั้น​ หากเรากินอาหารดังกล่าวบ่อยๆ​ สารก่อมะเร็งก็จะสะสมจนทำให้เป็นมะเร็งลำไส้ใหญ่​ มะเร็งกระเพาะอาหาร​ มะเร็งตับ​ และมะเร็งอื่นๆได้เช่นกัน

ลองมองย้อนกลับมาดูอาหารที่เรากิน ไม่ว่าจะเป็นลูกชิ้นทอด​ ไก่ทอด​ หมูทอด​ กล้วยทอด​ มันทอด​ เผือกทอด​ เฟรนช์ฟราย (ทั้งในร้านอาหารและริมถนน)

​เราเคยคิดไหมว่า​เขาใช้น้ำมันที่ทอดมากี่ครั้ง​ และอาหารที่ทอดเสร็จแล้วยังขายไม่ได้​ แล้วนำมาทอดซ้ำกี่ครั้งถึงจะขายได้​ ส่วนพวกขนมถุง บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป​ โดนัท​ ฟาสต์ฟู้ดที่เรากิน​

เราเคยรู้หรือเปล่าว่าน้ำมันที่ใช้ทอดนั้นดำแค่ไหน (คุณจะตกใจถ้าได้เห็นกับตา) ​รู้มั๊ยว่าบางร้านอาจจะไม่เคยเปลี่ยนน้ำมันที่ใช้ทอดเลยเพียงแค่เติมน้ำมันลงไปในน้ำมันเก่าที่ทอดซ้ำมาหลายๆ ครั้ง

นอกจากนี้​ ยังมีบางร้านที่เอาน้ำมันทอดซ้ำเสื่อมสภาพมาฟอกสีให้ใส​เพื่อนำไปแบ่งถุงขายปลีก​จำหน่ายในราคาถูกๆ​ ประเทศไทยบริโภคน้ำมันประมาณ 8 แสนตันต่อปี​

โดยร้อยละ 50 เป็นการบริโภคในครัวเรือน​ที่เหลือก็ใช้ในอุตสาหกรรมอาหาร​ โดยมีการนำน้ำมันทอดซ้ำกลับมาแปลงเป็นพลังงานไบโอดีเซลเพียง 5% จึงน่าเป็นห่วงว่า​น้ำมันทอดซ้ำที่เกิดขึ้นในกระบวนการการผลิตอาหารหายไปไหน​

มีการกำจัดอย่างไร​ ทิ้งในสิ่งแวดล้อม?​ หรือมีกระบวนการฟอกเพื่อกลับมาขายให้ผู้บริโภคใหม่? เราจึงไม่มีทางรู้ได้เลยว่า​ น้ำมันที่ดูสีใสเหมือนน้ำมันใหม่ที่ขายตามตลาดนั้น​ ความจริงแล้วเป็นน้ำมันใหม่หรือน้ำมันเก่าที่ทอดซ้ำมาหลายครั้ง​ แล้วอุดมไปด้วยสารก่อมะเร็งกันแน่…

ในขณะเดียวกัน​ อาหารประเภทปิ้งย่างที่เรากินเป็นประจำไม่ว่าจะเป็น​ ไก่ย่าง​ หมูปิ้ง​ ปลาดุกย่าง​ เครื่องในย่าง​ ไส้กรอกรมควัน​ ปลารมควัน​ บาร์บีคิว​ สเต็ก (ทั้งในห้างหรือริมถนน)​

ที่เราต่างก็เห็นว่าถูกรมด้วยควันที่มาจากถ่าน(ซึ่งมีสารก่อมะเร็ง) ​และมักจะมีเนื้อส่วนที่ไหม้จนดำ​ ซึ่งกรมวิทยาศาสตร์ทางการแพทย์ระบุว่า​ พบสารก่อมะเร็ง​ในไก่ย่าง 30% หมูปิ้ง 40% และในปลาดุกย่างสูงถึง 81%

ไม่รู้ว่า​เราได้รับสารก่อมะเร็งเข้าไปในร่างกายมากแค่ไหน​แล้ว และคงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เรายังคงเสี่ยงเป็นมะเร็ง​ลำไส้ใหญ่​ เต้านม​ ตับ​ มะเร็งต่อมลูกหมาก​ ผิวหนังอยู่

สารเติมแต่งในอาหาร เสริมความเสี่ยงมะเร็ง

นอกจากอันตรายที่เกิดจากวิธีการทำอาหารแล้ว​ สิ่งที่ถูกใส่เพิ่มเติมลงไปในอาหารโดยฝีมือมนุษย์​ ก็ยังสามารถทำให้เราป่วยหรือตายได้​ เช่น​ สารเร่งเนื้อแดง​ สารกันเชื้อรา​ สารบอแรกซ์​ สารฟอกขาว​ สารฟอร์มาลีน

โดยสารเหล่านี้​ มักจะพบเจอในอาหารที่ขายในตลาดสด​ เพราะคนขายก็ต้องการให้อาหารที่ขาย​ ดูสดใหม่น่ากิน​ หรือสามารถเก็บรักษาได้นานๆ​ (จะได้ไม่เน่าเสีย) ​

• สารบอแรกซ์​ หรือน้ำประสานทอง​ ไม่มีกลิ่น​ มีรสขม​ ทำให้อาหารมีลักษณะหยุ่น​ กรอบ​ และมีคุณสมบัติเป็นวัตถุกันเสียด้วย​ อาหารที่มักตรวจเจอบอแรกซ์ได้แก่ หมูสด​ หมูบด​ ปลาบด​ ลูกชิ้น​ ทอดมัน​ ไส้กรอก​ หมูยอ​ เกี๊ยวทอด​ กล้วยทอด​

ผักและผลไม้ดอง​ ทับทิมกรอบ​ ลอดช่องและวุ้น (ให้สังเกตว่าอาหารจะมีลักษณะเด้งกรุบกรอบผิดปกติ)​

• สารฟอร์มาลีนหรือน้ำยาดองศพ​ เป็นสารละลายที่มีลักษณะเป็นของเหลวใส​ ไม่มีสี​ จึงมีการนำฟอร์มาลีนมาผสมในอาหาร​ เพื่อให้อาหารคงความสด​ ไม่เน่าเสียง่าย​และเก็บรักษาได้นาน​ 

อาหารที่มักเจอฟอร์มาลีน​ ได้แก่​ อาหารทะเล​ ผักสด​ เนื้อสัตว์สด​ และเครื่องในสัตว์​ ซึ่งเราจะสังเกตได้ว่าอาหารจะไม่เน่าเสียเร็ว ปลาหรือกุ้งจะเนื้อแข็ง แล้วจะมีบางส่วนเปื่อยยุ่ย​ ผักจะมีลักษณะแข็งกรอบ​ ผิดปกติ 

• สารฟอกขาว (Sodium hydrosulfite) หรือผงซักมุ้ง เป็นสารเคมีที่ใช้ในอุตสาหกรรมเส้นใยไหม​ แห​ และอวน​ จึงมีคนนำมาใช้ฟอกขาวในอาหาร​ เพื่อให้มีความขาวสดใสน่ากิน​

• สารฟอกขาวพบได้ในอาหารที่มีสีขาวผิดปกติ​ หรือไม่ใช่สีตามธรรมชาติ​ เช่น​ ถั่วงอก​ ขิง​ซอย​ ยอดมะพร้าว​ กระท้อน​ หน่อไม้ดอง​ ผักและผลไม้ดอง​ ทุเรียนกวน​ สับปะรดกวน​ ผลไม้อบแห้ง​ และน้ำตาลปี๊บ 

• สารกันเชื้อรา​ หรือ กรดซาลิซิลิค เป็นกรดที่มีอันตรายต่อร่างกายมาก​ ผู้ผลิตอาหารบางรายนำมาใส่เป็นสารกันเสียในอาหารหมักดอง​ เพื่อป้องกันเชื้อรา​ และให้เนื้อของผักผลไม้ที่ดองคงสภาพเดิมน่ากิน​ ไม่เละง่าย​

อาหารที่มักตรวจพบสารกันเชื้อรา​ ได้แก่​ ผักและผลไม้ดอง​ เช่น​ ผักกาดดอง​ มะม่วงดอง​ สังเกตได้จากน้ำผักผลไม้ดอง​จะดูใสเหมือนใหม่อยู่เสมอ

• สารเร่งเนื้อแดง​ พ่อค้าแม่ค้าบางส่วนที่ต้องการให้เนื้อหมูเนื้อวัวดูสีแดงน่ากิน​ ก็จะใส่สารเร่งเนื้อแดง​ เราจะสังเกตได้ว่า​เนื้อนั้นจะมีสีแดงผิดปกติ สารเร่งเนื้อแดงจะทำให้มือสั่น​

กล้ามเนื้อกระตุก​ ปวดศีรษะ​ หัวใจเต้นเร็วผิดปกติ​ วิงเวียนศีรษะ​ คลื่นไส้อาเจียน​ มีอาการทางจิตประสาท

จะเห็นว่า​ อาหารที่มักจะใส่สารอันตรายลงไปคือ​ อาหารที่เรากินเป็นประจำนั่นเอง​ ซึ่งสอดคล้องกับข้อมูลกระทรวงสาธารณสุขที่ระบุว่า มากกว่า 50%ของผู้ป่วยโรคมะเร็งในไทย​มีต้นเหตุมาจากสารพิษในอาหารนั้นเอง

สารพิษในเนื้อสัตว์

ปัจจุบันมีคนจำนวนมาก​ ที่นิยมกินเนื้อสัตว์เป็นอาหารหลัก เช่น เนื้อหมู​ วัว​ ไก่ ​โดยหารู้ไม่ว่า​ในเนื้อสัตว์นั้นเป็นแหล่งสะสมสารพิษมากมาย ​เช่น​ ยาปฏิชีวนะ​ ฮอร์โมนเร่งการเจริญเติบโต​ ฮอร์โมนเร่งให้มีไขมันมาก​ที่จะตกค้างในเนื้อสัตว์ที่เราซื้อมากิน​ ซึ่งทำให้เราเป็นโรคมะเร็งและโรคอื่นๆได้

นอกจากนี้​เมนูอาหาร เช่น​ แหนม​ ไส้กรอก​ แฮม​ กุนเชียง​ ก็มักจะใส่ดินประสิวหรือเกลือไนไตรท์ (สารก่อมะเร็งชนิดไนโตรซามีน)​ ก็จะทำให้เราเป็นโรคมะเร็งบริเวณกระเพาะอาหารและบริเวณตับได้อีกด้วย

ซีฟู้ดอุดมด้วยสารพิษ

หลายคนชอบกินปลาทะเลสดๆ​ที่มีตู้โชว์ให้สัตว์ลงไปว่าย โดยหารู้ไม่ว่า​ร้านอาหารบางร้านอาจใส่ไซยาไนด์​ คอแรม และยาเหลืองลงในตู้​ เพื่อฆ่าเชื้อและให้ปลาอยู่ได้นานจนกว่าจะมีผู้บริโภคมาชี้ที่ตู้ว่าจะกินตัวไหน​

สารเหล่านี้จะตกค้างในตัวสัตว์ทะเล พอกินเข้าไปก็อาจจะทำให้เป็นมะเร็ง​ หรือเกิดอาการไตวายเฉียบพลันถึงแก่ชีวิตได้ และ​อาหารทะเลก็อาจจะถูกชาวประมงใส่ฟอร์มาลีนตั้งแต่จับได้แล้ว​

เพื่อไม่ให้เน่าเร็ว​ รวมถึงการปนเปื้อนน้ำมันจากเรือต่างๆ​ ด้วยเหตุนี้​ เราจึงมีโอกาสได้รับสารพิษจากอาหารทะเล​ ไม่ว่าจะกินแบบสดหรือไม่สดก็ตาม ​(หลีกเลี่ยงได้ยาก)​

ถึงจะเป็นสัตว์น้ำที่ได้มาจากฟาร์มเลี้ยงโดยเฉพาะ เช่น ฟาร์ม​กุ้ง คนเลี้ยงจะใส่สารเคมี เช่น​ ยาปฏิชีวนะ​ลงไปในบ่อปริมาณมากๆ​ เพื่อให้มันไม่ป่วยเป็นโรคและตายยกบ่อ​

ซึ่งสารเคมีที่เป็นอันตรายเหล่านี้ก็จะตกค้างในตัวสัตว์น้ำที่เรากินกัน ถ้าใครรู้จักคนเลี้ยงกุ้งเหล่านี้จะรู้ดีว่าเขาจะไม่กินสัตว์ที่เขาเลี้ยงเพื่อขายเลย​ ถ้าจะกินเองก็เลี้ยงเอาไว้ต่างหากแล้วไม่ใส่สารเคมีลงไป​

สารพิษที่มาพร้อมกับผักผลไม้

กรมวิชาการเกษตรรายงานว่า​ 99% ของสารเคมีเหล่านี้จะตกค้างในสิ่งแวดล้อม​ จะตกค้างในพืชประมาณ 41% ซึ่งติดอยู่บนผิวของผักผลไม้มาสู่มือเรา​ นอกจากนี้​ สารเคมีที่ตกค้างในน้ำและดินก็จะถูกต้นไม้ดูดซึมเข้าไป​

ทำให้มีสารเคมีเหล่านี้เลยอยู่ภายในผักผลไม้ไปด้วย ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เกษตรกรมีอัตราการเป็นมะเร็งชนิดต่างๆเพิ่มมากขึ้น ​เช่น​ มะเร็งต่อมน้ำเหลือง​ มะเร็งเม็ดเลือดขาว​ มะเร็งสมอง​ มะเร็งเนื้อเยื่อ​ มะเร็งกระเพาะ​ และมะเร็งต่อมลูกหมาก

ด้วยปริมาณสารพิษตกค้างที่มากมายขนาดนั้น​ เราคงจินตนาการได้ไม่ยากว่า​ผักผลไม้ที่เราซื้อกินจะมีปริมาณสารพิษมากแค่ไหน​?

ความจริงแล้ว​ผักปลอดสารพิษ (และผักอนามัย)​ ส่วนใหญ่ไม่ได้ปลูกโดยใช้สารเคมี เพียงแต่อาจจะลดสารเคมี​ หรือใช้วิธีอื่นๆ เข้ามาช่วย ​เช่น​ ใช้สารสกัดจากธรรมชาติ​ สารสกัดจากสมุนไพรไทย​

ผักเหล่านั้นจะไม่ได้ปลอดจากสารพิษโดยสิ้นเชิงอย่างที่เราเข้าใจกัน​ เราจะต้องกินผักอินทรีย์หรือผักออแกนิกถึงจะปลอดจากสารเคมี​

ผักที่เรากินเข้าไปประมาณครึ่งหนึ่งยังคงมีสารเคมีตกค้าง​ เราจึงต้องล้างผักให้สะอาดก่อนกิน​โดยเฉพาะผักที่เป็นใบห่อ​ เช่น​ กะหล่ำปลี​ ที่จะมีการฉีดยาจำนวนมาก

ส่วนผลไม้นั้น​สารพิษมักจะตกค้างที่เปลือก​ หากเราปอกเปลือกออกหรือล้างเปลือกให้สะอาด​ รวมถึงหลีกเลี่ยงการกินผลไม้ทั้งเปลือก​ เช่น ฝรั่ง​ แอปเปิ้ล​ องุ่น​ สตรอว์เบอร์รี่​ เชอร์รี่

​ ก็จะช่วยลดโอกาสได้รับสารพิษตกค้างได้บ้าง แต่ก็จะทำให้เราได้รับสารอาหารน้อยลง​เพราะสารอาหารที่สำคัญมักจะอยู่ที่ตัวของผลไม้ที่กินเปลือกได้

และด้วยเหตุที่​สารเคมีที่ตกค้างในผักผลไม้หลายๆ​ ชนิดนั้นมีอันตรายจนหลายประเทศไม่นำเข้าผักผลไม้จากไทย เพราะมีสารเคมีเกินมาตรฐานความปลอดภัย​ เราคงคาดเดาได้ไม่ยากว่า​ผักผลไม้ที่มีสารพิษตกค้างน้อยหรือไม่มีสารพิษตกค้างเลย​

ก็จะถูกส่งออกไปขายยังต่างประเทศ​ ส่วนผักผลไม้ที่เหลือที่มีสารพิษตกค้างมากเราก็จะบริโภคกันเองในประเทศ ​

เช่นเดียวกันกับอาหารหลักของคนไทยอย่างข้าวสาร​ ที่โรงสีหลายๆแห่งก็ต้องป้องกันข้าวจากแมลงสาบ​ มอด​ และแมลงต่างๆ​ ด้วยการฉีดยาฆ่าแมลงลงไปที่เมล็ดข้าวโดยตรง​ ด้วยเหตุนี้​ในข้าวที่เรากินจึงมีสารพิษเจือปนอยู่ไม่น้อย

เส้นก๋วยเตี๋ยวแฝงสารพิษ

แม่ค้าอาหารมักจะสั่งเส้นก๋วยเตี๋ยวมาจากโรงงาน ​ซึ่งโรงงานบางแห่งก็อยู่ต่างจังหวัด​หรืออยู่คนละภาค จึงต้องมีการใส่สารกันบูดเพื่อให้เส้นสามารถอยู่ได้หลายวัน ไม่เน่าเสียในระหว่างขนส่ง​

ซึ่งสารกันบูดจะทำให้เกิดอันตรายต่อสุขภาพทำให้ประสิทธิภาพการทำงานของตับและไตลดลง ที่สำคัญก็คือ ​โรงงานจะต้องใส่น้ำมันลงไปในเส้นที่ทำเสร็จแล้ว​ เพื่อไม่ให้เส้นติดกันและน่ากิน​

ซึ่งจากงานวิจัยพบว่า​ โรงงานกว่า 95% ใช้น้ำมันทอดซ้ำในกรรมวิธีขึ้นรูปแผ่นก๋วยเตี๋ยว​ เนื่องจากมีความหนืดกว่าน้ำมันใหม่ (ซึ่งในน้ำมันเก่าจะมีสารก่อมะเร็ง)​

อาหารริมถนนปลอดภัยหรือไม่

นอกจากเรื่องความสะอาดของอาหารแล้ว​ คนจำนวนมากที่ต้องซื้ออาหารที่ทำหรือขายตามริมถนน​ ก็จะได้รับสารตะกั่วจากควันรถที่วิ่งไปมา​ ที่จะลอยมาปนเปื้อนอาหาร​

ซึ่งพอเรากินเข้าไปร่างกายจะขับออกมาได้ส่วนหนึ่ง​ ที่เหลือจะสะสมอยู่ในร่างกายเราจนส่งผลให้เกิดอาการสมองเสื่อม​ มึนงง​ คลื่นไส้​ อาเจียน​ ปวดศีรษะ​ ปวดท้อง​ เบื่ออาหาร​ ท้องเสีย​ ประสิทธิภาพการทำงานของไตลดลง​ จนอาจไตวายหรือตายได้

ครัวตามร้านอาหารสะอาดแค่ไหน

เราเคยตั้งคำถามเกี่ยวกับความสะอาดในห้องครัวกันบ้างหรือไม่​? พ่อครัว​ตามร้านอาหารทำความสะอาดบ่อยแค่ไหน​ สภาพในห้องครัวเป็นอย่างไร​ เขาล้างอุปกรณ์ทุกครั้งที่ใช้หรือไม่​

เขาล้างมือหรือเปล่า​ เขาเข้าห้องน้ำก่อนทำอาหารให้เราหรือไม่​ ล้างผักหรือเปล่า​ ใช้วิธีไหนเก็บรักษาอาหาร​ โดยเฉพาะร้านที่มีสาขามากๆ​ ที่ไม่ได้ผลิตอาหารที่ร้าน และเขาใช้วิธีไหนในการป้องกันไม่ให้ในห้องครัวมีหนูหรือแมลงสาบเข้ามา​

น้ำแข็งแฝงสารปนเปื้อน

เวลาที่ไปกินอาหาร​ เราก็มักจะดื่มเครื่องดื่มพร้อมกับน้ำแข็ง​ โดยไม่รู้เลยว่าเรากำลังรับเชื้อโรคเข้าไปมากน้อยแค่ไหน​ เพราะโรงน้ำแข็งจำนวนมากมายไม่ได้มาตรฐานความสะอาดเลยสักนิด

เราไม่มีทางรู้ได้เลยว่า​น้ำที่นำมาทำน้ำแข็งน้ำได้รับการฆ่าเชื้อโรคหรือไม่​ รวมถึงขั้นตอนการผลิต การขนย้าย​ การขนส่งน้ำแข็งต้องผ่านมือคนจำนวนมาก​ต้องผ่านพื้นที่คนงานเดินไปเดินมารวมถึงเชื้อโรคบนรถบรรทุกน้ำแข็งที่เก็บน้ำแข็งในร้านอาหาร​

คิดแล้วก็คงเป็นเรื่องยาก ที่น้ำแข็งที่เรากินเข้าไปจะมีความสะอาดปลอดภัย​ ปราศจากเชื้อโรคหรือสารอันตรายต่างๆ

ภาชนะใส่อาหารที่ไม่ปลอดภัย

นอกจากสารพิษในอาหารแล้ว​ ภาชนะที่ใช้ในการประกอบอาหารเป็นประจำ (หม้อ​ กระทะ)​ รวมถึงภาชนะ​ที่ใช้กินอาหาร​ เช่น​ จาน​ ช้อน​ ก็อาจมีสารตะกั่วปนเปื้อน​ จากภาชนะที่ใช้โลหะผสมคุณภาพต่ำ

คนที่กินอาหารนอกบ้าน​ก็มีความเสี่ยงจากหม้อที่พ่อค้าแม่ค้าใช้ในการต้มก๋วยเตี๋ยว​ หรือทำข้าวแกงให้เรากิน​ ซึ่งถ้าใช้ของที่คุณภาพไม่ดี​ เราก็มีโอกาสได้รับสารตะกั่วเข้ามาในร่างกายเราด้วยเช่นกัน

ถึงตรงนี้แล้ว​เราก็คงพอจะเห็นภาพชัดเจนขึ้นแล้วว่า​ ทำไมคนที่สามารถปฏิบัติตัวตามหลักที่แพทย์แนะนำ​ ก็อาจจะไม่รอดพ้นจากโรคเรื้อรังอยู่ดี โดยเฉพาะโรคมะเร็ง

ความจริงที่น่าเศร้าก็คือ​ ถึงแม้ว่าบางคนจะพยายามดูแลตัวเองอย่างดีในระดับนึงแล้ว​ก็ตาม แต่สุดท้ายก็อาจจะเป็นหนึ่งในนั้นได้ เพราะขาดความใส่ใจในเรื่องการบริโภคที่สำคัญต่อชีวิตประจำวัน

บทความที่น่าสนใจ

• เครื่องดื่มเอนไซม์ S.O.D สุดยอดสารต้านอนุมูลอิสระ
• 5 อาหารเสริมต้านมะเร็งที่คุณควรทานเป็นประจำ
• ปรับสมดุลจากอาหารที่ทานเพื่อต้านมะเร็ง

The post สารก่อมะเร็ง…ภัยเงียบที่แฝงอยู่ในอาหาร appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

เราคงพอจะได้รู้มาบ้างว่าอาหารที่เราหยิบใส่ปากตัวเองทุกวันนั้นมีโทษและพิษภัยที่สามารถส่งผลร้ายต่อชีวิตและสุขภาพของเราได้ และในยุคปัจจุบันการจะพยายามป้องกันตัวเองและคนในครอบครัวให้ห่างไกลจากโรคเรื้อรังนั้น เป็นเรื่องที่ทำได้ไม่ง่ายเลย

เราจึงขอแนะนำ 4 ทางเลือกง่ายๆเพื่อสุขภาพดีที่คุณทำเองได้ เพื่อเป็นทางเลือกสำหรับการใช้ชีวิตในยุคปัจจุบันนี้

ทางเลือกที่ 1 ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง

หมายถึง การป้องกันตัวเองจากโรคภัยต่างๆ ด้วยการปลูกข้าว ปลูกผักและผลไม้ทุกอย่างที่จำเป็นต่อร่างกายเพื่อเอาไว้กินเอง เพื่อให้มั่นใจว่าเราจะมีผักผลไม้กินครบถ้วน และได้รับวิตามิน เกลือแร่ และใยอาหารเพียงพอกับที่ร่างกายต้องการ

โดยไม่ต้องกังวลว่าเราจะได้รับสารเคมีอันใดจากอาหารที่กิน เพื่อให้ร่างกายแข็งแรง ไร้โรค ที่อาจจะเกิดจากสารเคมีในอาหาร ข้อดีคือหากทำได้จริงก็เป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เพราะเราจะได้รับสารอาหารจากธรรมชาติครบถ้วน และจะปลอดภัยที่สุด ซึ่งอาหารจากธรรมชาติที่ไม่ผ่านการแปรรูปนั้น ถือว่าเป็นอาหารที่ดีที่สุด ซึ่งปัจจุบันนี้ก็มีหลายคนที่เลือกทางนี้

เช่น ส่วนหนึ่งของคนญี่ปุ่น เกาหลีใต้ หรืออเมริกาก็ปลูกพืชผักสวนครัวกินเองเพิ่มขึ้น 30-35% ของการบริโภคผักทั้งหมด แม้ว่าการปลูกผักผลไม้กินเองจะดีที่สุด

แต่ในทางปฏิบัติแล้วการจะกินอาหารให้ได้สารอาหารที่ครบถ้วนสมดุลด้วยตัวเองในทุกวัน ก็เป็นเรื่องที่ทำจริงได้ยาก คนไทยส่วนหนึ่งก็ไม่ได้อยู่อาศัยตามไร่นา และไม่ได้มีพื้นที่ว่างเพียงพอที่จะปลูกพืชผักผลไม้ด้วยตัวเองได้อย่างครบถ้วน

ทั้งการดูแลให้พืชผักผลไม้เหล่านี้เติบโตโดยไม่ใช้สารเคมีนั้นต้องอาศัยความทุ่มเททั้งเวลาและทรัพยากรจำนวนมาก

ทางเลือกที่ 2 ทานอาหารเสริม

โดยเลือกทานเสริมในส่วนที่ปกติเรากินไม่เพียงพอ หรือช่วยลดการดูดซึมในส่วนที่เรากินมากเกิน เพื่อช่วยให้เราได้รับสารอาหาร 7 หมู่ในปริมาณที่สมดุล เช่น หากปกติเรากินผักผลไม้น้อย

เราก็เลือกกินอาหารเสริมที่ให้วิตามินเกลือแร่และใยอาหาร อาจรวมกันหลายชนิดเพื่อให้ได้ครบถ้วนตามที่ต้องการ หากปกติเราไม่ค่อยได้กินปลา เราก็เลือกกินอาหารเสริมที่มีโอเมก้า3

ถ้าเรากินไขมันหรือคาร์โบไฮเดรตมากเกินไป เราก็เลือกกินอาหารเสริมที่ช่วยให้ร่างกายดูดซึมสารอาหารเหล่านี้น้อยลงหรือขับสารอาหารเหล่านี้ออกจากร่างกายได้มากขึ้น

คนส่วนหนึ่งอาจจะมีความรู้สึกต่อต้านอาหารเสริม เพราะคิดว่าถ้าเรากินสารอาหารให้ได้ครบถ้วน ก็ไม่จำเป็นต้องกินอาหารเสริม เป็นความเชื่อที่ถูกต้องในระดับหนึ่งแค่นั้น

แต่ในความเป็นจริงแล้วเป็นเรื่องยากมากๆที่เราจะกินอาหารให้ได้สารอาหารครบถ้วนได้จริงๆ ฉะนั้นสำหรับคนที่ไม่สามารถกินให้ได้สารอาหารครบถ้วนด้วยตัวเอง การกินอาหารเสริมจึงเป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะช่วยให้ตัวเขาได้รับสารอาหารที่สมดุลได้

ข้อดีของทางเลือกนี้คือช่วยให้เราได้รับสารอาหารที่ครบถ้วนสมดุลได้ง่ายกว่า โดยไม่ต้องปลูกพืชผักผลไม้ ไม่ต้องพยายามกินผักผลไม้ให้ครบ เพราะอาหารเสริมมักจะระบุปริมาณสารอาหารต่อหน่วยบริโภค

และมักออกแบบให้มีส่วนผสมในระดับที่เหมาะสมและสมดุล อาหารเสริมบางประเภทก็จะถูกผลิตในรูปของอาหารที่ดูดซึมได้ง่าย เช่น กรดอะมิโน กรดไขมัน ซึ่งจะช่วยลดภาระการทำงานของระบบย่อยอาหาร

นอกจากนี้ อาหารเสริมยังช่วยให้เราเบาใจในเรื่องเกี่ยวกับสารพิษ (ขอย้ำเฉพาะอาหารเสริมที่ได้ อย.) เพราะอาหารเสริมเหล่านี้ จะต้องถูกตรวจสอบจากหน่วยงานราชการในระดับหนึ่ง

เราจึงเชื่อมั่นในเรื่องความสะอาดและปลอดจากสารเคมีได้มากกว่าอาหารที่เรากินตามปกติ เพราะอาหารที่เรากินยกตัวอย่างง่ายๆเช่น ส้มตำถ้าไปขอ อย. ก็คงจะไม่ผ่านเพราะสกปรกและมีสารตกค้างเต็มไปหมด..

ข้อเสียก็คือ อาหารเสริมหลายยี่ห้อมีการโฆษณาเกินจริงและส่วนใหญ่ไม่สามารถกินทดแทนอาหารได้ คือจะต้องกินเสริมไปกับอาหารที่กินปกติ การกินอาหารเสริมแบบนี้จึงเป็นค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น

ซึ่งบางยี่ห้อก็มีราคาที่สูงมาก จนแพงกว่าเราไปซื้อผักผลไม้มากินด้วยตัวเองหลายเท่า (แต่ก็ป้องกันได้ด้วยการเลือกยี่ห้อที่มีราคาสมเหตุผล ราคาเฉลี่ยต่อวันใกล้เคียงหรือน้อยกว่าไปซื้ออาหารหรือผักผลไม้มากินเอง)

นอกจากนี้ ผู้ขายอาหารเสริมบางคนก็ไม่ได้มีความรู้ทางโภชนาการหรือไม่มีจรรยาบรรณ จึงเน้นขายให้มากที่สุดโดยไม่ได้ให้คำแนะนำที่ถูกต้อง ทำให้เรามีโอกาสได้รับวิตามิน เกลือแร่ หรือสารอาหารบางอย่างมากเกินไปจนอาจเกิดผลเสียต่อร่างกายได้

อย่างไรก็ตาม ผลิตภัณฑ์ที่มีประโยชน์อย่างเหมาะสมก็มี และอาหารทดแทนที่เราสามารถกินแทนอาหารในบางมื้อแล้วทำให้เราได้รับสารอาหารครบถ้วนเหมาะสมก็มี เราจึงต้องพิจารณาให้ถี่ถ้วนก่อนที่จะเลือกเชื่อเลือกซื้อ

ทางเลือกที่ 3 พยายามด้วยตัวเอง

โดยเราเลือกกินตามหลักการด้วยความระมัดระวังสารพิษสารเคมีที่อยู่ในอาหาร เลือกเนื้อสัตว์ ผักผลไม้จากแหล่งที่เชื่อถือได้ เลือกร้านอาหารที่เชื่อถือได้ว่าร้านนี้เลือกวัตถุดิบที่ไม่ใส่สารเคมีลงไป และไม่ทำอาหารด้วยกรรมวิธีที่ทำให้เกิดสารก่อมะเร็งในกรณีทำอาหารกินเอง

เวลาที่เราซื้อผักผลไม้ เราก็ต้องพยายามเลือกซื้อและล้าง ด้วยวิธีการดังนี้

• เลือกซื้อผักที่มีรูพรุนจากการเจาะของแมลงบ้าง
• เลือกซื้อผักใบมากกว่าผักหัว เพราะผักหัวจะสะสมสารพิษไว้มากกว่า
• ผักและผลไม้ที่ปอกเปลือกได้ ควรล้างน้ำให้สะอาด แล้วปอกเปลือกก่อนกิน
• ทำความสะอาดผักผลไม้ก่อนนำมากิน โดยเฉพาะผักที่กินสดเพื่อลดปริมาณสารพิษตกค้าง เชื้อโรค และลดการปนเปื้อนของไข่พยาธิ โดยปฏิบัติตามขั้นตอนต่อไปนี้

1. ล้างด้วยน้ำสะอาดหลายๆ ครั้ง หรือแช่น้ำสะอาด 15 นาที

2. ล้างโดยแช่ในสารละลายต่อไปนี้ ประมาณ 10 -15 นาที

– เกลือ 1 ช้อนโต๊ะ ต่อน้ำ 2 ลิตร

– ด่างทับทิม 20-30 เกร็ด ต่อน้ำ 1 กะละมัง

– โซเดียมไบคาร์บอเนตหรือผงฟู 1 ช้อนชา ต่อน้ำ 4 ลิตร

– น้ำส้มสายชู 1/2 ถ้วย ต่อน้ำ 4 ลิตร

3. ล้างด้วยน้ำสะอาดอีกครั้งหนึ่ง

เมื่อปฏิบัติครบทั้ง 3 ขั้นตอน ก็จะสามารถลดยาฆ่าแมลงและสารพิษลงได้มาก ข้อดีคือเราสามารถทำได้โดยไม่ต้องมีที่ดินสำหรับปลูกผักผลไม้ และไม่ต้องไปเลือกซื้ออาหารเสริม และเราสามารถใช้ชีวิตตามปกติได้เกือบทุกด้าน

แต่อาจจะเสียเงินเพิ่มขึ้นบ้างจากการเลือกอาหาร เสียเวลาเพิ่มขึ้นบ้างจากการล้างผักและเลือกร้านอาหาร และทางเลือกนี้ก็มีข้อเสียคือ ถึงเราจะพยายามเลือกซื้ออาหารจากแหล่งที่น่าเชื่อถือที่สุด เราก็ไม่มีทางรู้เลยว่า แท้จริงแล้วมีสารพิษหรือไม่ สุดท้ายเราจึงมีโอกาสได้รับสารพิษอยู่ดี…

ทางเลือกที่ 4 ปล่อยไปตามยถากรรม

สำหรับบางคนที่ไม่มีเวลา หรือไม่สามารถทำได้ โดยข้อดีนั้นคือ ในระยะสั้นไม่ต้องคิดอะไรมาก มีอะไรก็กิน อยากกินอะไรก็กิน แต่ข้อเสียก็คือ ในระยะยาวคงเป็นการนั่งรอว่าเมื่อไหร่ วันที่โรคเรื้อรังจะมาถึง

ไม่ว่าเราจะเลือกทางไหนก็ตาม สิ่งที่ควรตระหนักเอาไว้ก็คือ เรายังคงมีโอกาสป่วยเป็นโรคเรื้อรัง (ยิ่งทางเลือกข้อหลังๆ ก็ยิ่งมีโอกาสเป็นมากขึ้น) ฉะนั้นเราจึงควรลดความเสี่ยงทางการเงินด้วยการทำประกันสุขภาพที่คุ้มครองโรคเรื้อรังต่างๆ

เพื่อให้เรามีเงินที่สามารถดูแลตัวเองได้ในวันที่ป่วย จะได้ไม่เป็นภาระตัวเองและคนในครอบครัว โดยเฉพาะผู้ที่เลือกทางเลือกสุดท้าย บางคนอาจจะคิดว่า การให้ความสนใจกับร่างกายทำให้เสียเวลา จึงไม่ค่อยอยากจะสนใจ

ความจริงแล้วชีวิตของเรามีค่ามากกว่าเงินและเวลาที่เราจะเสียไปเพื่อใช้ดูแลสุขภาพของเราเสียอีก เพราะเรายังต้องใช้ร่างกายนี้ทำอะไรอีกตั้งมากมาย และชีวิตของเรามีคุณค่าและมีความหมายต่อพ่อ แม่ ลูกหลาน ญาติพี่น้อง และคนที่เรารัก

เราจึงไม่ควรเสียดายเวลาและความพยายามในการดูแลร่างกายของเราเอง ถ้าเรายังไม่ใส่ใจ ความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นกับร่างกายเรา จะกัดกินทั้งทรัพย์สินและจิตใจของเรา คนที่เรารักและคนที่รักเรา

และในวันที่เราล้มป่วยจนหนัก บางทีมีเงินมากเท่าไหร่ก็ไม่สามารถเรียกสุขภาพที่ดีกลับมาอีกครั้งได้ หรือถ้าเราเสียชีวิต มีเงินมากเท่าไหร่ก็ไม่สามารถฟื้นคืนชีพได้ เราจึงควรป้องกันตัวเองตั้งแต่วันนี้ ก่อนที่จะสายเกินไป …ความไม่มีโรคเป็นลาภอันประเสริฐยิ่งนัก

บทความที่น่าสนใจ

• วิตามินรวม Vistaplex เสริมสุขภาพดีให้ร่างกาย
• วิตามินเสริม ดูแลสุขภาพคนวัย 50+
• กินให้สุขภาพดี ห่างไกลจากโรคเรื้อรัง

The post ทางเลือกเพื่อสุขภาพดี “ไร้โรค” ที่คุณทำได้ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

สำหรับคนที่มีสุขภาพแข็งแรง เมื่อกินอาหารเข้าไปอาหารที่เป็นคาร์โบไฮเดรตจะถูกย่อยเป็นน้ำตาล และน้ำตาลที่ได้รับในแต่ละมื้อก็จะถูกดูดซึมเข้ากระแสเลือดเพื่อนำไปเลี้ยงอวัยวะต่างๆ

เมื่อน้ำตาลไปถึงอวัยวะใดก็ต้องใช้อินซูลินที่สร้างจากตับอ่อนเพื่อให้เซลล์ในอวัยวะนั้นสามารถนำน้ำตาลไปใช้ได้ น้ำตาลในเลือดก็จะอยู่ในระดับที่เหมาะสม แต่สำหรับคนที่ป่วยเป็นเบาหวาน ก็จะมีปัญหาเรื่องการนำน้ำตาลในเลือดไปใช้

ส่งผลให้มีน้ำตาลตกค้างอยู่ในกระแสเลือดมากเกินไป จนสร้างปัญหาให้กับร่างกายมากมาย

เบาหวานเกิดจากอะไร

เบาหวาน เกิดจากการที่ร่างกายขาดฮอร์โมนอินซูลินหรือมีความผิดปกติเกี่ยวกับฮอร์โมนอินซูลินหรือทั้ง 2 อย่าง ทำให้เซลล์ของอวัยวะต่างๆนำน้ำตาลในเลือดเข้าไปใช้ไม่ได้หรือได้น้อย จนส่งผลให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูงกว่าปกติ(สูงกว่า 126 มิลลิกรัมต่อเดซิลิตร)

โดยโรคเบาหวานที่พบเป็นส่วนใหญ่แบ่งออกเป็น 2 ชนิด

• เบาหวานชนิดที่ 1 เป็นเบาหวานที่เกิดจากการที่ตับอ่อนถูกทำลายทำให้ร่างกายไม่สามารถสร้างอินซูลินได้ตามปกติ

• เบาหวานชนิดที่ 2 เบาหวานชนิดนี้ตับอ่อนยังคงสามารถผลิตอินซูลินได้ตามปกติ แต่เซลล์ต่างๆของร่างกายมีภาวะดื้อต่ออินซูลิน ทำให้ไม่สามารถนำน้ำตาลเข้าสู่เซลล์ได้

โดยเฉพาะคนที่อ้วนหรือมีไขมันมาก(ทั้งเด็กและผู้ใหญ่) จะมีความเสี่ยงเป็นโรคเบาหวานชนิดนี้ เพราะไขมันมีฐานะเป็นเสมือนต่อมไร้ท่อชนิดหนึ่งที่สะสมในร่างกาย

สามารถหลั่งฮอร์โมนที่มีคุณสมบัติยับยั้งการทำงานของอินซูลิน(เบาหวานที่พบในเด็กมักจะเป็นเบาหวานชนิดนี้)

ความน่ากลัวของเบาหวาน

โดยตัวของโรคเบาหวานเองก็มีความน่ากลัวในระดับหนึ่ง แต่สิ่งที่ทำให้โรคเบาหวานมีความน่ากลัวมากยิ่งขึ้นก็คือ ผู้ป่วยจะเป็นอีกหลายโรคตามมาโดยเฉพาะโรคเรื้อรัง

คนที่เป็นโรคเบาหวานมีอัตราเสี่ยงจะเป็นโรคหัวใจได้สูงกว่าคนทั่วไป เพราะน้ำตาลในกระแสเลือด จะทำให้หลอดเลือดหัวใจเสื่อมหรืออุดตัน ในขณะเดียวกันน้ำตาลในเลือดยังทำลายเส้นประสาทบริเวณหัวใจทำให้ไม่รู้สึกเจ็บป่วยในตอนที่โรคหัวใจกำเริบทำให้ช่วยชีวิตไม่ทัน

หรืออาจจะเสียชีวิตด้วยอาการหัวใจวายอย่างเฉียบพลัน

นอกจากนี้คนที่เป็นโรคเบาหวานยังมีแนวโน้มที่จะมีระดับ LDL คอเลสเตอรอลสูงกว่าคนปกติ ทำให้มีโอกาสสูงมากที่จะเป็นโรคไขมันในเลือดสูงและความดันสูงอีกด้วย

โรคเบาหวาน โรคหัวใจ ไขมันในเลือดสูง ความดันสูง มักจะถูกเรียกว่าโรคเบาหวานและผองเพื่อน เพราะคนที่เป็นเบาหวานมักจะเป็นอีก 3 โรคด้วยเสมอ (และคนที่เป็นโรคใดโรคหนึ่งก็มักจะเป็น 3 โรคตามมา)

นอกจาก 3 โรคนี้แล้ว ผู้ที่เป็นโรคเบาหวานก็จะเป็นโรคอื่นๆตามมาอีกมากมาย เพราะน้ำตาลในกระแสเลือดที่มากเกินไปก็สามารถทำให้หลอดเลือดในอวัยวะส่วนอื่นเสียไปด้วย ส่งผลให้อวัยวะต่างๆทำงานบกพร่องหรือเสียหายได้

เช่น ถ้าเบาหวานมีผลต่อหลอดเลือดที่ตาก็จะทำให้ตาบอดได้ (20 เปอร์เซ็นต์ของคนที่เป็นเบาหวานเสี่ยงตาบอด) ถ้าเป็นที่ไตก็เกิดไตวาย (40% ของผู้ป่วยเบาหวานไตจะเสื่อม)

หรือถ้าเบาหวานส่งผลที่สมอง ก็จะทำให้สมองและเส้นประสาทตายเกิดเป็นอัมพาตได้ หรือหากเป็นแผลก็จะหายยากและมีโอกาสลุกลามทำให้สูญเสียอวัยวะนั้นไปได้ ถึงตรงนี้รู้หรือยังว่าโรคเบาหวานน่ากลัวแค่ไหน?

คนติดหวานก็เสี่ยง

ประเด็นสำคัญประเด็นหนึ่งที่เราต้องทำความเข้าใจให้ถูกต้องก็คือ คนที่มีระดับน้ำตาลในเลือดสูงไม่ได้หมายถึงแค่ผู้ป่วยเบาหวานเท่านั้น แต่หมายรวมถึงคนที่ชอบกินขนมหวาน

ผลไม้หวาน น้ำหวาน น้ำผลไม้ น้ำอัดลม ช็อกโกแลต ขนมปัง ขนมขบเคี้ยว คุกกี้ปริมาณมากเป็นประจำด้วย (คนติดคาร์โบไฮเดรต หรือติดหวาน) เพราะคนกลุ่มนี้ก็จะมีน้ำตาลในเลือดสูงอยู่เกือบตลอดเวลา

ทำให้เลือดเหนียวข้นขึ้น เลือดไหลช้าลง นำสารอาหารไปเลี้ยงเนื้อเยื่อได้ช้าลง ประสิทธิภาพในการซ่อมแซมเนื้อเยื่อจะลดลง เส้นเลือดฝอยตีบตันได้ง่าย ส่งผลให้หลอดเลือดและอวัยวะเสื่อมลงอย่างรวดเร็ว ไม่ต่างจากคนที่เป็นเบาหวานเท่าไหร่เลย

ที่สำคัญที่สุดก็คือ แม้ว่าการกินหวานกินคาร์โบไฮเดรตมาก จะไม่ได้ทำให้เป็นโรคเบาหวานโดยตรง แต่การที่ร่างกายได้รับน้ำตาลและคาร์โบไฮเดรตมากเกินเป็นประจำ

ตับอ่อนก็จะทำงานหนักในการผลิตอินซูลิน เมื่อรวมกับผลจากการที่มีน้ำตาลในกระแสเลือดสูง หลอดเลือดที่ตับอ่อนและตัวตับอ่อนเอง ก็จะเสื่อมสภาพอย่างรวดเร็ว สุดท้ายก็จะกลาย เป็นเบาหวาน อยู่ดี

นอกจากนี้คนที่ชอบกินอาหารหวานก็จะมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคมะเร็งตับอ่อน เพราะตับอ่อนต้องทำงานหนักในการผลิตอินซูลิน มีการวิจัยว่าคนที่ชอบกินอาหารที่ใส่น้ำตาล

เช่น ชา กาแฟหรือธัญญาหาร วันละ 5-6 มื้อมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคมะเร็งตับอ่อนมากกว่าคนที่ไม่ใส่น้ำตาลถึง 69% ในขณะที่ผู้ที่ชอบดื่มน้ำอัดลมวันละ 2 หนหรือมากกว่านั้น

มีความเสี่ยงเป็นมะเร็งตับอ่อนมากกว่าคนที่ไม่ดื่มถึง 93% ผู้ที่ชอบกินผลไม้หวานๆหรือผลไม้กวนก็เสี่ยงมากกว่าคนปกติ 51%

นอกจากนี้สำหรับผู้ที่ชอบกินคาร์โบไฮเดรต กินหวานบ่อยๆ ความสมดุลของแร่ธาตุในร่างกายจะเสียไป ส่งผลให้ระบบภูมิคุ้มกันโรคในร่างกายลดต่ำลง ผลที่ตามมาก็คือทำให้ติดเชื้อได้ง่าย

อีกทั้งการกินน้ำตาลซูโครส(น้ำตาลทราย น้ำหวาน)มาก จะทำให้กรดอะมิโนที่มีชื่อว่า ทริปโตฟาน ถูกเร่งเข้าสู่สมองมากเกินไปทำให้เสียสมดุลของฮอร์โมนในสมองส่งผลให้เกิดอาการเซื่องซึม เหนื่อย ไม่กระฉับกระเฉง

ซึ่งในเด็กก็จะทำให้เรียนไม่รู้เรื่องและหากเป็นวัยทำงานก็จะทำงานไม่มีประสิทธิภาพ

ส่วนคนที่กินหวานหรือคาร์โบไฮเดรตมากๆในระยะเวลาสั้นๆหรือกินอาหารที่เปลี่ยนเป็นน้ำตาลได้เร็ว เจอระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้นอย่างรวดเร็วร่างกายก็จะหลั่งฮอร์โมนอินซูลินจำนวนมากเพื่อลดระดับน้ำตาลในเลือด

ทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดลดลงอย่างรวดเร็ว ระดับน้ำตาลที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วนี้จะทำให้สมองและระบบประสาททำงานผิดเพี้ยนไปจนมีอาการหงุดหงิด หิวโซ ใจสั่น ไม่มีแรง

นอกจากนี้หากเรากินอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตมากเกินไป จะทำให้มีน้ำตาลส่วนเกินในเลือดมากเกินความต้องการ ร่างกายก็จะมีการเปลี่ยนน้ำตาลให้กลายเป็นไขมันสะสมทำให้อ้วนขึ้น

และน้ำตาลส่วนเกินนั้นยังจับกับโปรตีนในร่างกายทำให้หลอดเลือดมีโอกาสอักเสบและอุดตันได้ การกินคาร์โบไฮเดรตมากเกินไปจึงสามารถส่งผลร้ายต่อโรคไขมันในเลือด และโรคหัวใจได้อีกด้วย

ถึงตรงนี้หลายคนคงได้รู้ความจริงแล้วว่า การกินคาร์โบไฮเดรต(โดยเฉพาะน้ำตาล)มากเกินไป มีผลเสียต่อร่างกายของเรามากมายมหาศาลขนาดไหน?

อย่ารอให้เป็น(แล้วจะเสียใจ)

ข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุขระบุว่า ในบรรดาผู้ป่วยเบาหวานมีแค่ 50 เปอร์เซ็นต์เท่านั้นที่รู้ว่าเป็น ที่เหลือก็ไม่รู้เพราะไม่ได้ไปหาหมอ ส่วนใหญ่จะไปพบแพทย์ก็ต่อเมื่อเป็นหนักแล้ว

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ในปัจจุบันแม้แต่เด็กก็สามารถเป็นโรคเบาหวานได้แล้ว โรคนี้จึงใกล้ตัวเราและคนในครอบครัวมากกว่าที่เราคิดกัน

คนที่ป่วย เป็นเบาหวาน จะต้องกินยาหรือฉีดอินซูลินเพื่อรักษาระดับน้ำตาลไปเรื่อยๆจนกว่าระดับน้ำตาลจะดีขึ้น(ถ้าหยุดแล้วระดับน้ำตาลกลับมาใหม่ก็ต้องทำเหมือนเดิม)

และมักจะต้องกินยามากขึ้นเรื่อยๆ และรอให้เป็นโรคอื่นๆเพิ่มขึ้นทีละโรค (รวมทั้งมีโอกาสเป็นโรคไตเพราะกินยามากเกิน)

เวลาที่มีบาดแผลก็หายากหากดูแลไม่ดีแผลนั้นก็จะลุกลามไปเรื่อยๆจนต้องตัดอวัยวะนั้นทิ้ง(คนไทยที่เป็นเบาหวานแล้วต้องถูกตัดขามีมากถึงปีละ 40,000 คนทีเดียว)

โดยอาจจะเสียค่าใช้จ่ายในการผ่าตัดขา รักษาและดูแลแผลในโรงพยาบาลประมาณ 1 ล้านบาทเลยทีเดียว การ เป็นเบาหวาน หรือมีคนในครอบครัวเป็นเบาหวานนั้น มีแต่ความทุกข์ ฉะนั้นป้องกันตัวเองและคนในครอบครัวเสียตั้งแต่วันนี้จะได้ไม่เสียใจภายหลัง

ต้นเหตุที่ทำให้ ‘เป็นเบาหวาน’

1. กินข้าวขาว มีผลงานวิจัยจากฮาร์วาร์ด ว่าการกินข้าวขาวมากเกินไปจะส่งผลเสียต่อสุขภาพและเพิ่มความเสี่ยงเป็นโรคเบาหวานชนิดที่ 2 มากขึ้นถึง 11% และความเสี่ยงนั้นจะเพิ่มมากขึ้นถ้ากินข้าวขาวมากขึ้น

เนื่องจากอาหารจำพวกคาร์โบไฮเดรตอย่างข้าวขาว แป้งขนมปังจะทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว(เปลี่ยนเป็นกลูโคสได้เร็ว)ซึ่งเป็นต้นเหตุของโรคเบาหวาน

2. บริโภคน้ำตาลเกิน องค์การอนามัยโลกระบุเอาไว้ว่าร่างกายเราควรรับน้ำตาลประมาณวันละ 6 ช้อนชา(ประมาณ 23-25 กรัม)หรือสูงสุดไม่เกิน 10 ช้อนชาแต่ในปัจจุบันคนไทยกินน้ำตาลมากขึ้น

โดยส่วนหนึ่งกินน้ำตาลโดยตรงจากการปรุงอาหาร(ก๋วยเตี๋ยวผัดซีอิ้ว) ส่วนหนึ่งกินโดยตรงจากกาแฟ โอวัลติน ส่วนหนึ่งได้รับน้ำตาลจากของหวานที่กิน เช่น บัวลอย ขนมไทย

ซึ่งเพียงแค่ 3 ส่วนนี้เราก็ได้รับน้ำตาลใกล้เคียงหรือมากกว่า 6 ช้อนชาแล้ว ในขณะเดียวกันเรายังได้รับน้ำตาลที่อยู่ในเครื่องดื่มในรูปแบบต่างๆอีก เช่น น้ำอัดลม น้ำส้มคั้น โอเลี้ยง น้ำหวาน นมข้นหวาน ผลไม้กระป๋อง

ที่น่าตกใจก็คือเครื่องดื่มบางชนิดแค่ 1 ขวดก็ทำให้เราได้รับน้ำตาลเกินแล้วเช่น ชาเขียวรสน้ำผึ้ง มีน้ำตาล 50 ช้อน ชาเขียวผสมนมมีน้ำตาล 42 ช้อนชา ชานมหรือชาเย็นขนาดมีน้ำตาล 25 ช้อนชา ชาดำเย็นมีน้ำตาล 15.3 ช้อนชา

อาหารประเภทเบเกอรี่หรือเค้กนั้น ก็มักจะมีน้ำตาลเป็นส่วนประกอบสำคัญโดยเค้ก 1 ชิ้นมีน้ำตาลผสมอยู่ลาว 6-12 ช้อนชา ในเค้ก 1 ปอนด์ใช้น้ำตาทรายขาว 25-30 ช้อนชา

นอกจากนี้ คุกกี้ 1 ชิ้นอันมีน้ำตาลสูงถึง 10 กรัม(เพียงแค่ 3 ชิ้นก็ได้น้ำตาลเกินแล้ว) ส่วนไอศครีมเพียง 1 ก้อน 70-80 กรัมก็จะให้น้ำตาลประมาณ 15 กรัม(กินเพียง 2 ก้อนก็ได้น้ำตาลเกินแล้ว)

ถ้าเราลองทบทวนดูตามตัวอย่างที่ยกมาว่า “เรากินอะไรกันบ้างในแต่ละวัน” ยังไม่รวมคาร์โบไฮเดรตจากมันฝรั่ง ของขบเคี้ยว ก็คงไม่ใช่เรื่องแปลกที่สถิติระบุว่าโดยเฉลี่ยแล้วคนไทยกินน้ำตาลคนละ 30 กิโลกรัมต่อคนต่อปี

หรือเกือบ 20 ช้อนชา/วัน ซึ่งเทียบกับระดับที่เหมาะสมที่ 6-10 ช้อนชาก็แปลว่าโดยเฉลี่ยคนไทยกินน้ำตาลมากกว่าระดับที่เหมาะสมถึง 2-3 เท่าเลย

คนไทยเป็นเบาหวานมากขึ้น

จากข้อมูลการกินข้าวขาวและกินน้ำตาลที่ผ่านมา(ยังไม่รวมน้ำตาลจากผลไม้ของขบเคี้ยวและคาร์โบไฮเดรตในรูปแบบอื่น) ก็คงเป็นคำตอบที่ชัดเจนว่าเหตุใดคนไทยจึงป่วยเป็นโรคเบาหวานมากขึ้นกว่าอดีตเป็นอย่างมาก

และทำให้ป่วยเป็นโรคเรื้อรังอื่นๆตามมาอีกมากมายทั้ง ความดันสูง หลอดเลือดและหัวใจตีบตัน โรคไต ในเวลาเพียงแค่ 24 ปี(พ.ศ 2528-2552) คนไทยป่วยเป็นโรคเบาหวานเพิ่มขึ้นกว่า 2,200 %( 22 เท่า)

เบาหวานป้องกันหรือบรรเทาได้

ถ้าเรานำผู้ที่มีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคเบาหวานมาออกกำลังกายควบคุมอาหาร(เช่น ลดอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรต)และลดน้ำหนักอย่างถูกวิธี พบว่าจะสามารถป้องกันโรคเบาหวานได้ถึง 58% ทีเดียว

โดยให้กินคาร์โบไฮเดรตเนื่องจากร่างกายต้องใช้กลูโคสเป็นพลังงาน แต่ให้เลือกกินคาร์โบไฮเดรตประเภทที่มีสารอาหารประเภทอื่นด้วย(ไม่ได้มีแต่คาร์โบไฮเดรตเพียงอย่างเดียว)

และเป็นชนิดที่เปลี่ยนเป็นน้ำตาลได้ช้า เช่น ข้าวกล้อง ข้าวโพด ขนมปังธัญพืช ถั่วและธัญพืชต่างๆ เพราะคาร์โบไฮเดรตประเภทนี้ร่างกายจะค่อยๆย่อยและดูดซึมไปใช้

ส่วนพวกน้ำหวาน น้ำผลไม้ น้ำอัดลม ช็อกโกแลต น้ำชาเขียวผสมน้ำตาล ก็ควรจะหลีกเลี่ยงอาหารประเภทนี้เช่นกันเพราะมีสัดส่วนของน้ำตาลที่สูงเกินไป

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่พึงระวังก็คือ คนที่พยายามหลีกเลี่ยงขนมหวานแต่ไม่ตระหนักถึงอันตรายของผลไม้หวาน เช่น ทุเรียน สับปะรด ลำไย ส้ม องุ่น กล้วย แล้วกินเป็นประจำก็ทำให้ร่างกายได้รับน้ำตาลเกินอยู่ดี

ถ้าอยากกินผลไม้แนะนำให้กินผลไม้ที่มีน้ำตาลน้อยอเช่น แอปเปิ้ลเขียว ผลไม้ที่มีความหวานมากก็กินได้แต่อย่ากินบ่อยมาก(สัปดาห์ละ 1-2 อย่างก็พอ)

การควบคุมอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตนอกจากจะป้องกันและบรรเทาโรคเบาหวานแล้วการลดคาร์โบไฮเดรตในอาหารยังช่วยชะลอความชราด้วย เพราะน้ำตาลจะจับตัวกับโปรตีนและทำปฏิกิริยาจนเกิดสารที่ชื่อ AGE

ซึ่งจะส่งผลต่อการทำงานของเนื้อเยื่อทำให้ผิวหนังเหี่ยวย่นและยังส่งผลต่อโครงสร้างของหลอดเลือดทำให้หลอดเลือดแข็งตัวไม่ยืดหยุ่นด้วย รู้อย่างนี้แล้ว

มาเริ่มต้นควบคุมการกินคาร์โบไฮเดรต&น้ำตาลตั้งแต่วันนี้กันเถอะ เพื่อสุขภาพที่ดี ความอ่อนเยาว์ และลดความเสี่ยงต่อโรคร้ายแรงอันน่าสะพรึงทั้งหลาย

บทความที่น่าสนใจ

• การรักษาโรคเบาหวาน ด้วยพืชสมุนไพรว่านหางจระเข้
• ลดน้ำตาลในเลือด…ห่างไกลเบาหวาน
• ไตวาย ความดันสูง เพราะกินเค็ม!?

The post รู้แล้วหนาว เราเสี่ยง ‘เป็นเบาหวาน’ มากแค่ไหน appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ก่อนอื่นเราต้องทำความรู้จักเรื่องความดันโลหิตก่อน ถ้าเปรียบเทียบให้เข้าใจว่าความดันโลหิตคืออะไร? ก็ให้ลองนึกภาพสายยางรดน้ำต้นไม้ ตอนเราเปิดน้ำเต็มที่น้ำที่ไหลผ่านสายยางก็จะทำให้เกิดแรงดันที่สูง

ถ้าเปรียบสายยางคือหลอดเลือด ภาวะนี้ก็คือความดันสูงนั่นเอง แล้วเมื่อหรี่ก๊อกลงน้ำก็จะไหลน้อยทำให้แรงดันน้อยลงไปด้วย

ระบบหัวใจและหลอดเลือดซึ่งเป็นระบบไหลเวียนของเลือดทั่วร่างกาย ก็มีหัวใจทำหน้าที่คล้ายก๊อกหรือปั๊มน้ำที่คอยสูบฉีดเลือดไปเลี้ยงทั่วร่างกาย

ทำให้เกิดแรงดันในหลอดเลือด ซึ่งจะแปรผันไปตามความแรงของการสูบฉีดของหัวใจ

นอกจากนี้ความดันเลือดก็ยังขึ้นอยู่กับสภาพของหลอดเลือดด้วย ถ้าหลอดเลือดมีความยืดหยุ่นดี เวลาที่หัวใจสูบฉีดแรง หลอดเลือดก็จะยืดขยาย ทำให้ความดันในหลอดเลือดไม่สูงเกินไป

แต่ถ้าหลอดเลือดมีความยืดหยุ่นน้อย เวลาที่หัวใจสูบฉีดแรงความดันในหลอดเลือดก็จะสูง(ความดันสูง)ตามไปด้วย

ค่าความดันแบ่งเป็น 2 ชนิดคือ ความดันตัวบน ซึ่งเป็นความดันในขณะที่หัวใจบีบตัว เพื่อดันเลือดให้ไปเลี้ยงส่วนต่างๆของร่างกาย และความดันตัวล่าง ซึ่งเป็นความดันในขณะที่หัวใจคลายตัว

เพื่อรับเลือดกลับมาจากส่วนต่างๆของร่างกาย (ด้วยเหตุนี้ค่าความดันของหัวใจบีบตัวจึงสูงกว่าขณะคลายตัวเสมอ)

องค์การอนามัยโลกระบุว่า ตอนที่หัวใจบีบตัวความดันควรมีค่าไม่เกิน 140 มิลลิเมตรปรอท และขณะคลายตัวไม่ควรเกิน 90 มิลลิเมตรปรอท และทั้งความดันตัวบนหรือตัวล่างก็มีความสำคัญเท่าเทียมกัน

ความน่ากลัวของความดันสูง

ถ้าเราปล่อยให้เป็นความดันสูงอยู่เป็นเวลานานๆ ก็เปรียบเสมือนการใช้สายยางฉีดน้ำแรงดันสูงๆตลอดเวลา ผลก็คือหลอดเลือดต้องรับแรงดันที่สูงอยู่ตลอดเวลา

ทำให้เกิดการเสื่อมสภาพของหลอดเลือดตามอวัยวะต่างๆ ส่งผลให้เป็นโรคแทรกซ้อนอื่นๆตามมาได้เช่น

1. โรคหัวใจโต คนเป็นความดันสูงมีโอกาสเป็นมากกว่าคนปกติถึง 3 เท่า

2. หลอดเลือดหัวใจตีบและอุดตัน คนเป็นความดันสูงมีโอกาสเป็นโรคหัวใจวายมากกว่าคนปกติ 6 เท่า

3. หลอดเลือดสมองตีบหรือแตก คนเป็นความดันสูงมีโอกาสหลอดเลือดแตกจนเป็นอัมพฤกษ์ อัมพาต มากกว่าคนปกติถึง 3-17 เท่า

4. การทำงานของไตจะเสื่อมลงเร็วกว่าคนปกติ ทำให้มีโอกาสเป็นโรคไตวายชนิดเรื้อรังได้

จะเห็นว่าเมื่อเรามีความดันสูง จะทำให้เรามีโอกาสเป็นโรคเรื้อรังต่างๆได้หลายชนิดมากกว่าคนทั่วไปหลายเท่าเลยทีเดียว เรียกว่าถ้าเป็นความดันสูงก็แทบจะรอวันเป็นโรคอื่นได้เลย

ภัยเงียบที่แอบฆ่าเรา

ในปัจจุบันคนไทยอายุ 15 ปีขึ้นไป มีความดันสูงผิดปกติราว 12 ล้านคน เพิ่มขึ้นจากการสำรวจปีก่อนหน้าประมาณ 400-500% โดยในจำนวนนี้เกือบ 6 ล้านคนไม่รู้ว่าตัวเองเป็นโรคความดันสูง (เพราะไม่เคยตรวจ)

และในกลุ่มที่รู้ตัวมีเพียง 30% ที่เข้ารักษาตัว คนกลุ่มนี้จะมีสัดส่วนคนที่ปฏิบัติตัวจนสามารถควบคุมความดันลดลงมาเหลือปกติแค่ 16%เท่านั้น (ส่วนใหญ่เป็นแล้วก็จะต่อเนื่องยาวนาน ไม่หาย)

เหตุที่ผู้คนจำนวนมากเป็นความดันสูงโดยที่ไม่รู้ตัว ก็เนื่องจากโรคนี้ไม่ค่อยปรากฏอาการที่ชัดเจนในช่วงแรกๆ(แอบเป็นเงียบๆ) แต่เมื่อเวลาผ่านไปจนแรงดันในหลอดเลือดที่สูงไปทำลายผนังหลอดเลือด

และอวัยวะที่สำคัญทั่วร่างกาย แล้วกลายเป็นโรคเรื้อรังตอนนั้นจึงจะแสดงอาการออกมา

ด้วยเหตุนี้เราจึงควรตระหนักว่า ถึงแม้วันนี้เราจะยังไม่เข้าโรงพยาบาลหรือยังไม่ป่วย ก็ไม่ควรประมาท ควรตรวจความดันเป็นประจำเพื่อจะได้รักษาแต่เนิ่นๆ อย่ารอให้เป็นหนักเพราะอาจจะสายเกินไป

โรคไตวาย

เมื่อพูดถึงหน้าที่ของไต เปรียบง่ายๆ ไต ก็คือ โรงบำบัดน้ำเสียของร่างกายนั่นเอง เพราะหน้าที่หลักของไตคือ การกรองของเสียในเลือด และควบคุมจำนวนน้ำ เกลือแร่และสารต่างๆในร่างกายให้อยู่ในภาวะสมดุล

ในแต่ละวันจะมีเลือดไหลเวียนผ่านไตทั้งสองข้างประมาณ 230 ลิตรเลยทีเดียว โดยไตจะกรองน้ำและของเสียและขับออกมาเก็บไว้ในกระเพาะปัสสาวะ ก่อนที่จะขับออกจากร่างกายเป็นน้ำปัสสาวะ

ของเสียในเลือดส่วนหนึ่งเกิดจากอาหารที่เรากินเข้าไป และบางส่วนเกิดจากการสลายตัวของเนื้อเยื่อในร่างกายที่เกิดจากการเผาผลาญเพื่อสร้างพลังงาน

โดยไตจะเลือกกรองเฉพาะของเสียหรือสารบางอย่างที่จะเป็นอันตรายต่อร่างกาย ส่วนของที่ดีที่จำเป็นก็จะเก็บเอาไว้ในร่างกายต่อไป

ด้วยเหตุนี้ ถ้าไตเกิดเสียสมรรถภาพในการกรองเลือด ก็จะทำให้มีของเสียในเลือดมากขึ้น และส่งผลเป็นลูกโซ่ทำให้ไตเสื่อมสภาพลงเรื่อยๆจนเป็น ไตวาย

ทำให้ในเลือดมีแต่ของเสียและของมีพิษ จนผู้ป่วยจะต้องเสียชีวิตในที่สุด (หากไม่ได้รับการรักษาด้วยไตเทียม หรือปลูกถ่ายไต)

โรคแห่งการบั่นทอน

โรคไตวาย ถือได้ว่าเป็นโรคที่บั่นทอนกำลังใจกำลังกาย และกำลังทรัพย์ของผู้ป่วยและญาติพี่น้องอย่างมาก เพราะคนที่เป็นไตวายอาการจะมีแต่ทรงกับทรุดเท่านั้น

เพราะไตส่วนที่ถูกทำลายไปแล้ว จะถูกทำลายอย่างถาวร(ฟื้นฟูซ่อมแซมไม่ได้) และจะถูกทำลายลุกลามอย่างต่อเนื่องจนไตถูกทำลายทั้งหมด แล้วรอวันตาย ความหวังเพียงหนึ่งเดียวก็คือ มีผู้บริจาคไตให้นำมาปลูกถ่ายไตเท่านั้น (ค่าใช้จ่ายประมาณ 300,000 ขึ้นไป)

ส่วนคนที่ยังไม่ได้รับการปลูกถ่ายไต ก็จะต้องไปฟอกเลือดที่โรงพยาบาล (เพราะไตไม่สามารถกรองของเสียในเลือดได้เหมือนเดิม) ค่าใช้จ่ายก็ประมาณ 1,500-3,500 บาทต่อครั้ง

แต่การที่ไตยังถูกทำลายอย่างต่อเนื่อง ก็จะทำให้มีของเสียในเลือดมากขึ้นเรื่อยๆ ผู้ป่วยก็ต้องไปฟอกเลือดบ่อยขึ้นเรื่อยๆ จากเดือนละครั้งเป็นสัปดาห์ละครั้ง จนกลายเป็นสัปดาห์ละหลายครั้ง (เดือนละหลายหมื่นบาท)

สุดท้ายเมื่อไตวายถึงระยะสุดท้าย ถ้าไม่ได้รับการปลูกถ่ายไต ผู้ป่วยก็จะเสียชีวิตอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้เลย

ต้นเหตุของความดันสูง-ไตวาย

ต้นเหตุของการมีความดันสูงนั้น ปัจจุบันทางการแพทย์ยังไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด แต่ความดันสูงมักจะมีความสัมพันธ์กับการกินอาหารเค็ม(มีโซเดียมสูง) ไขมันในเลือดสูง ความอ้วน กรรมพันธุ์ อายุมาก การสูบบุหรี่ การดื่มเหล้า และการขาดการออกกำลังกาย

 ส่วนต้นเหตุหลักที่ทำให้เราเป็นโรคไตก็คือ โรคเบาหวาน และความดันสูง โดยสองโรคนี้เป็นต้นเหตุของผู้ป่วยโรคไตประมาณ 50% รองลงมาได้แก่ การเป็นนิ่วในไตหรือท่อไต ผู้ป่วยโรคภูมิคุ้มกันต้านตัวเอง โรคติดเชื้อทางไต โรคพันธุกรรมทางไต

นอกจากนี้ หนึ่งในสาเหตุที่สำคัญก็คือ การบริโภคสารที่เป็นพิษต่อไต เช่น การกินเกลือมากเกินไป (คนที่กินโซเดียมมากเกินจะเสี่ยงเป็นทั้งโรคไตและความดันสูง)

การกินยามากเกินปริมาณที่กำหนด เพราะยาที่เป็นพิษต่อไตประเภทยาแก้ปวดบางตัว ยาปฏิชีวนะบางตัว ยาคลายกล้ามเนื้อ ยาลูกกลอน หรือแม้แต่การกินยาตามขนาดที่กำหนด

แต่กินต่อเนื่องเป็นระยะเวลานานๆก็ทำให้ไตวายได้เช่นกัน ด้วยเหตุนี้คนที่ป่วยเป็นโรคเรื้อรังต่างๆเช่น เบาหวาน ความดันสูง โรคหัวใจ มะเร็ง ที่ต้องกินยาตามแพทย์สั่งอย่างต่อเนื่อง จึงมักได้โรคไตเป็นของแถมมาด้วย

รวมถึงคนที่ดื่มน้ำน้อยเกินไป ซึ่งจะทำให้เลือดมีความข้นและหนืดกว่าคนปกติ ทำให้ไตต้องทำงานหนักในการกรองและจับของเสีย จึงทำให้ไตเสื่อมสภาพเร็ว มีโอกาสเป็นโรคไตได้เช่นกัน

กินโซเดียมมาก มีความเสี่ยงสูง

องค์การอนามัยโลกกำหนดว่า เพื่อสุขภาพที่ดีเราควรกินโซเดียมไม่เกินวันละ 2,400 mg  หรือเท่ากับเกลือประมาณ 6 กรัมหรือ 1 ช้อนชา (ในเกลือจะมีโซเดียมประมาณ 40-50 เปอร์เซ็นต์)

แต่ในปัจจุบัน คนไทยกลับมีพฤติกรรมการกินอาหารที่มีเกลือ(โซเดียม)มากขึ้นเช่น กินอะไรก็มักจะต้องมีพริกน้ำปลา เวลากินผลไม้ก็ต้องจิ้มพริกเกลือ น้ำปลาหวาน กะปิ

นอกจากนี้ในปัจจุบันคนไทยนิยมกินอาหารนอกบ้านโดยเฉพาะอาหารประเภทแฮม เบคอน ไส้กรอก สุกี้ หมูกระทะ เนื้อย่างเกาหลี บาร์บีคิว ชาบู รวมถึงอาหารประเภทเนื้อสัตว์ที่ต้องจิ้มน้ำจิ้มจำนวนมาก

ซึ่งในน้ำจิ้มก็มักจะใส่เกลือหรือผงชูรส รวมถึงเรายังได้รับเกลือที่อยู่ในซีอิ้ว น้ำปลา ซอสหอยนางรม ซอสพริกอีกด้วย

รวมทั้งอาหารรสจัด รสแซ่บต่างๆเช่น ส้มตำ ต้มยำ ยำต่างๆ ปลาเค็ม กุนเชียง ซึ่งการปรุงอาหารเหล่านี้จะต้องใช้วัตถุปรุงรสหลายอย่าง ทั้งผงชูรส เกลือ และน้ำตาล

พ่อค้าหลายคนจะใส่ผงชูรสหรือผงปรุงรสลงไปในข้าวแกงที่ทำไว้ขาย (ผงปรุงรสแค่ 2-3 ช้อนชาก็มีโซเดียมมากเกินแล้ว) เพราะใส่แล้วลูกค้าจะติดใจในรสชาติ

แม่ค้าก๋วยเตี๋ยวเองหลายๆร้านก็จะเทผงชูรสจำนวนมากลงไปในหม้อต้มเลย บางร้านก็จะใส่ซุปสำเร็จรูปแบบก้อนลงในน้ำซุป และเวลาตักใส่ชามก็จะใส่ผงชูรสให้อีก

 นอกจากนี้เรายังได้รับโซเดียมจากอาหารสำเร็จรูปที่เรากิน เช่น บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป (แบบซองบางยี่ห้อแค่ซองเดียวก็มีโซเดียมสูงถึง 1,500 mg) ของขบเคี้ยว (มีโซเดียมประมาณ 500 กรัมต่อถุง) 

จากพฤติกรรมที่กล่าวมานี้ จึงทำให้โดยเฉลี่ยแล้วคนไทยบริโภคโซเดียมสูงถึงวันละ 5,000 มิลลิกรัม ซึ่งถือว่าได้รับเกินมาตรฐานมากกว่า 2 เท่าเลยทีเดียว…

นอกจากนี้คนไทยมากกว่า 1 ใน 3 ที่ดื่มน้ำไม่เพียงพอ (การดื่มน้ำเพียงพอจะช่วยให้ไตขับโซเดียมออกมาได้ดีขึ้นด้วย และช่วยให้เลือดข้นน้อยลงทำให้ความดันลดลง)

เพราะเหตุดังกล่าวจึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนไทยจะเป็นโรคความดันสูงและโรคไตมากมาย คนไทยเป็นไตวายระยะสุดท้ายมากถึงประมาณ 35,000 คน และตายจากโรคไตปีละประมาณ 13,000 คน

ฉะนั้นถ้าเราต้องการหลีกเลี่ยงโรคความดันสูงและโรคไต หรือสำหรับคนป่วยที่ต้องการให้อาการดีขึ้นเราก็ต้องลด ละ เลิกพฤติกรรมดังกล่าว

วิธีห่างไกลจากโรคความดัน-ไตวาย

• หลีกเลี่ยงอาหารเค็มจัดและภาวะเครียด

• ดื่มน้ำสะอาดวันละ 1.5-2 ลิตร

• หลีกเลี่ยงการใช้ยาต่อเนื่องเป็นระยะเวลานานๆ

• ควบคุมอย่าให้มีไขมันในเลือดสูง

• ประพฤติตนให้ห่างไกลจากโรคเบาหวาน ความดัน และโรคเรื้อรังอื่นๆ จะได้ไม่ต้องกินยาเป็นประจำ

• รักษาน้ำหนักไม่ให้มากเกิน

• ออกกำลังกายสม่ำเสมอ

• งดแอลกอฮอล์และบุหรี่

คนที่อายุ 35 ปีขึ้นไปหรือครอบครัวมีประวัติการป่วยเป็นความดัน โรคไต เบาหวาน ควรจะตรวจเลือดและปัสสาวะอย่างน้อยปีละ 1 ครั้ง

หรือคนที่ปัสสาวะบ่อย ฉี่ขัด ปัสสาวะสีเข้มแบบน้ำล้างเนื้อ มีอาการบวมที่หน้า เท้า มีอาการปวดหลังปวดเอว เบื่ออาหาร คลื่นไส้

ซึ่งเป็นอาการของคนเป็นโรคไต ก็ควรรีบไปพบแพทย์โดยเร็ว เพื่อจะได้รักษาไม่ให้เป็นหนักมากขึ้น และด้วย 8 วิธีในการหลีกเลี่ยงโรคความดัน-ไตวายนี้ ก็จะช่วยให้คุณพ้นจากโรคเหล่านี้ไปได้ไม่ยาก

บทความที่น่าสนใจ

• ดูแล “ความดันสูง” ให้อยู่หมัด
• ทำไมเราถึงเสี่ยงเป็นโรค “ไขมันในเลือด” สูง
• ความจริงของ “โรคเรื้อรัง” ที่คุณต้องรู้

The post ไตวาย ความดันสูง เพราะกินเค็ม!? appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ตอนที่เราเกิดมาใหม่ๆนั้น หลอดเลือดของเราจะสะอาด ไขมันในเลือดจะต่ำมาก และยังไม่มีไขมันเกาะที่ผนังหลอดเลือด แต่พออายุมากขึ้นและมีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม

เราก็จะมีไขมันมาเกาะที่ผนังหลอดเลือดสะสมมากขึ้นเรื่อยๆ เราก็จะเป็นโรคไขมันในเลือดสูง ความน่ากลัวของโรคนี้ไม่ได้อยู่ที่ตัวมันเอง แต่อยู่ที่โรคที่จะเป็นหลังจากที่มีไขมันในเลือดสูง

เพราะเมื่อมีไขมันเกาะที่ผนังเลือดมากขึ้น หลอดเลือดก็จะมีช่องที่เล็กลง(หลอดเลือดตีบ) ทำให้เลือดไหลผ่านได้ยากขึ้น หัวใจต้องทำงานหนักมากขึ้น

เพราะต้องใช้แรงเพิ่มมากขึ้นในการปั๊มให้เลือดไหลเวียนได้ทั่วร่างกาย ส่งผลให้ความดันของเราสูงขึ้นจนเป็นโรคความดันสูง

นอกจากนี้ถ้าหลอดเลือดที่ติดหรืออุดตันเป็นหลอดเลือดที่หัวใจ ก็จะทำให้มีโอกาสเป็นโรคหัวใจวายเสียชีวิตได้ หรือถ้าเป็นหลอดเลือดที่สมองตีบหรืออุดตันก็มีโอกาสที่หลอดเลือดในสมองจะแตก

ทำให้เป็นอัมพฤกษ์อัมพาตหรือตายได้เช่นกัน ถ้าเกิดตีบตันที่หลอดเลือดอวัยวะเพศ ก็จะทำให้สมรรถภาพทางเพศเสื่อม หรือถ้าตีบตันที่หลอดเลือดที่เลี้ยงตับก็ทำให้เป็นโรคตับได้

พูดง่ายๆว่า ไขมันในเลือด เป็นต้นเหตุของโรคเรื้อรังแทบทั้งหมด เมื่อไขมันในเลือดสูงบริเวณไหน อวัยวะตรงนั้นก็จะมีปัญหานั่นเอง..

ไขมันดีและไม่ดี

ไขมันในเลือด มีอยู่หลายชนิดแต่ที่มีความสำคัญได้แก่ คอเลสเตอรอลและไตรกลีเซอไรด์ โดยไขมันในเลือดก็เหมือนกับไขมันในอาหาร ที่มีทั้งส่วนที่เป็นประโยชน์และเป็นโทษปะปนกันอยู่

• ไขมันดี (HDL คอเลสเตอรอล) ไขมันประเภทนี้จะทำหน้าที่ลำเลียงคอเลสเตอรอลไปใช้ที่ตับ ทำให้ไขมันอุดตันตามเส้นเลือดน้อยลง

ฉะนั้นไขมันประเภทนี้ยิ่งเรามีมากก็ยิ่งดี (อย่างน้อยควรมีมากกว่า 40-45  มิลลิกรัม/เดซิลิตร) ไขมันประเภทนี้จะมีมากในอาหารที่มีกรดไขมันไม่อิ่มตัว เช่น ปลา ถั่ว

• ไขมันไม่ดี (LDL คอเลสเตอรอล) ถ้าเรามีไขมันประเภทนี้มากเกินไป (มากกว่า 130 มิลลิกรัม/เดซิลิตร) ไขมันเหล่านี้จะไปสะสมอยู่ตามผนังหลอดเลือดแดงทั่วร่างกาย

เราจึงต้องควบคุมไม่ให้มีไขมันประเภทนี้มากเกินไป โดยไขมันประเภทนี้จะมีมากในอาหารที่มีไขมันอิ่มตัวสูงเช่น ไขมันสัตว์ ยกเว้นปลา น้ำมันปาล์ม น้ำมันมะพร้าว เนย ชีสต์

• ไขมันไตรกลีเซอไรด์ เป็นไขมันอีกชนิดหนึ่งที่เป็นแหล่งพลังงานสำคัญของร่างกาย โดยอาหารพวกแป้งและน้ำตาล รวมทั้งโปรตีนที่เหลือใช้จะถูกเปลี่ยนเป็นไตรกลีเซอไรด์

และถูกเก็บสะสมไว้ที่ชั้นไขมันเพื่อเป็นพลังงานสำรอง นอกจากนี้ไตรกลีเซอไรด์ยังช่วยในเรื่องการดูดซึมวิตามิน  A D E K ด้วย

อย่างไรก็ตามมีข้อมูลบ่งชี้ว่า การมีไขมันชนิดนี้มากเกินไป (มากกว่า 150 มิลลิกรัม/เดซิลิตร) ก็จะทำให้เราเสี่ยงต่อการเกิดโรคหัวใจและหลอดเลือดตับอ่อนอักเสบ(ทำให้เป็นเบาหวาน)

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในคนที่อ้วน เป็นเบาหวาน ความดันสูง และมีระดับ HDL คอเลสเตอรอลต่ำ ด้วยเหตุนี้เราจึงต้องควบคุมไม่ให้มีไตรกลีเซอไรด์มากเกินไปเช่นกัน (ไขมันประเภทนี้จะมีมากในไขมันสัตว์)

สาเหตุที่ทำให้ไขมันในเลือดสูง

สาเหตุของโรคไขมันในเลือดสูงมีหลายปัจจัย แต่สาเหตุหลักก็คือ การกินอาหารที่มีกรดไขมันอิ่มตัวสูง ซึ่งมักจะพบในไขมันสัตว์และในน้ำมันพืชบางชนิด

เช่น น้ำมันปาล์ม น้ำมันมะพร้าว กะทิ นอกจากนี้ยังรวมถึงการกินน้ำตาลมากเกิน การดื่มแอลกอฮอล์ สูบบุหรี่ รวมถึงคนที่อ้วน คนที่ขาดการออกกำลังกาย คนที่เป็นโรคเบาหวาน ความดันสูง และมีกรรมพันธุ์ ก็อาจเป็นสาเหตุนึงที่ทำให้ไขมันในเลือดสูงได้

เนื้อของสัตว์แต่ละประเภทจะมีไขมันอิ่มตัวและพลังงานไม่เท่ากันเช่น ในปริมาณ 2 ช้อนโต๊ะที่เท่ากัน หมู,เนื้อจะมีโปรตีน 8 กรัม,ไขมัน 8 กรัม พลังงาน 150 กิโลแคลอรี่

ถ้าเป็นไก่-เป็ดก็จะมีโปรตีน 7 กรัม,ไขมัน 3 กรัมพลังงาน 55 กิโลแคลอรี่ (ไขมันส่วนใหญ่อยู่ที่หนัง และจะอยู่ในเนื้อน้อย) ปลา,ถั่วจะมีโปรตีน 7 กรัมไขมัน 1 กรัม พลังงาน 35 กิโลแคลอรี่

จะเห็นว่าในปริมาณเท่ากัน เนื้อสีแดง (หมู เนื้อ) จะให้พลังงานสูงกว่าหลายเท่า (กินแล้วอ้วนง่ายกว่า) และมีไขมันสูงกว่าแหล่งโปรตีนอื่นหลายเท่า โดยส่วนใหญ่จะเป็นไขมันอิ่มตัวที่ทำให้เรามี LDLคอเลสเตอรอลและไตรกลีเซอไรด์มากขึ้น

พอหันกลับมามองอาหารประเภทโปรตีนที่เราและลูกหลานกินกันเป็นประจำเราจะพบเลยว่า คนส่วนใหญ่มักจะกินเนื้อหมู เนื้อวัว เนื้อสีแดงแทบทุกวัน ไม่ค่อยได้กินปลาหรือถั่ว

จึงทำให้เราได้รับ LDL คอเลสเตอรอลและไตรกลีเซอไรด์มากเกินไป ,ส่วนHDLคอเลสเตอรอลก็ได้รับน้อยเกินไป  จึงส่งผลให้ไขมันในเลือดสูงและเป็นโรคเรื้อรังอื่นๆตามมาอีกมากมาย

นอกจากเราจะได้รับไขมันส่วนเกินจากเนื้อสัตว์ที่เรากินแล้ว เรายังได้รับไขมันจากน้ำมันที่ใช้ในการปรุงอาหารด้วยวิธีการทอดหรือผัดเช่น หมูทอด ไก่ทอด ไข่เจียว ไข่ดาว ผัดซีอิ้ว

ผัดกระเพรา ผัดไทย ข้าวผัด แฮมเบอร์เกอร์ มันฝรั่งทอด สปาเก็ตตี้ ขนมขบเคี้ยว โดนัท ฯลฯ

อาหารทอดๆส่วนใหญ่จะใช้น้ำมันปาล์มซึ่งมีไขมันอิ่มตัวประมาณ 6 กรัมต่อน้ำมัน 1 ช้อนโต๊ะ นั่นแปลว่าเพียงแค่ 3 ช้อนโต๊ะครึ่งเราก็ได้ไขมันอิ่มตัวมากเกิน 20 กรัมแล้ว

ส่วนอาหารที่ใช้น้ำมันถั่วเหลืองเราก็ยังคงได้รับไขมันอิ่มตัวประมาณ 2.5 กรัมต่อน้ำมัน 1 ช้อนโต๊ะ การกินมากกว่า 8 ช้อนโต๊ะ ก็ทำให้เราได้รับไขมันอิ่มตัวมากเกินไปอยู่ดี..

รวมถึงการกินอาหารที่ใช้ส่วนผสมที่มีไขมันอิ่มตัวเป็นส่วนผสม เช่น พิซซ่าใช้ยีสต์ผสม ขนมปังทาเนย สปาเก็ตตี้คาโบนาร่า ช็อคโกแลต คุกกี้ และอาหารที่ใช้กะทิเป็นส่วนผสม(ไขมันจากมะพร้าว)

เช่น แกงเขียวหวาน บัวลอยกะทิ กล้วยบวชชี สิ่งเหล่านี้จะยิ่งทำให้เราได้รับไขมันอิ่มตัวเข้าไปจำนวนมาก ทำให้ไขมันในเลือดสูงและเป็นโรคเรื้อรังได้เช่นกัน

แม้แต่คนที่ชอบกินผัก กินเจ มังสวิรัติ ที่ทำไปด้วยความคาดหวังว่าจะมีสุขภาพที่ดี แต่ถ้ากินอาหารที่ใช้น้ำมันในการทำอาหารเช่น ผัดผัก เต้าหู้ทอด เผือกทอด ข้าวมันไก่เจ

คนเหล่านี้ก็จะได้รับไขมันอิ่มตัวเข้าไปจำนวนมากเช่นกัน คนกลุ่มนี้ก็เลยอาจป่วยเป็นโรคเรื้อรังได้แทนที่จะมีสุขภาพดี

วิธีป้องกันและแก้ไข

ในส่วนของโปรตีนเราก็ควรเลือกกินโปรตีนให้หลากหลาย โดยเลือกกินโปรตีนจากปลาและถั่วให้ได้อย่างน้อย 2-4 ครั้ง/สัปดาห์ โดยเราต้องกินไขมันดีจากปลาและถั่วให้มากพอ เพื่อให้ได้ไขมันดีที่จะช่วยเพิ่ม HDLคอเลสเตอรอล และลด LDLคอเลสเตอรอล

ควรลดอาหารทอดหรือผัด (วันนึงไม่ควรเกิน 1-2 จาน เพราะวันนึงเราไม่ควรกินไขมันเกินวันละ 65 กรัมหรือ 4 ช้อนโต๊ะ) แล้วลดอาหารที่ใช้ไขมันอิ่มตัวเป็นส่วนผสม (มีชีสต์ เนย กะทิ) โดยในวันนึงเราไม่ควรได้รับไขมันอิ่มตัวมากกว่า  20 กรัม

เลือกกินอาหารที่ใช้วิธีการนึ่ง อบ ย่างแทน แต่ถ้าต้องกินอาหารทอดหรือผัดก็เลือกที่ใช้น้ำมันที่มีไขมันอิ่มตัวน้อยกว่า เช่น น้ำมันมะกอก น้ำมันถั่วเหลือง น้ำมันคาโนล่า

หลีกเลี่ยงอาหารที่ใช้น้ำมันที่มีกรดไขมันอิ่มตัวสูง เช่น น้ำมันปาล์ม น้ำมันมะพร้าว น้ำมันข้าวโพด น้ำมันทานตะวัน น้ำมันงา

รวมถึงควรออกกำลังกายครั้งละ 30 นาที อาทิตย์ละ 3-6 วัน ควบคุมน้ำหนักอย่าให้เกินมาตรฐาน กินผักผลไม้ หรือธัญพืชให้มากขึ้น

และหยุดสูบบุหรี่เพราะสารในบุหรี่จะลดระดับ HDLคอเลสเตอรอลได้ เพียงรู้จักเลือกกินอาหารให้ถูกหลักถูกวิธีเท่านี้ ก็จะทำให้เราไม่ต้องเสี่ยงต่อการมีไขมันในเลือดสูงอีกต่อไป

ซึ่งจะทำให้เป็นโรคเรื้อรังตามมาได้อีกมากมาย…

บทความที่น่าสนใจ

• รู้หรือไม่ ‘ไขมันในเลือดสูง’ เป็นภัยต่อสุขภาพและชีวิต
• ไขมันพอกตับ เสี่ยงกับมะเร็ง
• ลดไขมันในเลือดด้วยน้ำมันรำข้าว Orysamin

The post ทำไมเราถึงเสี่ยงเป็นโรค “ไขมันในเลือด” สูง appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ก่อนที่เราจะทำความเข้าใจว่า “ทำไมความรู้ที่ว่าการกินอาหารให้ครบ 7 หมู่ในบทที่ผ่านมา” จึงยังไม่สามารถช่วยให้เราสุขภาพดีได้ ต้องทำความเข้าใจเพิ่มเติมก่อนว่า

สิ่งที่ร่างกายเราต้องการเพื่อให้ร่างกายทำงานได้คือ “สารอาหาร” โดยอาหารที่เรากินเข้าไปนั้น ร่างกายจะดูดซึมเฉพาะสารอาหารเท่านั้น ส่วนที่เหลือเป็นกากก็จะถูกขับถ่ายออกมา

คำว่าสารอาหารที่กล่าวถึงนั้นหมายถึง ปริมาณ(น้ำหนัก)ของโปรตีน คาร์โบไฮเดรต วิตามิน เกลือแร่ ไขมัน ใยอาหาร และน้ำที่มีอยู่ในอาหารที่เรากินไป ซึ่ง “อาหาร” แต่ละประเภทก็จะมีปริมาณ “สารอาหาร” แต่ละหมู่ไม่เท่ากัน…

เช่น ถ้าเรากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 1 ชามโดยไม่ใส่เนื้อและผักเพิ่มลงไป อาหารที่เรากินก็จะมีสารอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตและไขมันเป็นส่วนใหญ่

แต่ถ้าเราใส่ลูกชิ้นและถั่วงอกลงไป เราก็จะได้สารอาหารโปรตีน คาร์โบไฮเดรต วิตามิน เกลือแร่ ไขมัน ใยอาหาร หรือกรณีที่เรากินบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในปริมาณเท่ากัน(น้ำหนักเท่ากัน)

แต่ทั้งสองชามใส่ลูกชิ้น ใส่ถั่วงอก ใส่เส้นในปริมาณที่ไม่เท่ากัน เราก็จะได้รับปริมาณสารอาหาร โปรตีน คาร์โบไฮเดรต วิตามิน เกลือแร่ ไขมัน ใยอาหารจากแต่ละชามไม่เท่ากัน

ที่สำคัญก็คือ แม้แต่ในกรณีที่เรากินอาหารหมู่เดียวกันในปริมาณที่เท่ากันเราก็อาจจะได้รับปริมาณสารอาหารไม่เท่ากัน เช่น ถ้าเรากินมะม่วง 1 กิโลกรัม

เราก็จะได้สารอาหารไม่เท่ากับการกินฝรั่ง 1 กิโลกรัม เพราะในผลไม้ทั้ง 2 อย่างมีปริมาณน้ำตาล วิตามิน เกลือแร่ ใยอาหาร ไม่เท่ากัน

หรือถ้าเรากินเนื้อหมู 1 กิโลกรัมกับเนื้อปลา 1 กิโลกรัม แม้จะดูเหมือนว่าเราจะได้กินโปรตีน 1 กิโลกรัมเท่ากัน แต่ความจริงแล้ว สารอาหารประเภทโปรตีน ไขมัน วิตามิน ที่มีอยู่ในเนื้อสัตว์สองชนิดนี้ย่อมแตกต่างกัน เราจะได้รับปริมาณสารอาหารไม่เท่ากัน

ความหิว ปริมาณสารอาหาร สุขภาพ

ความหิวของคนเราเกิดจากความต้องการ“สารอาหาร” เพื่อให้ร่างกายของเราทำงานได้ตามปกติ ฉะนั้นถ้าเราให้สารอาหารที่ร่างกายต้องการอย่างครบถ้วน 7 หมู่ ในปริมาณที่เพียงพอ

เราก็จะไม่รู้สึกหิว แต่ถ้าเราให้ “สารอาหาร” ที่ร่างกายต้องการไม่ครบหรือไม่เพียงพอ ก็จะเกิดรู้สึกหิวขึ้น..

ความเข้าใจข้างต้นนี้ จะช่วยอธิบายเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเราในเรื่องของการกินอาหารเช่น เราอาจจะเคยกินอาหารปริมาณมากจนรู้สึก “แน่นท้อง” กินไม่ไหว แต่ผ่านไปไม่กี่ชั่วโมงเรากลับรู้สึกหิว..

ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะ ถึงเราจะกินอาหารในปริมาณมาก หรือกินอาหารได้ครบ 7 หมู่ แต่เนื่องจากอาหารที่เรากินอาจมีสารอาหารบางหมู่ที่มาก

แต่ก็ยังขาดสารอาหารในบางหมู่ เราจึงรู้สึก “แน่นท้อง” เพราะพื้นที่ในกระเพาะของเราเต็มแล้ว แต่เรายังไม่อิ่มเพราะว่าร่างกายยังได้รับ “สารอาหาร” ที่ต้องการไม่เพียงพอ

เมื่อเริ่มมีพื้นที่กระเพาะเหลือ ร่างกายก็จะส่งสัญญาณให้รู้ว่าต้องการ “สารอาหาร” เพิ่มอีก ด้วยอาการหิวนั่นเอง

ตรงกันข้ามบางครั้งที่เราได้กินอาหารในปริมาณที่ไม่มาก เราอาจไม่ได้รู้สึก “แน่นท้อง”จนกินไม่ไหว แต่ในอาหารนั้นมีปริมาณสารอาหารที่ครบ 7 หมู่ ในปริมาณที่เหมาะสมและพอเพียงในทุกๆ หมู่

แม้ว่าในกระเพาะจะยังมีพื้นที่เหลืออยู่แต่ร่างกายเราไม่ต้องการสารอาหารเพิ่มแล้ว เราจึงรู้สึกอิ่มได้โดยไม่แน่นท้อง

สรุปได้ว่า”ความอิ่ม”ของเราจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับ “ปริมาณอาหาร” ที่เรากินว่ามากแค่ไหน แต่ขึ้นอยู่กับ “ปริมาณสารอาหาร” ที่เรากินว่ามีเพียงพอหรือไม่

เช่นเดียวกับเรื่องของสุขภาพและความเจ็บป่วยของร่างกายเรา ก็ขึ้นอยู่กับปริมาณสารอาหารที่กิน นั่นคือหากเรากินอาหารที่ให้สารอาหารที่ครบถ้วนทั้ง 7 หมู่ ในปริมาณที่เพียงพอและเหมาะสมทุกๆหมู่

ร่างกายของเราก็จะสามารถทำงานได้ตามปกติและห่างไกลความเจ็บป่วยและโรคเรื้อรัง เพราะร่างกายเรานั้นมีความอัศจรรย์ มีความสามารถซ่อมแซมฟื้นฟูตัวเองได้ เมื่อทำมีดบาดเลือดก็หยุดไหลเองได้ แผลหายเองได้

เมื่อเราป่วยร่างกายก็สามารถรักษาตัวเองให้หายได้เหมือนเช่น เวลาเป็นโรคไข้หวัดที่เกิดจากไวรัสทั่วไป ยาที่เรากินส่วนใหญ่เป็นเพียงการบรรเทาอาการเท่านั้น

ส่วนผู้ฆ่าไวรัสแล้วทำให้หายป่วยคือภูมิคุ้มกันในร่างกายของเราต่างหาก เช่นเดียวกันกับโรคเรื้อรังต่างๆ ที่ร่างกายเราก็สามารถเอาชนะมันได้หากมีอาวุธครบครัน(สารอาหาร)

สรุปได้ว่า ถ้าเรากินอาหารให้ถูกต้องเหมาะสมเราจะห่างไกลจากโรคเรื้อรัง เราจะเจ็บป่วยยากขึ้น เวลาเจ็บป่วยก็จะหายเร็ว (อาหารเป็นยาที่ดี)

แต่ถ้าเรากินอาหารที่ไม่เหมาะสมเข้าไป ก็จะทำให้ป่วยง่าย หายยาก ตายเฉียบพลัน อย่างที่หลายๆคนเป็นนั่นเอง

ไม่ใช่แค่กินให้ครบ7หมู่

ประเด็นสำคัญที่สุดเกี่ยวกับการกินอาหารเพื่อให้ได้สุขภาพดี  ไม่ได้อยู่ที่การพยายามกินอาหารให้ครบ 7 หมู่เท่านั้น แต่อยู่ตรงที่การกินอาหารทั้ง 7 หมู่ในปริมาณที่เพียงพอและเหมาะสมในทุกๆหมู่

ซึ่งคำว่าเพียงพอและเหมาะสมในทุกๆหมู่นั้น ไม่ได้มีความหมายแค่ให้เรากินปริมาณอาหารในแต่ละหมู่ที่เหมาะสมเท่านั้น(กินโปรตีนกี่ส่วน กินวิตามินกี่ส่วน)

แต่ยังหมายถึงว่า เราต้องกินสารอาหารในหมู่นั้นๆให้ครบถ้วนทุกหน่วยย่อย ในปริมาณที่เหมาะสมอีกด้วย(เช่น กินวิตามินทุกชนิดให้ครบถ้วน เพียงพอและเหมาะสม)

ซึ่งความเข้าใจนี้เอง เป็นคำอธิบายว่า “ทำไมบางคนที่กินโปรตีนเป็นประจำก็ยังขาดโปรตีน ทำไมบางคนที่กินแต่ผลไม้เป็นประจำ ก็ยังขาดวิตามินเกลือแร่..” แล้วกลายเป็นโรคเรื้อรังในที่สุด

โปรตีน

อาหารประเภทโปรตีนเมื่อถูกร่างกายเราย่อยสลายก็จะกลายเป็นหน่วยย่อยที่เรียกว่า กรดอะมิโน ซึ่งกรดอะมิโนที่สำคัญต่อร่างกายของเรามีประมาณ 20 ชนิด โดย 12 ชนิด

ร่างกายเราสามารถสร้างได้ ส่วนอีก 8 ชนิดร่างกายเราไม่สามารถสร้างเองได้(บางตำราบอกว่า 9-10 ชนิด) เราจึงต้องกินอาหารเพื่อให้ได้รับกรดอะมิโนที่ร่างกายสร้างเองไม่ได้

ซึ่งมีมากในอาหารประเภทเนื้อสัตว์( แต่มีไขมันไม่ดีจำนวนมาก) ส่วนในถั่วและธัญพืชมีโปรตีนที่จำเป็นไม่ครบถ้วน (แต่มีไขมันไม่ดีจำนวนน้อยและไขมันดีจำนวนมาก) จะเห็นได้ว่า อาหารที่เป็นโปรตีนเหมือนกันในปริมาณเท่ากัน จะให้กรดอะมิโนที่จำเป็นไม่เท่ากัน

นอกจากนี้ในเนื้อสัตว์ยังมีวิตามินและเกลือแร่ที่แตกต่างจากถั่วและธัญพืช ฉะนั้นหากเรากินเนื้อสัตว์โดยไม่กินถั่วและธัญพืช เราก็จะได้ไขมันไม่ดีมากเกินและขาดวิตามินบางประเภท

หรือถ้าเรากินถั่วและธัญพืชไม่กินเนื้อ เราก็จะขาดกรดอะมิโนจำเป็นได้

ในขณะเดียวกันเราจะต้องไม่กินโปรตีนมากเกินไป(โดยเฉพาะเนื้อสัตว์สีแดงเช่น วัว หมู)เพราะกระบวนการเผาผลาญโปรตีนจะทำให้เกิดสารพิษกลุ่มแอมโมเนียที่จะถูกแปลงเป็นยูเรีย

ทำให้ตับและไตทำงานหนักขึ้นในการขับพิษ และหากมีมากจนขับออกไม่หมด สารพิษนั้นก็จะตกค้างในร่างกายส่งผลร้ายต่อสุขภาพของเราได้

หากเรากินโปรตีนจากสัตว์มากเกินไปก็จะทำให้ร่างกายสูญเสียแคลเซียมจากกระดูกทำให้กระดูกพรุนได้อีกด้วย

ด้วยเหตุนี้เพื่อให้ได้กรดอะมิโนที่ครบถ้วน ได้วิตามิน เกลือแร่ที่หลากหลายและสามารถหลีกเลี่ยงการได้รับไขมันไม่ดีมากเกินไป เราจึงควรกินทั้งเนื้อสัตว์

ถั่วและธัญพืชต่างๆสลับกันไป (กินปลา ถั่ว ธัญพืชอย่างน้อย 2-4 ครั้งต่อสัปดาห์)

โดยสัดส่วนของอาหารประเภทโปรตีนควรจะอยู่ระหว่าง 20-30% ของอาหารที่เรากิน

คาร์โบไฮเดรต

เมื่ออาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตถูกร่างกายเราย่อยสลายก็จะกลายเป็นน้ำตาล (เช่น ฟรุกโตส กาแลกโตส กลูโคส) คนส่วนใหญ่มักจะไม่ค่อยขาดอาหารในหมู่นี้

เพราะจะกินเป็นอาหารหลักและอาหารว่างอยู่แล้ว(เช่น ข้าว ก๋วยเตี๋ยว ขนมปัง เค้ก น้ำหวาน ขนมหวาน มันฝรั่งทอด ขนมขบเคี้ยว โดนัท ช็อคโกแลต)

ตรงกันข้ามคนส่วนใหญ่มักจะกินอาหารหมู่นี้มากเกิน จนทำให้เกิดการสะสมและทำให้อ้วนหรือเป็นโรคได้ เพราะเมื่อร่างกายย่อยสลายคาร์โบไฮเดรตเป็นน้ำตาล

แล้วใช้น้ำตาลไม่หมด น้ำตาลที่เหลือจะถูกเปลี่ยนเป็นไขมันแล้วเก็บสะสมเอาไว้ในร่างกาย นอกจากนี้การกินคาร์โบไฮเดรตมากเกินไปยังทำให้มีโอกาสเป็นโรคอื่นๆอีกมากมาย

อย่างไรก็ตาม คาร์โบไฮเดรตก็ยังคงเป็นแหล่งพลังงานที่สำคัญของร่างกาย และน้ำตาลกลูโคสก็เป็นสารอาหารที่มีความจำเป็นต่อสมอง ร่างกายจึงขาดอาหารในหมู่นี้ไม่ได้

หากเรากินน้อยเกินไปสมองที่ยังต้องการกลูโคสก็จะสลายโปรตีนในกล้ามเนื้อ(รวมถึงกล้ามเนื้อหัวใจ) ซึ่งจะส่งผลร้ายต่อร่างกายเราได้ เราจึงต้องกินให้เพียงพอและเหมาะสม

ตามหลักโภชนาการเราควรกินคาร์โบไฮเดรตให้ได้สัดส่วนไม่เกินครึ่งหนึ่งของอาหารที่กินในแต่ละมื้อ แต่ในทางปฏิบัติเราควรกินคาร์โบไฮเดรตประเภทข้าว ก๋วยเตี๋ยว

เป็นสัดส่วนประมาณ 1 ใน 3 ของอาหารแต่ละมื้อ เพราะเราจะได้รับคาร์โบไฮเดรตทางอ้อมจากถั่ว ธัญพืช และผลไม้อยู่แล้ว

โดยเราควรเลือกกินจากอาหารที่ไม่ผ่านการขัดสี ที่ให้คาร์โบไฮเดรตและสารอาหารประเภทอื่นด้วย(วิตามิน เกลือแร่ ใยอาหาร)เช่น ข้าวกล้อง ธัญพืช ขนมปัง ธัญพืช ผลไม้ต่างๆ

และหลีกเลี่ยงอาหารที่ผ่านการขัดสีที่ให้แต่คาร์โบไฮเดรต โดยแทบไม่ให้สารอาหารประเภทอื่นเลยเช่น ข้าวขาว ขนมปังขาว น้ำหวาน น้ำอัดลม คุกกี้ โดนัท เค้ก ขนมขบเคี้ยว ของหวาน ขนมทุกประเภท ช็อคโกแลต ไอศกรีม ขนมปังทาแยม ขนมปังราดนมข้น ลูกอม ฯลฯ

เราควรเลือกกินคาร์โบไฮเดรตที่เปลี่ยนเป็นน้ำตาล(กลูโคส)ได้ช้า เพราะจะช่วยให้ระดับน้ำตาลในเลือดเพิ่มขึ้นแบบค่อยเป็นค่อยไป(เหมือนไอศกรีมที่ละลายช้าๆ)

ทำให้เราไม่ต้องกินคาร์โบไฮเดรตทุก 1-2 ชั่วโมง ส่งผลให้เราสามารถควบคุมการกินคาร์โบไฮเดรตได้และส่งผลดีต่อสุขภาพมากกว่าด้วย

ไขมัน

อาหารประเภทไขมันเมื่อถูกร่างกายย่อยสลายก็จะกลายเป็นกรดไขมัน ซึ่งเเยกออกเป็นกรดไขมันไม่อิ่มตัว(มักจะเป็นของเหลวในอุณหภูมิปกติ

มีมากในน้ำมันในตัวปลา มะกอก ถั่วเหลือง ข้าวโพด งา เมล็ดทานตะวัน กับกรดไขมันอิ่มตัว(มักจะแข็งตัวในอุณหภูมิปกติมีมากในไขมัน วัว หมู ไก่ น้ำมันมะพร้าว น้ำมันปาล์ม เนย ชีสต์)

ไขมันยังคงมีความสำคัญต่อร่างกายเช่น ไขมันเป็นวัตถุดิบในการสร้างฮอร์โมนที่สำคัญในร่างกาย ไขมันในกลุ่มกรดโอเมก้า3 (ไขมันไม่อิ่มตัว)

ช่วยป้องกันมะเร็งและลดการอุดตันของเส้นเลือด เราจึงต้องกินไขมันที่ดีให้เพียงพอ ส่วนไขมันที่ส่งผลเสียต่อสุขภาพคือ ไขมันอิ่มตัว เราจึงต้องกินไขมันอิ่มตัวให้น้อยที่สุด

ในทางปฏิบัติ เราคงไม่สามารถหลีกเลี่ยงไขมันอิ่มตัวได้ เพราะในทั้งในพืชและสัตว์ต่างก็มีไขมันอิ่มตัวและไม่อิ่มตัว เพียงแต่ในพืชและปลามีสัดส่วนของไขมันอิ่มตัวน้อยกว่า(มีไขมันที่เป็นประโยชน์มากกว่า)

ดังนั้นเราจึงควรเลือกกิน ปลา ถั่ว ธัญพืช และหลีกเลี่ยงอาหารที่มีไขมันอิ่มตัวมากกว่าเช่น หมู เนื้อ หนังไก่ ของทอด ของผัดต่างๆ และเมื่อไหร่ที่จำเป็นต้องกินหมู เนื้อ ก็ควรเลือกใช้กรรมวิธีอบ นึ่ง ย่าง เพื่อให้ร่างกายได้ไขมันเป็นสัดส่วนไม่เกิน 10 เปอร์เซ็นต์ของอาหารที่กิน

ตามหลักการที่แพทย์แนะนำโดยเราต้องไม่กินไขมันอิ่มตัวเกินวันละ 20 กรัม ไขมันไม่อิ่มตัวเกินวันละ 45 กรัม(รวมกินไขมันไม่เกิน 65กรัมต่อวัน หรือ  เท่ากับน้ำมันประมาณ 4 ช้อนโต๊ะ/วันเท่านั้น)

วิตามิน เกลือแร่

อาหารประเภทวิตามินจะแตกย่อยออกเป็น วิตามินที่ละลายในไขมัน (A D E K)ซึ่งสามารถเก็บสะสมในร่างกายได้ จึงไม่ควรกินมากเกินเพราะจะตกค้างในร่างกาย

(วิตามินกลุ่มนี้จะละลายออกมากับน้ำมันในตอนที่เราใช้น้ำมันทอด ผัด) กับวิตามินที่ไม่ละลายในน้ำ (C B ทั้งหมดเช่น B1 B2 B3 B5 B6 B9 B12) ซึ่งไม่สามารถเก็บสะสมในร่างกายได้ จึงต้องกินใหม่ทุกวัน

ส่วนเกลือแร่หลักที่มีความสำคัญต่อร่างกายได้แก่ แคลเซียม เหล็ก โพแทสเซียม ทองแดง ซิลิเนียม โครเมียม

อาหารในหมู่วิตามินและเกลือแร่ จะเป็นองค์ประกอบสำคัญของเซลล์เนื้อเยื่อ เส้นประสาท และควบคุมการทำงานของกล้ามเนื้อในอวัยวะทุกส่วน

และยังเป็นส่วนประกอบสำคัญของเอ็นไซม์และฮอร์โมนในร่างกายของเราอีกด้วย โดยวิตามินและเกลือแร่จะมีความหลากหลายของสารอาหารมากที่สุดในอาหาร 7 หมู่ และมีประโยชน์ที่หลากหลาย

วิตามินA : ช่วยต้านทานโรค มีมากในนม เนย ตับ ไข่แดง กะหล่ำปลี พืชตระกูลถั่ว

วิตามินC : ช่วยต่อต้านมะเร็ง ลดไขมันในเลือด ช่วยให้ร่างกายดูดซึมธาตุเหล็ก มีมากในมะขามป้อม ส้ม ฝรั่ง พุทรา มะขามเทศ มะปราง มะละกอสุก ทุเรียน ดอกขี้เหล็ก ฝักมะรุม ยอดสะเดา ผักหวาน

วิตามินD : มีความจำเป็นต่อการทำงานของระบบประสาท การเต้นของหัวใจ การแข็งตัวของเลือด ช่วยในการดูดซึมแคลเซียม มีมากในน้ำมันตับปลา ปลาแซลมอน ปลาซาดีน ปลาแมคเคอเรล ปลาทูน่า นม เนย และร่างกายสามารถสร้างเองได้หากได้รับแสงแดด

วิตามินE : ช่วยต่อต้านมะเร็ง ลดไขมันในเลือด ป้องกันโรคหัวใจ เบาหวาน มีมากในถั่วเหลือง ข้าวโพด เมล็ดทานตะวัน

วิตามินB1 : ช่วยระบบย่อยและบำรุงหัวใจ มีมากในข้าวสาลี ข้าวกล้อง ถั่ว ไข่แดง(เมื่อถูกความร้อนจะสลายได้)

วิตามินB2 : ช่วยเรื่องผิวหนังและระบบประสาท มีมากในตับไก่  ดอกขี้เหล็ก ใบย่านาง เห็ด ถั่วเหลือง ฟักทอง นม เนย ไข่ ข้าวกล้อง มันฝรั่ง ผักใบเขียว

วิตามินB3: ช่วยบำรุงสมองและประสาท ลดไขมันในเลือด มีมากในเนื้อปลา ถั่ว ข้าว มันฝรั่ง  ธัญพืช

วิตามินB5: ช่วยสร้างภูมิคุ้มกันโรคและระบบย่อย มีมากในเมล็ดพืช ไก่ ไข่แดง ข้าวกล้อง ผักใบเขียว ผักกาด อ้อย

วิตามินB6: ช่วยการทำงานของสมองและเนื้อเยื่อ ช่วยลดไขมันในเลือด มีมากในเนื้อ ตับ แอลมอนต์ ถั่ว ข้าวแดง ปลา กล้วย

วิตามินB9: ช่วยสร้างเม็ดเลือดแดงและควบคุมการทำงานของสมอง มีมากในผักสีเขียว ฟักทอง แคนตาลูป ตับ

วิตามินB12: ช่วยสร้างเม็ดเลือดแดง มีมากใน ตับ นม ไข่ โยเกิร์ต ที่ทำจากถั่วดำ ถั่วเหลือง (แต่มีในสัตว์มากกว่าในพืช คนที่ไม่กินเนื้อสัตว์จึงมีโอกาสขาดวิตามินบี 12 ได้

(วิตามินและเกลือแร่หลายอย่าง จะทำงานส่งเสริมกันและกัน การขาดวิตามินเกลือแร่อย่างหนึ่ง อาจทำให้อีกอย่างทำงานได้ไม่เต็มที่) จะเห็นว่า วิตามินและเกลือแร่ มีผลกระทบต่อการทำงานของร่างกายแทบทุกระบบ

ด้วยเหตุนี้ การขาดวิตามินและเกลือแร่จึงสามารถส่งผลเสียต่อสุขภาพและร่างกายเราอย่างมากมายมหาศาล

คนไทยกินผักผลไม้กันน้อยมาก

ข้อมูลทางการแพทย์ระบุเอาไว้ว่า เพื่อสุขภาพที่ดี ในทางปฏิบัติเราควรกินผักผลไม้น้ำหนักรวมกัน ประมาณครึ่งกิโลกรัม/วัน โดยเราจะต้องกินผักและผลไม้ที่หลากหลาย ให้ครบ 7 สีเพื่อให้ได้วิตามินและเกลือแร่อย่างครบถ้วน

(สีส้ม-เหลือง เช่น ส้ม มะละกอ สีส้ม เช่น แครอท มะม่วง   สีแดง-ม่วง เช่น องุ่นแดง สตอเบอรี่ สีแดง เช่น มะเขือเทศ แตงโม สีเหลือง-เขียว เช่น ถั่วเขียว ข้าวโพดเหลือง สีเขียว เช่น บล็อกโคลี่ ผักกาด สีขาว-เขียว เช่น กระเทียม ต้นหอม)

ในขณะที่ข้อมูลจากกระทรวงสาธารณสุขระบุว่า ผู้ใหญ่ประมาณ 87.5% กินผักผลไม้ต่ำกว่าเกณฑ์ ในขณะที่มีเด็กอายุ 6-14 ปี ที่กินผักผลไม้ต่ำกว่าเกณฑ์สูงถึง  93.2%

สอดคล้องกับความจริงที่ว่า อาหารที่เรากินในปัจจุบัน บางมื้อแทบไม่มีผักเลย และบางคนก็ไม่กินผักเลย

กล่าวได้ว่า ด้วยปริมาณผักผลไม้ที่เรากินอยู่นี้ ไม่มีทางที่เราจะได้วิตามิน เกลือแร่ครบถ้วนในปริมาณที่เหมาะสมอย่างแน่นอนสิ่งนี้จึงส่งผลให้อวัยวะต่างๆ ของเราทำงานบกพร่อง

และเพิ่มความเสี่ยงต่อการเกิดโรคมะเร็ง โรคหัวใจ โรคเบาหวาน โรคอ้วน ฯลฯ และสอดคล้องกับความจริงที่ปรากฏว่าคนไทยป่วยกันมากขึ้น

เรื่องน่าตกใจสำหรับเมืองไทยที่เป็นเมืองร้อน และมีแสงแดดเกือบตลอดปีก็คือ มีคนไทยขาดวิตามินดี(ที่ร่างกายจะสามารถสร้างขึ้นเองได้เมื่อโดนแสงแดด)

โดยในต่างจังหวัดมีคนขาดวิตามินดีประมาณ 5% แต่ในกรุงเทพมีคนขาดวิตามินดีประมาณ 14%เลยทีเดียว ผลงานวิจัยระบุว่า ด้วยเหตุนี้อาจทำให้เสี่ยงต่อการเป็นเบาหวานและโรคหัวใจเพิ่มขึ้น

และเป็นโรคกระดูกพรุน เพราะร่างกายจะดูดซึมแคลเซียมได้ดี ต้องใช้วิตามินดีมากพอด้วย

เหตุที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่า สิ่งที่จะช่วยให้ร่างกายสร้างวิตามินดีก็คือ UV B ในแสงแดด จะไม่สามารถผ่านกระจกได้รวมถึงคนส่วนหนึ่งทาครีมกันแดดที่ป้องกันรังสียูวีบี

ด้วยเหตุดังกล่าวคนกรุงที่ใช้ชีวิตโดยที่ผิวหนังแทบจะไม่โดนแสงแดดโดยตรง ร่างกายก็จะไม่สามารถสร้างวิตามินดีได้เพียงพอ จนอาจทำให้ขาดวิตามินดี

(ปกติควรโดนแดดช่วง 8-10.00 ประมาณ 15-20 นาทีต่อครั้ง อย่างน้อย 3 วัน/สัปดาห์ ซึ่งเป็นระดับที่ยังไม่ทำให้เป็นมะเร็งผิวหนัง)

ใยอาหาร

อาหารที่มีใยอาหารมาก ได้แก่ รำข้าว ถั่ว ธัญพืช ผักและผลไม้(เช่น ส้ม แอปเปิ้ล กล้วย สับปะรด ยอดสะเดา ดอกขี้เหล็ก)

อาหารที่มีใยอาหารมากจะมีคุณสมบัติคล้ายเป็นยาระบาย ที่จะช่วยทำให้ระบบขับถ่ายของร่างกายเป็นปกติ เพราะใยอาหารจะกลายเป็นกากอาหารที่มีความอ่อนนุ่มและเคลื่อนตัวได้อย่างรวดเร็ว

เข้าสู่ระบบทางเดินอาหารและขับถ่ายออกทางทวารอย่างง่ายดายทำให้ท้องไม่ผูก ถ่ายคล่อง ช่วยป้องกันการเป็นริดสีดวงทวาร ลำไส้อักเสบ ไส้ติ่งอักเสบ ฯลฯ

นอกจากนี้ ถ้าเรากินใยอาหารมากพอ เส้นใยเหล่านี้จะทำหน้าที่ดูดกลืนและชำระล้างสารพิษและสารก่อมะเร็งต่างๆ ที่มีอยู่ในระบบทางเดินอาหาร

และสารพิษเหล่านี้จะถูกขับถ่ายออกมาพร้อมอุจจาระอย่างรวดเร็วและหมดจด เส้นใยอาหารจึงทำหน้าที่เสมือนไม้กวาดที่คอยทำความสะอาดให้ทางเดินอาหารของเรานั่นเอง…

เราจึงควรกินใยอาหารอย่างน้อยวันละ 25-30 กรัม (ในทางปฏิบัติ การกินผักผลไม้วันละครึ่งกิโลกรัมก็จะทำให้เราได้ใยอาหารในระดับที่เพียงพอแล้ว)

น้ำ

ในสภาวะปกติ น้ำหนักตัวของเราจะประกอบด้วยน้ำหนักของน้ำ 55-75% ส่วนเลือดซึ่งเป็นระบบขนส่งในร่างกายที่ลำเลียงอาหารไปทั่วร่างกาย ประกอบด้วยน้ำประมาณ 92%

น้ำต่างๆในร่างกาย เช่น น้ำลายและน้ำย่อยประกอบด้วยน้ำเป็นส่วนประกอบหลัก น้ำช่วยควบคุมอุณหภูมิของร่างกาย ช่วยย่อยและดูดซึมอาหาร ช่วยขับของเสียออกจากร่างกาย

และช่วยหล่อลื่นข้อต่อและเนื้อเยื่อ โดยน้ำมีผลต่อระบบขับถ่าย หากร่างกายได้รับน้ำน้อยจะทำให้ขับถ่ายลำบากหรือท้องผูกได้ มีโอกาสเป็นมะเร็งลำไส้ หรือริดสีดวง

ในขณะเดียวกัน ทุกครั้งที่เราหายใจออก เหงื่อที่ออกมาและการขับถ่าย จะทำให้ร่างกายเราสูญเสียน้ำ 1.5 ลิตรต่อวัน ส่วนช่วงที่อากาศร้อน

การเสียเหงื่อจะยิ่งทำให้ร่างกายต้องการน้ำมากขึ้น เพื่อควบคุมอุณหภูมิในร่างกายและทำให้รู้สึกเย็น ร่างกายต้องการน้ำเพิ่มประมาณ ½ ลิตร ต่ออุณหภูมิที่เพิ่มขึ้น 1 องศา

      ฉะนั้นถ้าเราดื่มน้ำไม่เพียงพอ  ประสิทธิภาพการทำงานของอวัยวะต่างๆก็จะลดลง ซึ่งส่งผลเสียต่อสุขภาพเป็นอย่างมาก

นอกจากนี้ น้ำยังช่วยทำให้กล้ามเนื้อเรามีความชุ่มชื้น และยังทำให้ผิวหนังไม่เหี่ยวย่น เพราะเซลล์ขนาดเล็กสามารถลอยตัวอยู่ได้ด้วยน้ำ ทำให้ผิวหนังดูเปล่งปลั่งและสดใสชุ่มชื้น

ด้วยเหตุนี้เราจึงควรดื่มน้ำประมาณ 1.5-2 ลิตรต่อวันเพื่อให้ระบบต่างๆ ในร่างกายทำหน้าที่ได้ดีที่สุด พยายามดื่มน้ำให้กระจาย ระหว่างวัน อย่าดื่มแบบกระจุกในช่วงเวลาใดเวลาหนึ่ง

อย่างไรก็ตาม คนที่มีน้ำหนักมาก คนชอบออกกำลังกาย หรือผู้ที่อยู่ในที่ที่มีอากาศร้อนหรือแห้ง อาจต้องการน้ำมากกว่าคนปกติ (ให้สังเกตว่า ถ้าเราปากแห้ง ปัสสาวะเป็นสีเหลืองเข้ม แปลว่าเรายังดื่มน้ำไม่มากพอ)

แค่กินให้ครบ 7 หมู่ยังไม่พอ

ถึงตรงนี้เราก็คงจะพอเห็นภาพว่า เหตุใดการกินแฮมเบอร์เกอร์กับน้ำอัดลม กินข้าวผัดกระเพรากับชาเย็น หรือกินผัดซีอิ้วกับโอเลี้ยง ซึ่งต่างก็ให้สารอาหารครบ 7 หมู่ก็จริง ถึงไม่ช่วยให้เราห่างไกลโรค แถมหากเรากินอาหารแบบนี้เป็นประจำ ก็อาจกลายเป็นโรคเรื้อรังในที่สุด

 อธิบายได้ว่าเพราะอาหารดังกล่าวแม้จะมีสารอาหารครบ 7 หมู่ แต่มีสารอาหารบางอย่างมากเกินไป บางอย่างน้อยเกินไป (ไม่สมดุล) โดยสารอาหารที่เราได้มากเกินไป

ก็คือ โปรตีนจากสัตว์ ไขมันอิ่มตัว น้ำตาล ส่วนสารอาหารที่เราได้น้อยเกินไปก็คือ วิตามิน เกลือแร่ โปรตีนจากพืช กรดไขมันที่จำเป็น ใยอาหาร

โดยสารอาหารที่มากเกินไปจะเกิดการตกค้างหรือสะสมในร่างกายทำให้เกิดโรค ส่วนการได้รับสารอาหารที่น้อยเกินไปก็จะทำให้ร่างกายทำงานบกพร่อง และทำให้เกิดโรคนั้นเอง

อาหารราคาแพง อาจจะไม่ใช่อาหารที่ดี

ด้วยความเข้าใจที่ผ่านมาทั้งหมด เราก็คงจะเห็นภาพว่า อาหารราคาแพงๆ อาจจะไม่ใช่อาหารที่ดีก็ได้ เช่น อาหารอิตาเลียนที่อุดมไปด้วยคาร์โบไฮเดรตและไขมันส่วนเกิน

สเต็กราคาแพงที่เต็มไปด้วยโปรตีนจากเนื้อสัตว์และไขมันอิ่มตัว  อาหารโต๊ะจีนที่เต็มไปด้วยไขมัน เค้กและเบเกอรี่ที่สวยงามแต่อุดมไปด้วยคาร์โบไฮเดรต,ไขมันส่วนเกิน และไขมันทรานส์ ซึ่งเป็นอันตราย

ด้วยเหตุนี้ เราก็คงได้คำตอบแล้วว่า เหตุที่คนมีเงินมากที่ชอบกินอาหารราคาแพง กลับมีสุขภาพที่ย่ำแย่ ก็เพราะอาหารแพงๆที่กินนั้น มีสารอาหารบางอย่างมากไป (คาร์โบไฮเดรต ไขมัน) และมีสารอาหารบางอย่างน้อยเกินไปนั่นเอง(วิตามิน เกลือแร่ ใยอาหาร)

ในขณะเดียวกัน อาหารที่คนส่วนใหญ่กิน ทั้งข้าวผัดกระเพรา ผัดซีอิ้ว ชาเย็น โอเลี้ยง หรือแม้แต่ไก่ทอด พิซซ่าชื่อดัง ต่างก็อุดมไปด้วยคาร์โบไฮเดรตและไขมันส่วนเกิน

และทำให้สุขภาพแย่ได้เช่นกัน พูดง่ายๆว่า โรคเรื้อรังเป็นโรคที่ไม่แบ่งแยกชนชั้น หากกินอาหารไม่สมดุล ทั้งคนรวยและคนจนก็เป็นได้เหมือนกันหมด

ตรงกันข้าม อาหารบางประเภท แม้ว่าราคาอาจจะไม่แพงเช่น ข้าวกล้อง 1 จาน แกงจืดมะระสอดไส้หมูสับ 1 ถ้วย ฝรั่ง 2 ชิ้น มะม่วง 2 ชิ้น น้ำเปล่า 1 แก้ว

แต่อาหารมื้อนี้ให้สารอาหารที่ครบถ้วนสมดุลมากกว่า “อาหารแบบนี้ต่างหากที่ถือได้ว่าเป็นอาหารที่ดี..” (ไม่ว่าจะเป็นอาหารที่ราคาแพงหรือไม่ หากให้สารอาหารครบถ้วนสมดุลก็เรียกได้ว่า เป็นอาหารที่ดีทั้งสิ้น)

กินตามใจ ไปกันทั้งบ้าน

พ่อแม่หลายคนมักจะถามลูกว่า “อยากกินอะไร” แล้วทำให้หรือมักจะซื้ออาหารที่ลูกชอบ รวมถึงเวลาที่ไปกินอาหารก็มักจะเลือกอาหารที่ชอบ หรือเรื่องอาหารที่แพง

โดยไม่เคยตั้งข้อสังเกตหรือให้ความสนใจว่า  อาหารแต่ละคำแต่ละมื้อ ที่เรากินเข้าไปนั้น มีคุณค่าทางโภชนาการอย่างไร มีประโยชน์หรือมีโทษต่อร่างกายอย่างไร..?

วิธีกินแบบนี้ จะทำให้เราและคนในครอบครัวขาดสารอาหารทั้งๆ ที่กินครบ 3 มื้อ (และกินมากด้วย) และได้รับสารอาหารบางอย่างมากเกินไป

ในขณะเดียวกัน บางคนที่เลี้ยงสุนัขกลับให้สุนัขกินอาหารสำเร็จรูป โดยมีการตรวจดูที่ฉลากว่ามีวิตามิน เกลือแร่ สารอาหารต่างๆ ที่ครบถ้วนเหมาะสมหรือเปล่า

เพื่อให้สุนัขมีสุขภาพแข็งแรงแต่กลับไม่เคยสนใจเลยว่า อาหารที่ตัวเองและคนในครอบครัวเลือกกิน มีสารอาหารครบถ้วนเหมาะสมหรือไม่ คิดแล้วน่าเศร้าถ้าเรากลับดูแลสุนัขดีกว่าตัวเองและคนในครอบครัว แล้วทำให้ทุกคนในบ้านป่วยเป็นโรคเรื้อรัง

ป่วยเพราะเปลี่ยนตามฝรั่ง

หากย้อนกลับไปประมาณ 50-60 ปีที่แล้ว ในเมืองไทยมีผู้ป่วยโรคเรื้อรังน้อยมาก เพราะคนไทยในยุคนั้นนิยมกินผักเป็นพื้นฐาน เรียกได้ว่ามื้อไหนๆ ก็จะต้องมีผักขึ้นโต๊ะ ทำให้ได้รับวิตามิน เกลือแร่ ใยอาหารเพียงพอ และกินอาหารประเภทคาร์โบไฮเดรตและไขมันไม่มาก

แต่ในปัจจุบัน คนไทยมีพฤติกรรมการกินที่เปลี่ยนแปลงไป จากที่เคยปรุงอาหารเอง และกินอาหารธรรมชาติในท้องถิ่นตามฤดูกาล ก็เปลี่ยนมากินอาหารแบบตะวันตก

ที่มีเนื้อสัตว์ ไขมันและคาร์โบไฮเดรตมากขึ้น แต่ขาดวิตามิน เกลือแร่ และใยอาหาร เราจึงเป็นโรคเรื้อรังกันมากขึ้น ก็เพราะกินตามแบบฝรั่งนี่เอง

เราจะไม่ได้แนะนำว่า ควรกินผักชนิดนี้กี่กรัม กินผลไม้ชนิดนั้นกี่ช้อน เพื่อให้ได้รับวิตามินนั้นกี่หน่วย ได้เกลือแร่โน้นกี่หน่วย เนื่องจากหลักการดังกล่าวเป็นหลักการที่ดี แต่คนส่วนใหญ่ทำตามจริงไม่ได้

เราจะไม่แนะนำว่าผักผลไม้ชนิดใดมีสารต้านมะเร็ง สารต้านโรคหัวใจมากเป็นพิเศษ เพราะบางคนอาจจะเลือกกินเฉพาะสิ่งนั้น ทำให้ได้รับสารอาหารแบบเดิมๆ ส่งผลให้ได้สารอาหารบางชนิดมากเกิน

และขาดสารอาหารบางอย่าง “เพราะสาเหตุหลักเราเน้นที่การกินอาหารแบบสมดุล…”

บทความที่น่าสนใจ

• กินเพื่อสุขภาพ ด้วยอาหาร 7 หมู่
• ความจริงของ “โรคเรื้อรัง” ที่คุณต้องรู้
• ล้างสารพิษ ดีท็อกร่างกายเพื่อพิชิตโรค

The post กินให้สุขภาพดี ห่างไกลจากโรคเรื้อรัง appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ในช่วงวันหยุดยาวเช่นปีใหม่หรือสงกรานต์ จะมีการรณรงค์เรื่อง 7 วันอันตรายเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ แม้กระทั่งช่วงที่มีปัญหาเรื่องไข้หวัดนก ไข้หวัด 2009 โรคมือเท้าปาก

หลายคนก็ต่างให้ความสนใจกับเรื่องเหล่านี้กันอย่างกว้างขวาง แน่นอนว่าการระมัดระวังในเรื่องดังกล่าวเป็นสิ่งที่ดี เพราะช่วยลดโอกาสเจ็บป่วยหรือเสียชีวิตของเราและคนที่เรารักได้

แต่เรื่องน่าเศร้าและน่าเป็นห่วงก็คือ ผู้คนและรัฐบาลให้ความสนใจหรือใส่ใจต่อ 7 วันอันตรายและโรคดังกล่าวมาก ทั้งๆที่มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่ว่านี้ประมาณปีละ 1,000-3,000 คน

แต่ทั้งรัฐบาลและผู้คนทั่วไปกลับให้ความสนใจในเรื่องที่ทำให้คนตายปีนึงนับแสนคน เจ็บป่วยปีหนึ่งนับล้านคนน้อยมาก ไม่ได้หมายความว่าคนตายน้อยเป็นเรื่องที่ไม่ควรสนใจ

แต่หมายถึงเราควรให้ความสนใจในเรื่องที่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คนไทยตายเป็นจำนวนมากให้มากกว่านี้

กระทรวงสาธารณสุขระบุว่าปี 59 มีผู้ป่วยที่เป็นโรคมะเร็ง 2 แสนกว่าคน โรคหัวใจขาดเลือด 2 แสนกว่าคน เบาหวาน 6 แสนกว่าคน ความดันโลหิตสูงอีก 8 แสนกว่าคน

แถมยังมีผู้ป่วยจำนวนมากที่ยังไม่รู้ตัวว่าป่วยเลยไม่ได้ไปพบแพทย์ มีผู้ป่วยแอบแฝงมากกว่าตัวเลขดังกล่าวอีกมากเช่น ความจริงอาจมีผู้ป่วยเป็นเบาหวานราว 3 ล้านคนรวมถึงคนที่มีความเสี่ยงอีก 6-7 ล้านคนเป็นต้น

รวมๆกับโรคอื่นๆแล้วน่าจะมีคนป่วยโรคเรื้อรังเกือบครึ่งประเทศ

มีคนเสียชีวิตจากโรคมะเร็งประมาณ  50,000 คน โรคหัวใจ 18,000 คน โรคหลอดเลือดสมอง  17,000 คน รวมๆแล้วมีผู้เสียชีวิตจากโรคเรื้อรังเหล่านี้มากกว่า 1 แสนคน/ปี

หรือพูดง่ายๆว่า หรือเฉลี่ยกว่าวันละเกือบ 250 คน และโรคเรื้อรังเหล่านี้เป็นสาเหตุการตายอันดับต้นๆของคนไทยติดต่อกันมานานกว่า 10 ปีแล้ว

คนไทยเป็น “โรคเรื้อรัง” มากขึ้น

สิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองไทยก็เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับทั่วโลก คนไทยเป็นโรคเหล่านี้เพิ่มขึ้นจากอดีตหลายเท่าเช่น เป็นความดันสูงเพิ่มจากเมื่อ 10 ปีก่อนประมาณ 500%

เป็นเบาหวาน หัวใจ มะเร็ง หลอดเลือดสมองเพิ่มขึ้นจากหกปีก่อนเกือบ160% ส่วนคนที่อายุ 60 ปีขึ้นไป เกินครึ่งจะมีโรคประจำตัวอย่างน้อย 1 โรค

แถมในปัจจุบันเด็กประถมก็สามารถเป็นมะเร็งหรือเบาหวานกันแล้ว โรคเหล่านี้จึงไม่ใช่โรคของคนแก่และไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป…

ไม่ได้เป็นเพราะพันธุกรรมหรือเชื้อโรค

คนบางส่วนอาจเข้าใจผิดว่าการที่คนไทยเป็นโรคเหล่านี้มากขึ้นเมื่อเทียบกับอดีตเป็นเรื่องของพันธุกรรม หรือเป็นเพราะไปติดเชื้อโรคมา ที่จริงโรคเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากเชื้อโรค แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากอดีตและเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คนไทยกลายเป็นคนอมโรค

และมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคก็คืออาหารการกินและพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปนั่นเอง…พูดง่ายๆว่า เป็นเพราะคนไทยรับเอาวัฒนธรรมการกินทางตะวันตกเข้ามามากไป จึงทำให้เราเป็น โรคเรื้อรัง มากขึ้นนั่นเอง

แพทย์ไม่ใช่ที่พึ่งทั้งหมด

 โรคเรื้อรังนั้นเราไม่สามารถพึ่งพาแพทย์ส่วนใหญ่ได้ เพราะแพทย์ส่วนใหญ่ก็ยังไม่สามารถเอาตัวรอดจากโรคเรื้อรังเหล่านี้ สาเหตุเพราะตอนเรียนแพทย์จะเรียนเกี่ยวกับโภชนาการ (อาหารการกิน) ที่เป็นต้นเหตุของ โรคเรื้อรัง น้อยมากๆ

ส่วนใหญ่จะเรียนเกี่ยวกับการใช้ยาและการผ่าตัดเพื่อรักษา หลังจากเรียนจบส่วนใหญ่ก็จะมุ่งศึกษาเฉพาะทางจึงมีความรู้เฉพาะสาขาที่เรียน

ส่งผลให้แพทย์ส่วนใหญ่มีความรู้ด้านอาหารการกินน้อยมากๆ และยิ่งถ้าเราเจาะลึกลงไปจะพบว่า ตำราแพทย์จำนวนมากก็ล้วนแล้วแต่เขียนหรือสนับสนุนโดยบริษัทที่ผลิตยา  ผลงานวิจัยทางการแพทย์ส่วนใหญ่ก็มาจากบริษัทที่ผลิตยาหรือเครื่องมือทางการแพทย์

คนไทยกินยาเกินจำเป็น

ด้วยเหตุที่แพทย์ถนัดการใช้ยาจึงทำให้องค์ความรู้ของคนไทยส่วนใหญ่เป็นลักษณะที่รักษาอาการป่วยต่างๆด้วยการใช้ยาเช่น เป็นไมเกรนก็ใช้ยา ปวดข้อก็ใช้ยา เป็นโรคกระเพาะก็ใช้ยา คนไทยส่วนหนึ่งจึงเริ่มติดนิสัยที่จะต้องกินยา

เช่น เวลาเป็นไข้หวัดธรรมดาก็จะกินยาพารา ทั้งๆที่ถ้าพักผ่อนก็จะหายไปเองได้ และเมื่อเกิดอาการเจ็บป่วยก็มักจะไปซื้อยาตามร้านขายยามากินเองโดยไม่ปรึกษาแพทย์

ด้วยเหตุนี้คนไทยจำนวนมากจึงบริโภคยาเกินจำเป็นและเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ปริมาณยาที่คนไทยบริโภคเฉลี่ยต่อคนมากกว่าประเทศที่พัฒนาแล้วถึงประมาณ 2-3 เท่า

ในขณะที่สุขภาพของคนไทยก็ไม่ได้ดีกว่าประเทศอื่นเลย นั่นยิ่งชี้ให้เห็นได้ว่ากินยามากก็ไม่ได้ช่วยให้สุขภาพดี

ที่น่ากลัวของเรื่องนี้ก็คือ 80%ของร้านขายยา ไม่มีเภสัชกรคอยให้คำแนะนำ นอกจากจะทำให้เรามีโอกาสได้รับยามากเกินไปแล้วยังมีโอกาสได้รับยาผิดทำให้เกิดโทษและเกิดการสะสมสารพิษที่เป็นอันตรายกับร่างกายได้

คนไทยเริ่มดื้อยา

คนไทยที่ซื้อยามากินเอง (โดยเฉพาะยาปฏิชีวนะ เช่น แอสไพริน) ส่วนหนึ่งก็จะกินยาไม่ครบตามขนาดที่เหมาะสม ส่วนหนึ่งก็จะกินตามที่คนอื่นแนะนำโดยไม่ปรึกษาแพทย์

ทำให้ได้รับยาไม่ตรงกับโรค ส่วนหนึ่งก็จะเลือกกินยาแรงเอาไว้ก่อน ส่วนนึงก็จะกินน้อยเกินไปพอใจแล้วก็หยุด

การกระทำเหล่านี้ทำให้เกิดแบคทีเรียสายพันธุ์ใหม่ที่ดื้อยาเพิ่มขึ้น ทำให้ในเวลาที่แพทย์ต้องใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อรักษาในยามจำเป็น ก็จะใช้ไม่ได้ผลเท่าไหร่

พบว่าคนไทยดื้อยาปฏิชีวนะสูงถึง 80% ทั้งๆที่เมื่อ 10 ปีก่อน คนไทยดื้อยาเหล่านี้เพียง 1-2% เท่านั้น

สิ่งที่ตามมาหลังจากร่างกายดื้อยาก็คือ จะทำให้เกิดเชื้อฝีหนอง,E.coli ,ติดโรคทางเดินปัสสาวะอักเสบ, ติดเชื้อในช่องท้อง, ติดเชื้อในกระแสเลือดได้ง่ายขึ้น

ที่น่ากังวลก็คือ อาการดื้อยาในเด็กเล็กมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นด้วย โดยเฉพาะการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ และในระบบลำไส้ที่มีแนวโน้มสูงขึ้นเกือบ 90%

เนื่องจากมีการใช้ยาชนิดเดิมติดต่อนานหลายปี ทำให้เชื้อมีภูมิต้านทานต่อยา ส่งผลให้การรักษาที่ง่ายกลายเป็นยากขึ้น จนต้องมีการเปลี่ยนตัวยาใหม่ให้แรงมากกว่าเดิม

และบางครั้งอาจต้องใช้ยาหลายชนิดในการรักษา ซึ่งผลเสียก็คือ ยิ่งรักษาก็จะยิ่งเสียค่ารักษาที่สูงขึ้น และอาจทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนขึ้นได้ โดยเฉพาะกรณีที่เด็กมีภูมิต้านทานต่ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อาจรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้

ร่างกายพังเพราะยา

ยาหลายๆขนานถ้ากินมากเกินไป หรือต่อเนื่องเป็นเวลานาน ก็อาจจะส่งผลต่อผิวหนัง ทำให้มีอาการผื่นคัน ผิวหนังพอง แพ้แดด หรือส่งผลต่อทางเดินอาหาร ทำให้เกิดแผลในกระเพาะอาหาร

หรือส่งผลต่อระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้ง่วงซึม มึนงง ซึมเศร้า หรือขัดขวางการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือด จึงมีผลต่อการทำงานของไต ทำให้ไตบวม ไตวาย

หรือทำให้เป็นแผลในระบบหัวใจและหลอดเลือด หลอดเลือดสมองอุดตัน ทำให้เสียชีวิตได้ แม้แต่ยาพาราเซตามอลที่มีการใช้อย่างแพร่หลาย

ถ้าเราใช้ยานี้เกินปริมาณที่แนะนำก็จะนำไปสู่การเกิดพิษต่อตับ จะนำไปสู่ภาวะตับวายและเสียชีวิตในที่สุดเช่นกัน

โรคเรื้อรังกับการใช้ยารักษา

ในการรักษาโรคเรื้อรัง แพทย์ส่วนใหญ่ก็จะใช้ยาในการรักษาทำให้ร่างกายของผู้ป่วยได้รับผลกระทบจากยาที่ใช้ต่อเนื่องนานๆ (หลายคนได้โรคตับโรคไตเพิ่มจากโรคที่เป็นอยู่)

ฉะนั้นหากใครเป็นโรคเรื้อรังและหวังพึ่งยา ชีวิตที่เหลืออยู่ก็จะเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานเป็นอย่างยิ่ง เพราะต้องกินยาไปเรื่อยๆ และมีสุขภาพที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ (เหลือชีวิตยาวนานแค่ไหน ก็ทรมานยาวนานเท่านั้น)

ป้องกันดีกว่ารักษา

โรคเรื้อรังเหล่านี้มักจะแสดงอาการเมื่อเป็นหนักแล้ว คนที่ยังไม่เข้าโรงพยาบาลจึงไม่ได้แปลว่าเป็นคนที่สุขภาพดี ไม่ป่วย แข็งแรง เพราะโรคเหล่านี้จะแอบแฝงอยู่ภายในโดยที่เราไม่รู้ตัว เหมือนฆาตกรเงียบ บางคนจึงชะล่าใจโดยเฉพาะคนอายุไม่มาก

โรคเหล่านี้เมื่อเป็นแล้วจะมีแต่ความทุกข์ทรมาน และต้องเสียเงินในการรักษาจำนวนมาก บางโรคต้องใช้เงินหลายแสน เป็นล้านจนถึงหลายสิบล้าน

บางโรคต้องรักษาไปเรื่อยๆจนกว่าจะตาย พูดง่ายๆว่าถ้าใครเป็นโรคเหล่านี้เงินที่เก็บมาทั้งชีวิตก็แทบหมดไปเลย บางคนก็อาจจะถึงขั้นต้องกู้หนี้มารักษา และเป็นเรื่องน่าเศร้าที่การยื้อชีวิตกลับเป็นการทำให้อยู่อย่างทรมานยาวนานขึ้น

และเหตุนี้เองที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่จึงมักจะรู้สึกเสียใจที่ไม่ดูแลตัวเองตั้งแต่ตอนที่ยังไม่เป็นโรคซะก่อน

ขณะที่ข้อมูลทางการแพทย์ระบุว่าโรคเรื้อรังเหล่านี้สามารถป้องกันได้ด้วยการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม และค่าใช้จ่ายในการพยายามป้องกันนั้นน้อยกว่านับ 10 เท่า เมื่อเป็นอย่างนี้จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะเลือกปล่อยให้เป็นแล้วค่อยรักษา

สำหรับคนที่กำลังป่วยหากเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมก็สามารถบรรเทาอาการที่เป็นอยู่ได้ดีกว่าการรักษาด้วยยาเพียงอย่างเดียว ความรู้ในเรื่องพฤติกรรมดังกล่าวจึงมีความสำคัญต่อชีวิตและสุขภาพของเราเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยโรคเรื้อรังก็ควรจะได้รับการดูแลและรับคำปรึกษาจากแพทย์ด้วยไม่ควรตัดสินใจด้วยตัวเอง เพราะบางคนอาจมีอาการหนักมากจนชีวิตเหมือนอยู่บนเส้นด้าย อย่าลดยาด้วยตัวเอง ควรให้แพทย์เป็นผู้พิจารณาจะดีที่สุด

หนทางป้องกันและรักษาที่ถูกต้อง

ถ้าถามแพทย์ว่า ถ้าต้องการจะห่างไกลจากโรคเรื้อรังเราจะต้องทำยังไง แพทย์ก็จะต้องแนะนำว่าให้กินอาหารให้ครบ 5 หมู่ ออกกำลังกายให้สม่ำเสมอ

ซึ่งเรื่องนี้เป็นหลักการที่เด็กประถมก็รู้จักและเข้าใจเป็นอย่างดี และคนส่วนใหญ่ก็เชื่อว่า รู้แค่นี้แล้วทำตามหลักการนี้ก็พอแล้ว

แต่เหตุที่คนส่วนใหญ่ไม่สามารถป้องกันตัวเองจากโรคดังกล่าวได้หรือดูแลตัวเองเมื่อเป็นโรคเรื้อรังไม่ได้ ก็เพราะว่าความรู้ดังกล่าวยังไม่ครบถ้วนสมบูรณ์

คนที่มีความเข้าใจแค่นี้ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าจะต้องทำหรือไม่ต้องทำอะไร ความรู้ที่ขาดหายไปและช่วยให้ห่างไกลโรคเรื้อรัง คุณจะพบได้ในตอนต่อไป…

บทความที่น่าสนใจ

• ไม่อยากแก่เร็ว ต้องดูแลสุขภาพอย่างไร
• อาหารเพื่อสุขภาพ ดีอย่างไร?
• ภูมิคุ้มกัน..เกราะป้องกันของมนุษย์

The post ความจริงของ “โรคเรื้อรัง” ที่คุณต้องรู้ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

กลุ่มโรคที่เกิดจากพฤติกรรมการใช้ชีวิตประจำวันที่ไม่เหมาะสม นำมาซึ่งผลลัพธ์อันเลวร้ายต่อสุขภาพและวิถีชีวิต

โดยส่งผลกระทบให้ต้องเสียเงินมากมายในการรักษาและเยียวยาอาการของโรค แม้ว่าโรคนั้นๆจะไม่สามารถติดต่อจากคนหนึ่งสู่อีกคนหนึ่งได้ก็ตาม

เราเรียกว่ากลุ่มโรคดังกล่าวว่า กลุ่มโรค ‘NCDs’ (Non-Communicable Diseases) หรือ โรคไม่ติดต่อเรื้อรัง โดยแบ่งออกเป็น 4 กลุ่มใหญ่ ได้แก่

1. โรคระบบหัวใจและหลอดเลือด
2. เบาหวาน
3. มะเร็ง
4. โรคระบบทางเดินหายใจเรื้อรัง

โดยกลุ่มโรคเหล่านี้ มีสาเหตุมาจากพฤติกรรมและรูปแบบการใช้ชีวิตของคนเรา ซึ่งโรค NCDs นี้ เป็นสาเหตุการตายของประชากรโลก ปีละประมาณ 38 ล้านคนเลยทีเดียว

โดยมักเกิดขึ้นในประเทศที่ผู้คนมีรายได้ต่ำจนถึงปานกลาง และมีสาเหตุการตายจากโรคหัวใจสูงสุด รองลงมาก็คือ โรคมะเร็ง โรคระบบทางเดินหายใจ และโรคเบาหวาน

เราเข้าข่ายเป็น มนุษย์ NCDs หรือไม่? 

สามารถตรวจเช็คได้จากรูปแบบการใช้ชีวิตประจำวัน ว่ามีลักษณะดังต่อไปนี้หรือไม่

• ดื่มสุรา

• สูบบุหรี่ หรือได้รับควันบุหรี่

• กินอาหารรสหวาน มัน เค็มจัด

• ไม่ค่อยออกกำลังกาย

• เครียดบ่อย

• มีญาติใกล้ชิดป่วยเป็นโรค NCDs

หากลองเช็คดูแล้วพบว่ามี 1-2 ข้อในนี้ ก็มีแนวโน้มที่จะป่วยเป็นโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง NCDs ได้แล้ว ซึ่งโรคไม่ติดต่อเรื้อรัง มักเกิดขึ้นกับกลุ่มมนุษย์ทำงาน ที่แม้จะไม่ได้ทำงานหนักเท่าไรนัก

แต่มีวิถีชีวิตที่เร่งรีบ ต้องตื่นเช้า เลิกงานดึก อดมื้อเช้า ทานมื้อดึก และมักจะเครียดตลอดเวลา พอมีเวลาว่างจากงาน ก็กินกับนอน ไม่ค่อยออกกำลังกาย สุดท้ายพอเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆก็กลายเป็น มนุษย์ NCDs 

และที่น่าสนใจคือ โรคไม่ติดต่อเรื้อรังยังคงเป็นสาเหตุสำคัญในการเสียชีวิตของคนไทยในปัจจุบัน โดยเฉพาะโรคหัวใจและหลอดเลือด มะเร็ง เบาหวาน ความดันโลหิตสูง ถุงลมโป่งพอง และโรคอ้วนลงพุง

ซึ่งในแต่ละปี มีคนไทยเสียชีวิตด้วยโรคหัวใจและหลอดเลือดเป็นจำนวนมาก ตามสถิติปี 2556 จำนวน 54,530 ราย หรือเฉลี่ยวันละ 150 ราย และยังคงมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ

ปัจจัยเสี่ยงโรคหัวใจและหลอดเลือด

1) ปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิด โรคหลอดเลือดสมอง

• เป็นความดันโลหิตสูง
• เป็นเบาหวาน
• ไขมันในเลือดสูง
• โรคหัวใจ
• สูบบุหรี่
• ไม่ออกกำลังกาย
• มีประวัติคนในครอบครัวเคยเป็นโรคนี้

2) ปัจจัยเสี่ยงที่ทำให้เกิด โรคหลอดเลือดหัวใจ

• เป็นความดันโลหิตสูง
• เป็นเบาหวาน
• ไขมันในเลือดสูง
• อ้วนลงพุง
• สูบบุหรี่
• ไม่ออกกำลังกาย
• เครียดบ่อย
• มีประวัติคนในครอบครัวเคยเป็นโรคนี้

อาการเตือนที่สำคัญของโรคหลอดเลือดหัวใจ คือ จะมีอาการเจ็บแน่นที่หน้าอก คล้ายมีอะไรมาบีบรัดหรือกดทับหน้าอกไว้ อาการเจ็บมักร้าวไปที่คอ ขากรรไกรหรือไหล่ซ้าย มักจะมีอาการมากในขณะออกแรง อาจมีการหายใจเหนื่อยหอบ นอนราบไม่ได้ เวียนศีรษะ หน้ามืด และหมดสติร่วมด้วย

วิธีทำให้หัวใจมีสุขภาพดี

• เลือกทานอาหารที่ดีต่อสุขภาพหัวใจ ได้แก่ ลดการทานอาหารสำเร็จรูปที่มีส่วนประกอบของเกลือ น้ำตาลและไขมันในปริมาณสูง ลดการทานขนมหวาน หันมาทานผักสดและผลไม้สด

• ห้ามสูบบุหรี่

• ออกกำลังกาย ลดกิจกรรมที่ทำให้เกิดความเฉื่อยชา เช่น การดูทีวี เล่นเกมส์คอมพิวเตอร์

• เลือกใช้สังคมออนไลน์อย่างเหมาะสม ไม่ว่าจะเป็น เฟซบุ๊ก ไลน์ อินสตาแกรม โดยไม่ควรจะหมกหมุ่นเกินไป

• หมั่นตรวจสุขภาพประจำปี

ส่วนโรคมะเร็ง ยังคงเป็นสาเหตุการตายอันดับหนึ่งของคนไทยต่อเนื่องกันมาถึง 13 ปีซ้อน และ 5 อันดับของสาเหตุการตายด้วยโรคมะเร็งในประเทศไทย ได้แก่

1. มะเร็งตับและท่อน้ำดี
2. มะเร็งปอด
3. มะเร็งเต้านม
4. มะเร็งทวารหนักและลำไส้ใหญ่
5. มะเร็งปากมดลูก

ซึ่งหากไม่อยากเป็นมะเร็ง ก็ควรเลี่ยงสาเหตุหรือพฤติกรรมทางสุขภาพที่ไม่เหมาะสม เช่น ดื่มแอลกอฮอล์ สูบบุหรี่ ที่เป็นการกระตุ้นการสร้างเซลล์มะเร็ง

หรือ การทานอาหารที่มีการปนเปื้อน เช่น ถั่วลิสงป่น ที่มีสารอัลฟาท็อกซิน พริก หอม กระเทียม ที่มีเชื้อรา หรืออาหารปิ้งย่าง ที่มีสาร PAH เป็นต้น

ส่วนโรคเบาหวานก็เป็นอีกโรคหนึ่งที่คนไทยเป็นกันมาก เพราะคนไทยในยุคปัจจุบัน ขาดความหวานไม่ได้ หรือเรียกว่ามีอาการติดหวาน ซึ่งผลสำรวจพบว่า

คนไทยบริโภคน้ำตาลเฉลี่ยวันละ 20 ช้อนชาต่อคน ซึ่งเป็นปริมาณที่สูงเกินค่ามาตรฐานที่องค์การอนามัยโลก (WHO) แนะนำถึง 3 เท่าตัว และเครื่องดื่มที่มีอยู่รายล้อมเราในทุกวันนี้ ก็มีปริมาณของน้ำตาลมากจนคาดไม่ถึง เช่น

• น้ำผลไม้กล่อง ขนาด 20 มล. มีน้ำตาล 6.25 ช้อนชา

• กาแฟสด 1 แก้ว ขนาด 475 มล. มีน้ำตาล 10.5 ช้อนชา

• น้ำอัดลม 450 มล. มีน้ำตาล 10.75 ช้อนชา

ดังนั้นวิธีที่เลี่ยงน้ำตาลที่ดีที่สุดคือ ควรดื่มแต่น้ำเปล่า เพื่อหลีกเลี่ยงการรับปริมาณน้ำตาลที่มากเกินความจำเป็น นอกจากนี้ยังพบว่าปัจจุบันคนไทยมีสถิติอ้วนขึ้นและมีน้ำหนักเกินมาตรฐานเป็นอันดับ5 ของเอเซีย-แปซิฟิกแล้ว

วิธีป้องกันโรค NCDs

โรค NCDs ถือเป็นโรคที่เกิดจากพฤติกรรมของเราเอง ดังนั้นจึงสามารถป้องกันได้โดยการปรับเปลี่ยนพฤติกรรมในการดำเนินชีวิตเสียใหม่ เช่น ออกกำลังกายเป็นประจำ หลีกเลี่ยงสารพิษต่างๆที่อยู่รอบตัว

งดดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอลล์ ไม่สูบบุหรี่ หลีกเลี่ยงอาหารรสหวานจัดหรือเค็มจัด หลีกเลี่ยงอาหารปิ้งย่าง ไม่รับประทานอาหารหรือเนื้อสัตว์แบบสุกๆดิบๆ  รับประทานผักและผลไม้ที่มีคุณสมบัติต่อต้านอนุมูลอิสระและพักผ่อนให้เพียงพอ

>> รายละเอียด : น้ำว่านหางจระเข้ S Vera Plus <<
>> รายละเอียด : เครื่องดื่มเอนไซม์ S.O.D <<

The post โรคยอดฮิตของมนุษย์ทำงาน “NCDs” appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

“สารเซซามินที่สกัดได้จากงาดำ มีฤทธิ์ต้านการอักเสบได้อย่างยอดเยี่ยม และนี่คือนวตกรรมที่เปลี่ยนโฉมวงการแพทย์อีกครั้งนึง”

รู้หรือไม่ว่า? โรคเรื้อรังแทบทุกชนิดล้วนเกี่ยวข้องกับการอักเสบ เป็นการอักเสบที่เกิดขึ้นบริเวณอวัยวะภายในของร่างกายซึ่งเรามองไม่เห็น จึงไม่อาจล่วงรู้

หรือสามารถป้องกันก่อนที่การอักเสบนั้นจะลุกลามจนทำลายอวัยวะภายในไปทั้งหมด จนที่สุดก็กลายมาเป็นโรคร้ายต่างๆมากมาย แล้วเราจะรับมือกับการอักเสบได้อย่างไร? ถึงจะหยุดมันไว้ได้ ก่อนอื่นเราต้องทำความเข้าใจกระบวนการและที่มาของการอักเสบก่อน..

การอักเสบคืออะไร ?

การอักเสบ (inflammation) เป็นกระบวนการที่ร่างกายของเรามีปฏิกริยาตอบสนองต่อความผิดปกติที่เกิดขึ้นกับร่างกายในระดับโมเลกุล การอักเสบจะเริ่มต้นจากต้นตอของการอักเสบซึ่งทำหน้าที่เป็นตัวกระตุ้น (inducer)

จากนั้นก็จะเกิดการเปลี่ยนแปลงทางชีวเคมีเป็นวิถีกระบวนการของการอักเสบ โดยมีเอนไซม์ไปย่อยไขมันส่วนที่อยู่บนผิวเซลล์ ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงระดับโมเลกุล

ที่มีการกระจายตัวออกไปเป็นสายธาร (pathway) ซึ่งต้องอาศัยเอนไซม์ในขั้นตอนต่างๆเช่น Delta-5-desaturase, Cox1 และ Cox2 เป็นต้น

      “ในที่สุดก็จะได้เป็นสารสื่ออักเสบสื่อให้ร่างกายรับรู้ถึงการอักเสบที่เกิดขึ้น” ร่างกายจะทำการเคลื่อนย้ายเซลล์เม็ดเลือดขาวมายังบริเวณที่มีการอักเสบมากขึ้นๆ ทำให้เกิดการไหลออกของน้ำในเนื้อเยื่อ

จึงเกิดอาการบวม และมีอุณหภูมิเพิ่มสูงขึ้นตรงบริเวณที่มีการอักเสบ ถ้าเป็นการอักเสบภายนอกร่างกายเราก็จะสังเกตุเห็นได้ง่ายว่าจุดที่เกิดการอักเสบจะมีลักษณะ ปวด บวม แดง และร้อน

อันตราย! อยู่ที่การเกิดพายุไซโตไคน์ (Cytokine storm)

       พอเกิดการอักเสบขึ้น เซลล์เม็ดเลือดขาวบริเวณที่มีการอักเสบจะสร้างและปล่อยสารสื่ออักเสบออกมาจำนวนมาก เพื่อเรียกเม็ดเลือดขาวอื่นๆให้มาที่บริเวณนั้นมากขึ้น เพื่อทำการกำจัดสิ่งแปลกปลอมและเชื้อโรคชนิดต่างๆ

สารสื่ออักเสบที่สร้างและปลดปล่อยออกมานั้นเป็นสารจำพวก cytokine ต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง Interleukin-1 Beta (IL-1beta) และ Tumor necrosis factor alpha Z|(TNF-alpha) ซึ่งเป็นตัวกระตุ้นให้เกิดCytokine storm

หรือปรากฏการณ์ที่มีเม็ดเลือดขาวจำนวนมากมากระจุกรวมกันอยู่ตรงบริเวณที่มีการอักเสบ และตรงบริเวณนั้นจะมีการสร้างและปล่อยเอนไซม์มากมายมหาศาลเพื่อไปทำลายเชื้อโรค

รวมทั้งทำลายเนื้อเยื่อใกล้เคียงด้วย ทั้งยังทำให้เกิดอนุมูลอิสระได้อย่างมากมาย ผลลัพธ์ต่อมาก็คือการแตกสลายของเนื้อเยื่อ เช่นถ้าCytokine storm นี้เกิดขึ้นที่ปอดก็จะทำให้น้ำท่วมปอดได้

การอักเสบภายในที่มองไม่เห็น คือที่มาของโรคเรื้อรัง

เมื่อมีการอักเสบเกิดขึ้นภายนอกร่างกายเราจะสามาถสังเกตุและรักษาดูแลได้ง่าย รักษาได้ทันท่วงที รู้ได้ทันทีว่ามีอาการดีขึ้นหรือเปล่า? แต่ถ้ามีการอักเสบที่มากเกินไปเกิดขึ้นในร่างกายล่ะ?

จากการวิจัยพบว่าถ้ามีการอักเสบเกิดขึ้นแบบเรื้อรังอยู่ภายในร่างกาย จะทำให้เกิดโรคเรื้อรังต่างๆขึ้นเช่น โรคข้อกระดูกอักเสบ ข้อเสื่อม เบาหวาน มะเร็ง อัลไซเมอร์ พาร์กินสัน กระดูกพรุน โรคกระเพาะ และอื่นๆอีกมากมาย

งาดำ สมุนไพรต้านการอักเสบด้วยตัวเอก “เซซามิน”

จากงานวิจัยที่มีความเป็นเลิศด้านวิศวกรรมเนื้อเยื่อและเซลล์ต้นกำเนิดพบว่า งาหรือ เซซามิน (sesamin) มีฤทธิ์ทางเภสัชวิทยาที่สามารถต้านการอักเสบได้อย่างดี

โดยการไปยับยั้งเอนไซม์ Delta-5-desaturase ช่วยยับยั้งการแสดงออกของยีน IL-1 Beta และ TNF-alpha ที่เป็นสาเหตุของ Cytokine storm

นอกจากนั้นยังช่วยเพิ่มการสร้างเนื้อเยื่อต่างๆเช่น การสังเคราะห์เส้นใยคอลลาเจนและกรดไฮยาลูโรนิก รวมทั้งเสริมสร้างมวลกระดูกได้อีก จึงทำให้งาดำมีคุณสมบัติในการเสริมอาหารช่วยดูแลสุขภาพ ต้านอนุมูลอิสระ กระตุ้นภูมิต้านทานโรค และลดการอักเสบได้เป็นอย่างดีทีเดียว

       การอักเสบเป็นปฏิกริยาตอบสนองของภูมิคุ้มกันในระยะแรกสุด อย่างไรก็ตาม ถ้าร่างกายไม่สามารถควบคุมการอักเสบได้หรือมีพิษที่ทำให้เกิดการอักเสบหรือการฉีกขาดของเนื้อเยื่อ ก็จะทำให้เกิดการอักเสบที่มากเกินไป

        จะเกิดอะไรขึ้น ถ้ามีการอักเสบที่มากเกินไปในร่างกายของเรานั่นหรือ? “การอักเสบเรื้อรังนี้เองจะเป็นสาเหตุของโรคและการตายจากโรคต่างๆ เช่น หัวใจวาย มะเร็ง อัลไซเมอร์ และโรคอื่นๆอีกมากมาย “

สารสำคัญในงาดำ

ในงาทุกชนิด เช่น งาดำ งาขาว และงาแดง พบว่ามีสารสำคัญที่จัดอยู่ในกลุ่มของ ลิกแนน (Lignan) คือ เซซามิน (Sesamin) ทีมีคุณสมบัติทางเภสัชวิทยามากมาย เช่น การยับยั้ง การต้านการอักเสบ

จากการศึกษาวิจัยที่ผ่านมาพบว่า เซซามินสามารถต้านการอักเสบได้ผลดีมาก เซซามินจึงช่วยในการบำบัดโรคเรื้อรังต่างๆฟื้นฟูสุขภาพของเราได้เป็นอย่างดี

สุขภาพเป็นต้นทุนที่มีค่ามากที่สุดของทุกๆคน (รองจากเวลา) คนเราถ้าสุขภาพไม่ดีก็จะไม่สามารถทำกิจกรรมอะไรต่างๆที่ต้องการได้ สิ่งใดที่เคยทำ ก็ทำไม่ได้..

         องค์ทะไลลามะกล่าวไว้ว่า “มนุษย์เป็นสิ่งที่แปลกที่สุดในโลก เพราะเขายอมสละสุขภาพเพื่อหาเงิน แล้วต่อมาก็ต้องสละเงินเพื่อให้ได้สุขภาพที่ดีกลับคืนมา

เขาห่วงอนาคตมากจนไม่มีความสุขกับปัจจุบัน ผลคือเขาไม่อยู่ทั้งปัจจุบันและอนาคต เขาอยู่เหมือนจะไม่มีวันตาย และสุดท้ายเขาก็ตายไปโดยไม่มีชีวิตอยู่จริง“ 

        เงินทั้งหมดที่หามาได้ก็จะถูกจ่ายไปเพื่อรักษาชีวิตไว้ เราจึงควรตระหนักต่อการดุแลสุขภาพให้มากๆ แม้มันอาจทำให้เราได้เงินน้อยลงไปบ้าง แต่ก็ทำให้มั่นใจได้ว่าเรายังมีสุขภาพร่างกายที่ดีเพื่อใช้เงินที่หามาได้อย่างคุ้มค่าที่สุด มีชีวิตที่กระฉับกระเฉงเบิกบาน แจ่มใสอย่างเต็มที่

สกู๊ปข่าว “ผลงานวิจัยงาดำ” สำนักข่าวไทย Mcot HD

>> ลดการอักเสบทุกชนิดด้วยอาหารเสริม Orysamin <<
>> งาดำ ธรรมชาติบำบัด <<

The post เซซามิน จากงาดำกำจัดโรคเรื้อรัง appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.