ทุกวันนี้เรามักจะได้รับข้อมูลข่าวสารเกี่ยวกับผลิตภัณฑ์ต่างๆผ่านทางสื่อโฆษณา โทรทัศน์ สิ่งพิมพ์ว่ามีส่วนผสมที่ช่วยให้สุขภาพดี รวมถึงมีผลิตภัณฑ์หลายอย่างที่ดูผ่านๆอาจจะเหมือนไม่มีอันตรายมากนัก

แต่ความจริงอาจจะไม่ได้เป็นอย่างที่กล่าวอ้าง เราจึงต้องอ่านฉลากให้ดีก่อนตัดสินใจซื้อ

อย่าหลงกลคำว่า ต่อหน่วยบริโภค

ผลิตภัณฑ์หลายๆชนิด มีส่วนผสมของสารอาหารบางอย่างมากไป แต่ถ้าเขียนเอาไว้ตรงๆว่ามีส่วนผสมดังกล่าวเท่าไหร่ ก็อาจจะกลัวผู้บริโภคเห็นแล้วไม่ซื้อ ผู้ผลิตจึงเลือกใช้วิธีแบ่งผลิตภัณฑ์นั้นออกเป็นหน่วยย่อยๆที่เรียกว่า หน่วยบริโภค เพื่อให้ผู้บริโภคที่ดูฉลากแบบผ่านๆเข้าใจผิดว่าผลิตภัณฑ์นั้นไม่เป็นอันตรายต่อสุขภาพ เช่น

1. น้ำส้ม 100% ขนาด 1 ลิตร (1000 ซีซี) ฉลากข้างกล่องจะเขียนเอาไว้ว่าใน 1 กล่องมี 5 หน่วยบริโภค โดย 1 หน่วยบริโภคมีน้ำตาล 19 กรัม (ซึ่งยังไม่เกิน 6 ช้อนชา หรือ 23 กรัม) ถ้าดูแบบผ่านๆเราก็อาจจะเข้าใจว่า ถ้าดื่มน้ำผลไม้กล่องนี้เราจะไม่ได้รับน้ำตาลมากเกินมาตรฐาน

แต่ความจริงแล้ว การที่ใน 1 กล่องมี 5 หน่วยบริโภคก็แปลว่าหากเราดื่มทั้งกล่อง ก็จะต้องเอาตัวเลขเกี่ยวกับปริมาณสารอาหารต่างๆ ในกล่องนั้นทั้งหมดคูณด้วย 5 นั่นคือ น้ำผลไม้กล่องนี้มีปริมาณน้ำตาลถึง 19 x 5 = 95 กรัม ซึ่งมากกว่าระดับที่เราควรกินต่อวันถึง 4 เท่าเลยทีเดียว

2. บิสกิตเคลือบช็อคโกแลต 200 กรัม ยี่ห้อหนึ่งข้างฉลากจะเขียนว่า ใน 1 ห่อ มี 5.5 หน่วยบริโภคโดยแต่ละหน่วยบริโภค มีน้ำตาล 15 กรัม มองดูตัวเลขแบบผ่านๆ ก็เหมือนไม่มีอันตรายมากนัก

แต่ความจริงแล้วการที่ 1 ห่อมี 5.5 หน่วยบริโภค แปลว่าเราจะต้องเอา15 คูณ 5.5 แปลว่าหากกิน 1 ห่อ ก็จะได้รับน้ำตาลมากถึง 82.5 กรัม ซึ่งมากเกินมาตรฐานถึง 3.6 เท่า

มีโทษมากกว่าที่คิด

มีผลิตภัณฑ์หลายอย่างในท้องตลาด ที่มีสารอาหารบางประเภทมากเกินไป ทำให้มีผลเสียต่อร่างกาย และหากกินเป็นประจำก็อาจจะเป็นโรคได้ เช่น น้ำชาเขียว รสน้ำผึ้งผสมมะนาวขนาด 500 ซีซี ข้างฉลากเขียนว่ามีน้ำตาล 5%

แต่เขียนว่ามีฟรุกโตส 9.5% ซึ่งผู้บริโภคที่อ่านแบบผ่านๆ หรือไม่รู้ว่าฟรุกโตส ก็คือ น้ำตาล อาจจะเข้าใจว่ามีน้ำตาลเพียงแค่ 5% ทั้งที่ความจริงแล้วมีน้ำตาลสูงถึง 14.5%

แปลว่าเมื่อคำนวณแบบคร่าวๆ ในน้ำชาขวดนี้จะมีปริมาณน้ำตาล 14.5% หรือเท่ากับ 72.5 ซีซี หรือ 72 กรัม ซึ่งปริมาณน้ำตาลในชาเพียงขวดเดียวก็สูงกว่าปริมาณน้ำตาลที่ควรบริโภคถึง 3 เท่า

ในขณะที่ชาเขียวรสออริจินอลขนาด 500 ซีซี ก็มีน้ำตาลสูงถึง 30 กรัม ส่วนชาเขียวอีกยี่ห้อหนึ่ง ขนาด 350 ซีซี ก็มีน้ำตาลสูงถึง 24.5 กรัม จะเห็นว่าเครื่องดื่มประเภทนี้เพียงขวดเดียวก็ได้รับน้ำตาลเกินมาตรฐานแล้ว

ส่วนประโยชน์ที่เราคาดหวังจากชาเขียวก็ไม่ต้องพูดถึง เพราะในขวดมีชาเขียวน้อยเกินกว่าจะมีประโยชน์ต่อร่างกาย อีกทั้งชาเขียวที่ชงทิ้งไว้ข้ามวัน ก็จะมีการเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติทางเคมีจนกลายเป็นสารที่มีฤทธิ์เป็นพิษอีกด้วย

3. น้ำสลัด น้ำสลัดซีซาร์ มีน้ำมันพืชเป็นส่วนผสมประมาณ 20% ซึ่งแปลว่าใน 1 ขวดขนาด 350 ซีซี ก็จะมีน้ำมันพืช 70 ซีซี หรือ 4.7 ช้อนโต๊ะ ซึ่งเกินกว่าปริมาณแนะนำที่วันละ 4 ช้อนโต๊ะ (65 กรัม) โดยน้ำสลัดขวดนี้ให้พลังงาน 720 กิโลแคลอรี่ (พอๆกับข้าวผัดอเมริกันเลย)

สลัดครีม 1 ขวด 220 ซีซี มีน้ำตาลสูงถึง 63 กรัม (เกินมาตรฐานเกือบ 3 เท่า) ให้พลังงาน 1,080 กิโลแคลอรี่ (เท่ากับอาหาร 1 มื้อใหญ่)

      ด้วยเหตุดังกล่าว คนที่กินสลัดแล้วใส่น้ำสลัดหวังเพื่อจะผอมสุขภาพดี รูปร่างดี จึงไม่ได้ผลอย่างที่หวัง

4. อาหารสำเร็จรูป (ที่ต้องอุ่นก่อนกิน) เช่น บะหมี่เป็ดพะโล้ทรงเครื่อง มีโซเดียมสูงถึง 1160 มิลลิกรัม (เกือบครึ่งของที่ควรกินทั้งวัน) ถ้าหากเรากิน 2 ถาดต่อมื้อ เราก็แทบจะได้โซเดียมเกินปริมาณที่เหมาะสมแล้ว (จึงส่งผลต่อไตและความดัน)

หากรู้ ‘ข้อมูลโภชนาการ’ จะเข้าใจว่าผลิตภัณฑ์มีสารประโยชน์น้อยกว่าที่คาด

ผลิตภัณฑ์หลายอย่างในท้องตลาดมีการบรรยายสรรพคุณในด้านดีมากมาย แต่สิ่งที่เราได้รับจริงๆจากผลิตภัณฑ์นั้นอาจจะน้อยกว่าที่เราได้ยินในโฆษณาเช่น รังนก 

ในทางการแพทย์ยังไม่มีผลงานวิจัยที่ชัดเจนว่า รังนกมีประโยชน์ต่อสุขภาพอย่างไร มีเพียงผลงานวิจัยจากผู้ขายเท่านั้น โดยทางการแพทย์ระบุว่า รังนก 1 ขวดให้สารอาหารที่มีประโยชน์น้อยกว่าไข่ไก่เพียง 1 ฟองเสียอีก

ในขณะที่ข้อมูลจากมหาวิทยาลัยมหิดลระบุว่า รังนก 1 ขวด มีคุณค่าทางโภชนาการเท่านมสดครึ่งช้อนโต๊ะหรือถั่วลิสง 2 เมล็ดเท่านั้น (ซึ่งราคาถูกกว่ารังนกนับ 100 เท่า)

ในขณะเดียวกันรังนกขนาด 45 ซีซี มีน้ำตาล 12% หรือ 5.4 ซีซี (5 กรัม) และมีรังนกจริงๆ เพียง 1% หรือ 0.45 ซีซี หรือ 1-2 หยดเท่านั้น ฉะนั้นแม้จะสมมุติว่ารังนกมีประโยชน์จริงๆ

ในรังนก 1 ขวดก็มีรังนกน้อยมากๆ ถ้าจะกินเพื่อให้ได้ประโยชน์ต่อสุขภาพ ก็ต้องกินหลายสิบขวด ซึ่งคนกินก็จะได้น้ำตาลปริมาณมากเกินจนอ้วนและป่วย แทนที่จะมีสุขภาพที่ดีนั่นเอง

5. เครื่องดื่มเพื่อสุขภาพ (ฟังก์ชั่นนอลดริ้ง) ในปัจจุบันมีเครื่องดื่มที่อ้างว่ามีสารที่มีประโยชน์ต่อร่างกายในหลายๆด้าน เช่น กรดอะมิโน หรือสกัดจากผักผลไม้

แม้ว่าในเครื่องดื่มดังกล่าวจะมีสารที่เป็นประโยชน์ในระดับหนึ่ง แต่เครื่องดื่มเหล่านี้ส่วนใหญ่มีน้ำตาลจำนวนมากเป็นส่วนผสม บางยี่ห้อมีน้ำตาล 16-24 กรัม (แทบจะเกินมาตรฐานที่ควรกินแล้ว)

ฉะนั้นหากเราดื่มเครื่องดื่มประเภทนี้เป็นประจำ แทนที่เราจะมีสุขภาพที่ดี เราก็อาจจะป่วยด้วยภาวะน้ำตาลในเลือดสูงแทน

6. โยเกิร์ต หลายคนคาดหวังสารอาหารที่เป็นประโยชน์จากโยเกิร์ต รวมถึงในปัจจุบันยังมีโยเกิร์ตที่อ้างว่าช่วยเรื่องระบบขับถ่ายได้ แต่ในโยเกิร์ตส่วนใหญ่มีน้ำตาล 12-22 กรัม (แทบจะเกินมาตรฐานที่ควรกิน)

ฉะนั้นหากเรากินเป็นประจำเพื่อคาดหวังให้ระบบขับถ่ายดี เราก็อาจป่วยด้วยภาวะน้ำตาลในเลือดสูงแทน

7. นมและน้ำผลไม้ แม้ว่าในนมและน้ำผลไม้ทุกรูปแบบ ทั้งนมวัวรสต่างๆ นมถั่วเหลือง นมคืนรูปผสมมอลต์ นมเปรี้ยว น้ำส้มคั้น น้ำแอปเปิ้ล จะมีสารอาหารที่เป็นประโยชน์

แต่ในนมและน้ำผลไม้แต่ละกล่องกลับมีน้ำตาลสูงถึง 17 – 30 กรัม จะเห็นว่านม(น้ำผลไม้) บางชนิดเพียงกล่องเดียวก็ได้น้ำตาลเกินมาตรฐานแล้ว

8. ขนมเพื่อสุขภาพ ขนมหลายอย่างที่ทำจาก แป้งสาลีขาว ข้าวขาว เช่น เค้ก บิสกิต ที่มีการใส่อาหารหรือสมุนไพรบางอย่างลงไป เช่น สาหร่าย แล้วบอกว่าเป็นผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ

หรือแม้แต่ขนมปังโฮลวีต เค้ก บิสกิตธัญพืช ที่บอกว่าเป็นผลิตภัณฑ์เพื่อสุขภาพ ความจริงแล้วส่วนผสมที่เป็นประโยชน์นั้นมีน้อยมากๆ เมื่อเทียบกับส่วนผสมที่ให้โทษ ไม่ว่าจะเป็นคาร์โบไฮเดรตและไขมันที่มากเกิน

ฉะนั้นคนที่กินผลิตภัณฑ์เหล่านี้เป็นประจำ แทนที่จะมีสุขภาพที่ดี ก็จะกลายเป็นโรคอ้วน ไขมันสูง ความดันสูง โรคหัวใจแทน (เช่น บิสกิตข้าวสาลี สูตรไม่มีคอเลสเตอรอลใน 1 กล่องมีน้ำตาลสูงถึง 48 กรัม ซึ่งมากกว่ามาตรฐานถึง 2 เท่า)

9. โจ๊กกึ่งสำเร็จรูปรสกุ้ง 50 กรัม มีผงชูรส 4.5% มีเกลือไอโอดีน 4.8% รวมแล้วมีโซเดียมประมาณ  1,250 มิลลิกรัม ในขณะที่แทบจะไม่มีสารอาหารเลย (ส่วนใหญ่เป็นคาร์โบไฮเดรต)

การกินโจ๊กจึงไม่ได้ช่วยเรื่องสุขภาพเราเลย ถ้ากินมากๆ ก็อาจจะขาดสารอาหาร และได้รับโซเดียมมากเกินจนเป็นโรคไตวายได้

สังคมทุกวันนี้มีผู้ผลิตจำนวนมาก ต่างให้ความสำคัญกับการโฆษณาที่เกินความจริง มากกว่าที่จะให้ความสำคัญกับผลที่จะเกิดขึ้นกับผู้บริโภค เราจึงต้องมีสติและใช้ปัญญาในการเลือกซื้อ เลือกทาน ด้วยการอ่าน ข้อมูลโภชนาการ บนฉลากสินค้าทุกครั้ง

เพื่อจะได้ไม่ตกเป็นเหยื่อและเพื่อสุขภาพที่ดีของตัวเราเอง

บทความที่น่าสนใจ

• กินให้สุขภาพดี ห่างไกลจากโรคเรื้อรัง
• ไตวาย ความดันสูง เพราะกินเค็ม!?
• รู้แล้วหนาว เราเสี่ยง ‘เป็นเบาหวาน’ มากแค่ไหน

The post ไม่อยากตกเป็นเหยื่อโฆษณา ต้องดู “ข้อมูลโภชนาการ” ให้เป็น appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

เป็นที่ทราบกันดีว่าการออกกำลังกายอย่างถูกต้องเป็นประจํา สม่ำเสมอ มีประโยชน์ต่อร่างกายเราในหลายๆด้าน ตัวอย่างเช่น

• ช่วยลดความอ้วน

• ช่วยให้กล้ามเนื้อแข็งแรง ป้องกันอาการปวดข้อ ปวดหลัง ปวดเอว

• รูปร่างดีขึ้น กระชับได้สัดส่วน

• อาการของโรคต่างๆ ดีขึ้น เพราะช่วยลดไขมันตัวร้ายในเลือด ช่วยป้องกันโรคหลอดเลือดในหัวใจตีบและอุดตัน บรรเทาอาการของโรคเบาหวาน ความดันสูง
• ช่วยป้องกันโรคมะเร็งบางชนิด ช่วยสร้างภูมิคุ้มกันให้แก่ร่างกาย

• ช่วยชะลอความแก่ เพราะช่วยให้ระบบการไหลเวียนเลือดและการหลั่งฮอร์โมนต่างๆ เป็นปกติ ช่วยชะลอความเสื่อมถอยของร่างกาย

• ระบบขับถ่ายของเสียดีขึ้นทุกระบบ

• สมรรถภาพทางเพศดีขึ้น การหลั่งฮอร์โมนดีขึ้น

• นอนหลับดีขึ้น หายเครียด ความจำดีขึ้น

• จิตใจเบิกบานแจ่มใส

ถึงอย่างนั้นคนส่วนหนึ่งยังเข้าใจคำว่าออกกำลังกายผิด โดยคิดว่าการปั่นจักรยานอากาศบนที่นอน 3 นาที หรือการไปแช่ในสระว่ายน้ำ(เดินเล่นมากกว่าว่าย) การเดินทอดน่อง 5 นาทีเรียกว่า การออกกำลังกาย แล้ว

ที่จริงสิ่งเหล่านี้เป็นเพียงการขยับร่างกายหรือการยืดเส้นยืดสายเท่านั้น ไม่ถือเป็น การออกกำลังกาย ที่สามารถส่งผลดีต่อสุขภาพของเราได้

ต้องออกกำลังกายนานและหนักแค่ไหน

ก่อนอื่นเราต้องมาทำความเข้าใจการทำงานของร่างกายเราก่อนว่า ตอนที่เราเริ่มออกกำลังกาย (นาทีแรกๆ) ร่างกายจะดึงกลูโคส (น้ำตาล) ในกระแสเลือดมาใช้เป็นพลังงานก่อน

หลังจากนั้นพอระดับน้ำตาลเริ่มลดลง ร่างกายก็จะเริ่มสลายไกลโคเจน (Glycogen) ที่สะสมในกล้ามเนื้อและตับเพื่อให้ได้น้ำตาลออกมา ในช่วงนี้จะเป็นช่วงที่ร่างกายสันดาปโดยยังไม่ต้องใช้ออกซิเจนและไม่ใช้ไขมันที่สะสมในร่างกายเรา

เราต้องออกกำลังกายต่อเนื่องให้มากพอ ร่างกายจึงจะเริ่มเข้าสู่กระบวนการใช้ออกซิเจน และเริ่มดึงไขมันที่สะสมในร่างกายมาใช้เป็นพลังงาน โดยจะค่อยๆใช้ไขมันเป็นพลังงานมากขึ้นเรื่อยๆตามระยะเวลาที่ออกกำลังกายมากขึ้น

ซึ่งกว่าร่างกายจะเริ่มดึงไขมันที่สะสมมาใช้อย่างจริงจัง ก็จะต้องออกกำลังกายต่อเนื่องอย่างน้อย 15- 20 นาทีขึ้นไป (เฉลี่ยง่ายๆเลยประมาณ 30 นาที)

ที่สำคัญที่สุดคือ ถ้าเราต้องการให้ได้ประโยชน์ต่อหัวใจ ปอด ระบบหมุนเวียนโลหิต และสุขภาพโดยรวมแล้ว เราจะต้องออกกำลังกายให้หัวใจเต้นในอัตราประมาณ 60- 80%  ของความสามารถสูงสุดที่หัวใจของคนในวัยนั้นจะเต้นได้

สูตรในการคำนวณความสามารถสูงสุดที่หัวใจจะเต้นได้คือ เอา 220 ลบอายุ เช่น คนที่มีอายุ 50 ปี จะความสามารถสูงสุดที่หัวใจจะเต้นได้โดยนำเอา  220  ไปลบ 50 หรือเท่ากับ 170 ครั้งต่อนาที

ฉะนั้นระดับที่เหมาะสมก็คือ ควรออกกําลังกายเพื่อให้หัวใจเต้นอยู่ระหว่าง 60-80% ของ 170 ครั้ง คือประมาณ 102- 136  ครั้ง/นาที (สำหรับคนที่ไม่เคยออกกำลังกายมาก่อน หรือไม่ได้ออกกำลังกายมานานแล้ว ควรจะเริ่มต้นด้วย การออกกำลังกาย แบบเบาๆก่อน

แล้วค่อยๆเพิ่มระดับขึ้นมาจนถึงระดับดังกล่าว) เช่น สมมุติว่า เราอายุ 50 ปี แล้วก็ควรออกกำลังกายให้หัวใจเราเต้น 102-136 ครั้ง/นาที ต่อเนื่องอย่างน้อย 30 นาที ถึงจะเป็นการออกกำลังกายที่ถูกต้อง และช่วยในเรื่องสุขภาพและการลดน้ำหนักได้

ตรงกันข้ามถ้าเราออกกำลังกาย 10 นาทีแล้วพัก 5 นาที แล้วออกกำลังกายต่อ 10 นาทีแล้วพัก แล้วออกกำลังกายต่อ 10 นาทีแล้วพัก แบบนี้ถึงเราจะได้ออกกำลังกาย 30 นาทีก็จริง

แต่ร่างกายเราจะดึงไขมันที่สะสมออกมาใช้เป็นพลังงานน้อยมาก ส่วนใหญ่เป็นการดึงกลูโคสในกระแสเลือดมาใช้มากกว่า ซึ่งทำให้น้ำตาลในเลือดต่ำลง จึงส่งผลให้เราหิวมากขึ้นแล้วกินมากขึ้น และนั่นไม่เป็นผลดีต่อสุขภาพ

สรุปว่าการออกกำลังกายที่แท้จริง ที่ทำให้เราสุขภาพดีและช่วยลดน้ำหนักได้นั้น เราจะต้องออกกำลังกายให้หัวใจเต้นประมาณ 60-80%  ของความสามารถสูงสุดของหัวใจเป็นระยะเวลาต่อเนื่องยาวนาน 30 นาทีเป็นอย่างน้อย

โดยออกกำลังกายอย่างน้อย 3 วันต่อสัปดาห์ (วันเว้นวันก็ได้) แต่ไม่เกิน 6 วันต่อสัปดาห์เพื่อไม่ให้เหนื่อยเกินไปและให้ร่างกายได้พักฟื้นบ้าง

ออกกำลังกายประเภทไหนดี

การออกกำลังกายแบ่งได้ 2 แบบใหญ่ๆ ก็คือ (1) แบบแอโรบิค ซึ่งหมายถึงการออกกำลังกายที่ใช้แรงไม่มากนัก แต่ใช้แรงสม่ำเสมอต่อเนื่อง เช่น เต้นแอโรบิค วิ่ง เดินเร็ว ปั่นจักรยาน ว่ายน้ำ การออกกำลังกายแบบนี้มีข้อดีตรงที่จะช่วยในเรื่องของสุขภาพได้มากกว่า

แต่ข้อเสียก็คือ การออกกำลังกายแบบนี้ จะไม่ได้ช่วยสร้างกล้ามเนื้อให้ร่างกายมากนัก (สังเกตจากนักวิ่งมาราธอนจะผอม) จึงทำให้ร่างกายเผาผลาญน้อยกว่าการออกกำลังกายอีกแบบ (ร่างกายมีกล้ามเนื้อน้อยก็จะเผาผลาญน้อย ทำให้การควบคุมน้ำหนักให้คงที่จะทำได้ยากกว่า)

และ (2) แบบแอนาโรบิค ซึ่งเป็นการออกกำลังกายที่ต้องใช้แรงและกล้ามเนื้อในการออกกำลังกายมากเป็นช่วงๆ เช่น ยกน้ำหนัก การเล่นกีฬาที่ต้องใช้แรงเยอะเป็นช่วงๆ (เช่น ฟุตบอล บาสเกตบอล)

การออกกำลังกายแบบนี้มีข้อดีก็คือ ร่างกายเราจะเผาผลาญมากขึ้นทั้งในวันที่เราออกกำลังกายและวันที่ไม่ได้ออกกำลังกาย (เพราะมีกล้ามเนื้อมากขึ้น) และการออกกำลังกายแบบนี้ยังช่วยให้เรามีกระดูกที่แข็งแรงด้วย

 ข้อเสียก็คือ การออกกำลังกายแบบนี้จะช่วยในเรื่องของสุขภาพน้อยกว่าแอโรบิค การออกกำลังกายแบบแอนาโรบิกเพียงอย่างเดียว ไม่ได้ช่วยให้เราห่างไกลจากโรคได้มากอย่างที่คนส่วนใหญ่คิด

ในเมื่อการออกกำลังกายทั้งสองแบบต่างก็มีข้อดีข้อเสียที่แตกต่างกัน ฉะนั้น หากใครมีเวลาไม่มาก ก็ควรเลือกออกกำลังกายแบบแอโรบิก แต่ถ้ามีเวลามากพอทางการแพทย์ก็แนะนำว่าเราควรออกกำลังกายทั้ง 2 แบบควบคู่กันไป เพื่อให้ได้ข้อดีของการออกกำลังกายทั้ง 2 แบบ

โดยอาจจะออกกำลังกายสลับวันกัน เช่น วันหนึ่งวิ่งอีกวันยกน้ำหนัก หรือปั่นจักรยานสลับกับเล่นฟุตบอล หรือออกกำลังกายทั้ง 2 แบบในวันเดียวกัน เช่น เต้นแอโรบิคแล้วมายกน้ำหนัก หรือปั่นจักรยานแล้วมาเล่นแบดมินตัน…

แม้ว่าการออกกำลังกายแบบแอนาโรบิก เช่น ฟุตบอล บาสเกตบอล เทนนิส จะเป็นการออกกำลังกายที่มีประโยชน์ต่อปอดและหัวใจน้อยกว่า แต่คนที่ออกกำลังกายแบบแอนาโรบิคก็ยังดีกว่าคนที่ไม่ออกกำลังกายเลย

คนไทยเคลื่อนไหวร่างกายน้อยลง

ในอดีตการออกกำลังกายไม่ได้เป็นสิ่งสำคัญต่อชีวิตเรา เพราะเราจะเคลื่อนไหวร่างกายมากอยู่แล้วในการทำงาน ส่วนใหญ่มักจะเป็นการทำการเกษตร การทำอาหาร ทำงานบ้าน การเดินทางด้วยการเดิน (การออกกำลังกายไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับคนที่มีกิจกรรมที่มีการเคลื่อนไหวร่างกายมากอยู่แล้วในทุกๆ วัน)

แต่ในปัจจุบันด้วยเทคโนโลยีที่ทันสมัยมากขึ้น ด้วยลักษณะการทำงานที่มีการเคลื่อนไหวร่างกายน้อยลง จึงทำให้คนไทยส่วนใหญ่เคลื่อนไหวร่างกายน้อยลง อยู่ในอริยบทนั่งและนอนมากขึ้น ส่งผลให้เรามีความเสี่ยงต่อการเป็นโรคหัวใจ ความดันสูง เบาหวานสูงขึ้นมาก

การนั่งเป็นเวลานานกว่า 4 ชั่วโมง จะทําให้ยีนที่ควบคุมปริมาณน้ำตาลและไขมันในร่างกายเริ่มหยุดการทำงานซึ่งนั่นถือเป็นสัญญาณอันตรายต่อร่างกาย

คนที่นั่งทำงานหลายชั่วโมงมีความเสี่ยงสูงที่จะเสียชีวิต ไม่ว่าพวกเขาจะออกกำลังกายหรือไม่ก็ตาม (การนั่งจะทำให้มีโอกาสเกิดลิ่มเลือด แล้วไปทำให้เส้นเลือดหัวใจหรือสมองอุดตันได้)

และยิ่งเป็นคนที่นั่งนาน แถมไม่ได้ออกกำลังกาย ก็จะยิ่งมีความเสี่ยงเป็นโรคหัวใจ ความดันเบาหวานสูงมากยิ่งขึ้นไปอีกถึง 3 เท่า คนไทยถึงเป็นโรคต่างๆมากขึ้น เพราะออกกำลังกายไม่เพียงพอ

แล้ววันนี้คุณออกกำลังกาย(แบบถูกต้อง)…แล้วหรือยัง?

บทความที่น่าสนใจ

• ออกกำลังกาย ช่วยลดน้ำหนักได้ไหม?
• ไม่อยากแก่เร็ว ต้องดูแลสุขภาพอย่างไร
• All Pro WHEY เวย์โปรตีน ลดน้ำหนัก สร้างกล้ามเนื้อ

The post การออกกำลังกาย…แบบไหนดีต่อสุขภาพมากกว่ากัน? appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ในช่วงวันหยุดยาวเช่นปีใหม่หรือสงกรานต์ จะมีการรณรงค์เรื่อง 7 วันอันตรายเพื่อป้องกันอุบัติเหตุ แม้กระทั่งช่วงที่มีปัญหาเรื่องไข้หวัดนก ไข้หวัด 2009 โรคมือเท้าปาก

หลายคนก็ต่างให้ความสนใจกับเรื่องเหล่านี้กันอย่างกว้างขวาง แน่นอนว่าการระมัดระวังในเรื่องดังกล่าวเป็นสิ่งที่ดี เพราะช่วยลดโอกาสเจ็บป่วยหรือเสียชีวิตของเราและคนที่เรารักได้

แต่เรื่องน่าเศร้าและน่าเป็นห่วงก็คือ ผู้คนและรัฐบาลให้ความสนใจหรือใส่ใจต่อ 7 วันอันตรายและโรคดังกล่าวมาก ทั้งๆที่มีผู้เสียชีวิตจากเหตุการณ์ที่ว่านี้ประมาณปีละ 1,000-3,000 คน

แต่ทั้งรัฐบาลและผู้คนทั่วไปกลับให้ความสนใจในเรื่องที่ทำให้คนตายปีนึงนับแสนคน เจ็บป่วยปีหนึ่งนับล้านคนน้อยมาก ไม่ได้หมายความว่าคนตายน้อยเป็นเรื่องที่ไม่ควรสนใจ

แต่หมายถึงเราควรให้ความสนใจในเรื่องที่เป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คนไทยตายเป็นจำนวนมากให้มากกว่านี้

กระทรวงสาธารณสุขระบุว่าปี 59 มีผู้ป่วยที่เป็นโรคมะเร็ง 2 แสนกว่าคน โรคหัวใจขาดเลือด 2 แสนกว่าคน เบาหวาน 6 แสนกว่าคน ความดันโลหิตสูงอีก 8 แสนกว่าคน

แถมยังมีผู้ป่วยจำนวนมากที่ยังไม่รู้ตัวว่าป่วยเลยไม่ได้ไปพบแพทย์ มีผู้ป่วยแอบแฝงมากกว่าตัวเลขดังกล่าวอีกมากเช่น ความจริงอาจมีผู้ป่วยเป็นเบาหวานราว 3 ล้านคนรวมถึงคนที่มีความเสี่ยงอีก 6-7 ล้านคนเป็นต้น

รวมๆกับโรคอื่นๆแล้วน่าจะมีคนป่วยโรคเรื้อรังเกือบครึ่งประเทศ

มีคนเสียชีวิตจากโรคมะเร็งประมาณ  50,000 คน โรคหัวใจ 18,000 คน โรคหลอดเลือดสมอง  17,000 คน รวมๆแล้วมีผู้เสียชีวิตจากโรคเรื้อรังเหล่านี้มากกว่า 1 แสนคน/ปี

หรือพูดง่ายๆว่า หรือเฉลี่ยกว่าวันละเกือบ 250 คน และโรคเรื้อรังเหล่านี้เป็นสาเหตุการตายอันดับต้นๆของคนไทยติดต่อกันมานานกว่า 10 ปีแล้ว

คนไทยเป็น “โรคเรื้อรัง” มากขึ้น

สิ่งที่เกิดขึ้นในเมืองไทยก็เป็นไปในทิศทางเดียวกันกับทั่วโลก คนไทยเป็นโรคเหล่านี้เพิ่มขึ้นจากอดีตหลายเท่าเช่น เป็นความดันสูงเพิ่มจากเมื่อ 10 ปีก่อนประมาณ 500%

เป็นเบาหวาน หัวใจ มะเร็ง หลอดเลือดสมองเพิ่มขึ้นจากหกปีก่อนเกือบ160% ส่วนคนที่อายุ 60 ปีขึ้นไป เกินครึ่งจะมีโรคประจำตัวอย่างน้อย 1 โรค

แถมในปัจจุบันเด็กประถมก็สามารถเป็นมะเร็งหรือเบาหวานกันแล้ว โรคเหล่านี้จึงไม่ใช่โรคของคนแก่และไม่ใช่เรื่องไกลตัวอีกต่อไป…

ไม่ได้เป็นเพราะพันธุกรรมหรือเชื้อโรค

คนบางส่วนอาจเข้าใจผิดว่าการที่คนไทยเป็นโรคเหล่านี้มากขึ้นเมื่อเทียบกับอดีตเป็นเรื่องของพันธุกรรม หรือเป็นเพราะไปติดเชื้อโรคมา ที่จริงโรคเหล่านี้ส่วนใหญ่ไม่ได้เกิดจากเชื้อโรค แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปจากอดีตและเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้คนไทยกลายเป็นคนอมโรค

และมีความเสี่ยงที่จะเป็นโรคก็คืออาหารการกินและพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปนั่นเอง…พูดง่ายๆว่า เป็นเพราะคนไทยรับเอาวัฒนธรรมการกินทางตะวันตกเข้ามามากไป จึงทำให้เราเป็น โรคเรื้อรัง มากขึ้นนั่นเอง

แพทย์ไม่ใช่ที่พึ่งทั้งหมด

 โรคเรื้อรังนั้นเราไม่สามารถพึ่งพาแพทย์ส่วนใหญ่ได้ เพราะแพทย์ส่วนใหญ่ก็ยังไม่สามารถเอาตัวรอดจากโรคเรื้อรังเหล่านี้ สาเหตุเพราะตอนเรียนแพทย์จะเรียนเกี่ยวกับโภชนาการ (อาหารการกิน) ที่เป็นต้นเหตุของ โรคเรื้อรัง น้อยมากๆ

ส่วนใหญ่จะเรียนเกี่ยวกับการใช้ยาและการผ่าตัดเพื่อรักษา หลังจากเรียนจบส่วนใหญ่ก็จะมุ่งศึกษาเฉพาะทางจึงมีความรู้เฉพาะสาขาที่เรียน

ส่งผลให้แพทย์ส่วนใหญ่มีความรู้ด้านอาหารการกินน้อยมากๆ และยิ่งถ้าเราเจาะลึกลงไปจะพบว่า ตำราแพทย์จำนวนมากก็ล้วนแล้วแต่เขียนหรือสนับสนุนโดยบริษัทที่ผลิตยา  ผลงานวิจัยทางการแพทย์ส่วนใหญ่ก็มาจากบริษัทที่ผลิตยาหรือเครื่องมือทางการแพทย์

คนไทยกินยาเกินจำเป็น

ด้วยเหตุที่แพทย์ถนัดการใช้ยาจึงทำให้องค์ความรู้ของคนไทยส่วนใหญ่เป็นลักษณะที่รักษาอาการป่วยต่างๆด้วยการใช้ยาเช่น เป็นไมเกรนก็ใช้ยา ปวดข้อก็ใช้ยา เป็นโรคกระเพาะก็ใช้ยา คนไทยส่วนหนึ่งจึงเริ่มติดนิสัยที่จะต้องกินยา

เช่น เวลาเป็นไข้หวัดธรรมดาก็จะกินยาพารา ทั้งๆที่ถ้าพักผ่อนก็จะหายไปเองได้ และเมื่อเกิดอาการเจ็บป่วยก็มักจะไปซื้อยาตามร้านขายยามากินเองโดยไม่ปรึกษาแพทย์

ด้วยเหตุนี้คนไทยจำนวนมากจึงบริโภคยาเกินจำเป็นและเพิ่มจำนวนขึ้นเรื่อยๆ ปริมาณยาที่คนไทยบริโภคเฉลี่ยต่อคนมากกว่าประเทศที่พัฒนาแล้วถึงประมาณ 2-3 เท่า

ในขณะที่สุขภาพของคนไทยก็ไม่ได้ดีกว่าประเทศอื่นเลย นั่นยิ่งชี้ให้เห็นได้ว่ากินยามากก็ไม่ได้ช่วยให้สุขภาพดี

ที่น่ากลัวของเรื่องนี้ก็คือ 80%ของร้านขายยา ไม่มีเภสัชกรคอยให้คำแนะนำ นอกจากจะทำให้เรามีโอกาสได้รับยามากเกินไปแล้วยังมีโอกาสได้รับยาผิดทำให้เกิดโทษและเกิดการสะสมสารพิษที่เป็นอันตรายกับร่างกายได้

คนไทยเริ่มดื้อยา

คนไทยที่ซื้อยามากินเอง (โดยเฉพาะยาปฏิชีวนะ เช่น แอสไพริน) ส่วนหนึ่งก็จะกินยาไม่ครบตามขนาดที่เหมาะสม ส่วนหนึ่งก็จะกินตามที่คนอื่นแนะนำโดยไม่ปรึกษาแพทย์

ทำให้ได้รับยาไม่ตรงกับโรค ส่วนหนึ่งก็จะเลือกกินยาแรงเอาไว้ก่อน ส่วนนึงก็จะกินน้อยเกินไปพอใจแล้วก็หยุด

การกระทำเหล่านี้ทำให้เกิดแบคทีเรียสายพันธุ์ใหม่ที่ดื้อยาเพิ่มขึ้น ทำให้ในเวลาที่แพทย์ต้องใช้ยาปฏิชีวนะเพื่อรักษาในยามจำเป็น ก็จะใช้ไม่ได้ผลเท่าไหร่

พบว่าคนไทยดื้อยาปฏิชีวนะสูงถึง 80% ทั้งๆที่เมื่อ 10 ปีก่อน คนไทยดื้อยาเหล่านี้เพียง 1-2% เท่านั้น

สิ่งที่ตามมาหลังจากร่างกายดื้อยาก็คือ จะทำให้เกิดเชื้อฝีหนอง,E.coli ,ติดโรคทางเดินปัสสาวะอักเสบ, ติดเชื้อในช่องท้อง, ติดเชื้อในกระแสเลือดได้ง่ายขึ้น

ที่น่ากังวลก็คือ อาการดื้อยาในเด็กเล็กมีแนวโน้มเพิ่มสูงขึ้นด้วย โดยเฉพาะการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ และในระบบลำไส้ที่มีแนวโน้มสูงขึ้นเกือบ 90%

เนื่องจากมีการใช้ยาชนิดเดิมติดต่อนานหลายปี ทำให้เชื้อมีภูมิต้านทานต่อยา ส่งผลให้การรักษาที่ง่ายกลายเป็นยากขึ้น จนต้องมีการเปลี่ยนตัวยาใหม่ให้แรงมากกว่าเดิม

และบางครั้งอาจต้องใช้ยาหลายชนิดในการรักษา ซึ่งผลเสียก็คือ ยิ่งรักษาก็จะยิ่งเสียค่ารักษาที่สูงขึ้น และอาจทำให้เกิดอาการแทรกซ้อนขึ้นได้ โดยเฉพาะกรณีที่เด็กมีภูมิต้านทานต่ำเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว อาจรุนแรงถึงขั้นเสียชีวิตได้

ร่างกายพังเพราะยา

ยาหลายๆขนานถ้ากินมากเกินไป หรือต่อเนื่องเป็นเวลานาน ก็อาจจะส่งผลต่อผิวหนัง ทำให้มีอาการผื่นคัน ผิวหนังพอง แพ้แดด หรือส่งผลต่อทางเดินอาหาร ทำให้เกิดแผลในกระเพาะอาหาร

หรือส่งผลต่อระบบประสาทส่วนกลาง ทำให้ง่วงซึม มึนงง ซึมเศร้า หรือขัดขวางการเกาะกลุ่มของเกล็ดเลือด จึงมีผลต่อการทำงานของไต ทำให้ไตบวม ไตวาย

หรือทำให้เป็นแผลในระบบหัวใจและหลอดเลือด หลอดเลือดสมองอุดตัน ทำให้เสียชีวิตได้ แม้แต่ยาพาราเซตามอลที่มีการใช้อย่างแพร่หลาย

ถ้าเราใช้ยานี้เกินปริมาณที่แนะนำก็จะนำไปสู่การเกิดพิษต่อตับ จะนำไปสู่ภาวะตับวายและเสียชีวิตในที่สุดเช่นกัน

โรคเรื้อรังกับการใช้ยารักษา

ในการรักษาโรคเรื้อรัง แพทย์ส่วนใหญ่ก็จะใช้ยาในการรักษาทำให้ร่างกายของผู้ป่วยได้รับผลกระทบจากยาที่ใช้ต่อเนื่องนานๆ (หลายคนได้โรคตับโรคไตเพิ่มจากโรคที่เป็นอยู่)

ฉะนั้นหากใครเป็นโรคเรื้อรังและหวังพึ่งยา ชีวิตที่เหลืออยู่ก็จะเต็มไปด้วยความทุกข์ทรมานเป็นอย่างยิ่ง เพราะต้องกินยาไปเรื่อยๆ และมีสุขภาพที่อ่อนแอลงเรื่อยๆ (เหลือชีวิตยาวนานแค่ไหน ก็ทรมานยาวนานเท่านั้น)

ป้องกันดีกว่ารักษา

โรคเรื้อรังเหล่านี้มักจะแสดงอาการเมื่อเป็นหนักแล้ว คนที่ยังไม่เข้าโรงพยาบาลจึงไม่ได้แปลว่าเป็นคนที่สุขภาพดี ไม่ป่วย แข็งแรง เพราะโรคเหล่านี้จะแอบแฝงอยู่ภายในโดยที่เราไม่รู้ตัว เหมือนฆาตกรเงียบ บางคนจึงชะล่าใจโดยเฉพาะคนอายุไม่มาก

โรคเหล่านี้เมื่อเป็นแล้วจะมีแต่ความทุกข์ทรมาน และต้องเสียเงินในการรักษาจำนวนมาก บางโรคต้องใช้เงินหลายแสน เป็นล้านจนถึงหลายสิบล้าน

บางโรคต้องรักษาไปเรื่อยๆจนกว่าจะตาย พูดง่ายๆว่าถ้าใครเป็นโรคเหล่านี้เงินที่เก็บมาทั้งชีวิตก็แทบหมดไปเลย บางคนก็อาจจะถึงขั้นต้องกู้หนี้มารักษา และเป็นเรื่องน่าเศร้าที่การยื้อชีวิตกลับเป็นการทำให้อยู่อย่างทรมานยาวนานขึ้น

และเหตุนี้เองที่ผู้ป่วยส่วนใหญ่จึงมักจะรู้สึกเสียใจที่ไม่ดูแลตัวเองตั้งแต่ตอนที่ยังไม่เป็นโรคซะก่อน

ขณะที่ข้อมูลทางการแพทย์ระบุว่าโรคเรื้อรังเหล่านี้สามารถป้องกันได้ด้วยการเปลี่ยนแปลงพฤติกรรม และค่าใช้จ่ายในการพยายามป้องกันนั้นน้อยกว่านับ 10 เท่า เมื่อเป็นอย่างนี้จึงไม่มีเหตุผลอะไรที่เราจะเลือกปล่อยให้เป็นแล้วค่อยรักษา

สำหรับคนที่กำลังป่วยหากเปลี่ยนแปลงพฤติกรรมก็สามารถบรรเทาอาการที่เป็นอยู่ได้ดีกว่าการรักษาด้วยยาเพียงอย่างเดียว ความรู้ในเรื่องพฤติกรรมดังกล่าวจึงมีความสำคัญต่อชีวิตและสุขภาพของเราเป็นอย่างมาก

อย่างไรก็ตาม ผู้ป่วยโรคเรื้อรังก็ควรจะได้รับการดูแลและรับคำปรึกษาจากแพทย์ด้วยไม่ควรตัดสินใจด้วยตัวเอง เพราะบางคนอาจมีอาการหนักมากจนชีวิตเหมือนอยู่บนเส้นด้าย อย่าลดยาด้วยตัวเอง ควรให้แพทย์เป็นผู้พิจารณาจะดีที่สุด

หนทางป้องกันและรักษาที่ถูกต้อง

ถ้าถามแพทย์ว่า ถ้าต้องการจะห่างไกลจากโรคเรื้อรังเราจะต้องทำยังไง แพทย์ก็จะต้องแนะนำว่าให้กินอาหารให้ครบ 5 หมู่ ออกกำลังกายให้สม่ำเสมอ

ซึ่งเรื่องนี้เป็นหลักการที่เด็กประถมก็รู้จักและเข้าใจเป็นอย่างดี และคนส่วนใหญ่ก็เชื่อว่า รู้แค่นี้แล้วทำตามหลักการนี้ก็พอแล้ว

แต่เหตุที่คนส่วนใหญ่ไม่สามารถป้องกันตัวเองจากโรคดังกล่าวได้หรือดูแลตัวเองเมื่อเป็นโรคเรื้อรังไม่ได้ ก็เพราะว่าความรู้ดังกล่าวยังไม่ครบถ้วนสมบูรณ์

คนที่มีความเข้าใจแค่นี้ก็ยังไม่รู้อยู่ดีว่าจะต้องทำหรือไม่ต้องทำอะไร ความรู้ที่ขาดหายไปและช่วยให้ห่างไกลโรคเรื้อรัง คุณจะพบได้ในตอนต่อไป…

บทความที่น่าสนใจ

• ไม่อยากแก่เร็ว ต้องดูแลสุขภาพอย่างไร
• อาหารเพื่อสุขภาพ ดีอย่างไร?
• ภูมิคุ้มกัน..เกราะป้องกันของมนุษย์

The post ความจริงของ “โรคเรื้อรัง” ที่คุณต้องรู้ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

น้ำตาล เป็นอาหารที่จัดอยู่ในกลุ่มที่ให้คาร์โบไฮเดรตชนิดโมเลกุลที่ไม่ซับซ้อนนัก ให้ความหวาน และเป็นอาหารที่ให้พลังงานชนิดว่างเปล่า

คือ ให้พลังงานแต่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ (น้ำตาล 1 กรัมให้พลังงาน 4 แคลอรี่) ดังนั้นน้ำตาล 1 ช้อนชาก็จะให้พลังงานประมาณ 15 แคลอรี่

องค์การอนามัยโลกแนะนำว่าแต่ละวันเราควรใช้น้ำตาลในการปรุงรสอาหารไม่เกิน 10% ของปริมาณพลังงานทั้งหมด ดังนั้นเพื่อสุขภาพที่ดีขอแนะนำว่า

เด็กเล็กควรกินน้ำตาลไม่เกินวันละ 4 ช้อนชา และผู้ใหญ่ควรกินไม่เกินวันละ 6 ช้อนชา (24 กรัม) แต่ปัจจุบันพบว่าคนไทยบริโภคน้ำตาลเฉลี่ยประมาณ 23 ช้อนชา (92 กรัม)ต่อวัน ซึ่งถือเป็นปริมาณที่มากเกินกว่าที่แนะนำถึงเกือบ 4 เท่า

ประเภทของน้ำตาล

เราสามารถแบ่งน้ำตาลออกเป็น 2 ประเภทใหญ่ๆ

1. น้ำตาลโมเลกุลเดี่ยว ได้แก่

• กลูโคส เป็นน้ำตาลที่มีความหวานน้อยกว่าน้ำตาลทราย 40%  แต่ดูดซึมได้รวดเร็ว

• กาแลคโตส เป็นน้ำตาลที่มาจากนม

• ฟรุกโตส เป็นน้ำตาลที่อยู่ในผลไม้สุกมีความหวานมากกว่าน้ำตาลทรายถึง 1.4 เท่า

2. น้ำตาลโมเลกุลคู่ ได้แก่

• น้ำตาลมอลโตส (กลูโคส + กลูโคส)

• แลคโตส (กลูโคส + กาแลคโตส) เป็นน้ำตาลที่มีอยู่ในนมและผลิตภัณฑ์นมทั้งหลาย

• น้ำตาลซูโครส( กลูโคส + ฟรุกโตส) เป็นน้ำตาลที่อยู่ในน้ำตาลทรายหรือน้ำตาลอ้อย

หวานแต่น้อยเท่าที่จำเป็น

แม้ว่า น้ำตาล จะให้พลังงานแก่ร่างกาย แต่ก็ไม่ควรกินน้ำตาลเพื่อเป็นแหล่งของพลังงาน เพราะถือว่าเป็นพลังงานที่ไม่ค่อยมีคุณค่า ซึ่งในวันนึงๆเรากินอาหารเข้าไปหลากหลายประเภท

ทั้งแป้ง โปรตีน ไขมัน ซึ่งล้วนแต่เป็นอาหารที่ให้พลังงานสูงทั้งสิ้นอยู่แล้ว ดังนั้นการกินน้ำตาลมากๆ ไม่ว่าจะมาจากเครื่องดื่ม ขนมหวาน หรือน้ำตาลโดยตรง

จะมีอันตรายต่อสุขภาพหลายประการ เช่น ทำให้ฟันผุ และการบริโภคน้ำตาลปริมาณสูงเป็นประจำ จะนำไปสู่การเพิ่มของน้ำหนักตัวและโรคอ้วนในที่สุด

โทษของน้ำตาล

• น้ำตาลจะถูกเปลี่ยนเป็นกรด โดยแบคทีเรียในปาก ทำให้เกิดการกัดกร่อนของเคลือบฟัน ทำให้ฟันผุ

• น้ำตาลเป็นพลังงานส่วนเกินที่เก็บสะสมไว้ได้ในร่างกาย ซึ่งจะอยู่ในรูปไขมัน ทำให้เกิดโรคอ้วนและน้ำหนักเกิน

• น้ำตาลจะไปจับกับคอลลาเจน ( glycation) ลดความยืดหยุ่นทำให้ผิวหนังเหี่ยวย่น

• น้ำตาลเป็นแหล่งอาหารของเซลล์มะเร็ง

• น้ำตาลเป็นอาหารของยีสต์ในลำไส้ ทำให้ยีสต์เพิ่มจำนวนมากขึ้นอาจเกิดภาวะลำไส้รั่ว (การดูดซึมบกพร่อง)

• น้ำตาลมีผลในการเพิ่มปริมาณคอเลสเตอรอลที่ไม่ดี (LDL) และลดปริมาณคอเลสเตอรอลที่ดี

• การกินหวานมากทำให้เลือดมีแคลเซียมสูง ฟอสฟอรัสลดลง ซึ่งอาจจะไปตกตะกอนสร้างปัญหานิ่วในไต

• การเผาผลาญน้ำตาลในร่างกายบ่อยๆ ยังเร่งให้เกิดอนุมูลอิสระซึ่งเป็นตัวเร่งให้เกิดทั้งโรคหัวใจและมะเร็ง

• กินน้ำตาลทรายมากทำให้กรดอะมิโนที่ชื่อ ทริปโตเฟน ถูกเร่งให้ผ่านเข้าสู่สมองมากขึ้น สมดุลของฮอร์โมนในสมองเปลี่ยนแปลง ผลตามมาก็คือเกิดอาการเหนื่อย เซ็ง ซึมเศร้า ไม่กระฉับกระเฉง

• น้ำตาลทำให้สมดุลของแร่ธาตุเสียไป ส่งผลต่อระบบภูมิคุ้มกันในร่างกาย ทำให้ป่วยง่าย

• การกินน้ำตาลมากๆ จะทำให้โครเมียมขับออกทางไตมากขึ้น ซึ่งโครเมียมเป็นแร่ธาตุที่สำคัญในการเพิ่มการทำงานของอินซูลินในการลดระดับน้ำตาลในเลือด ดังนั้นถ้ากินหวานมากๆจะทำให้เกิดภาวะดื้ออินซูลินได้

• น้ำตาลจะไปลดปริมาณของฮอร์โมนแห่งความอ่อนเยาว์ (โกรทฮอร์โมน) ทำให้ผิวหนังแห้ง เหี่ยวย่น อ้วนได้

ดัชนีน้ำตาล (glycemic Index)/GI

เป็นหน่วยวัดผลของคาร์โบไฮเดรตที่มีต่อระดับน้ำตาลในกระแสเลือด หลังจากที่กินอาหารชนิดนั้นๆ 1-2 ชั่วโมง อาหารที่มี GI สูงจะทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดสูงเร็วกว่าอาหารที่มี GI ต่ำ

โดยค่าดัชนีน้ำตาลนี้จะเปรียบเทียบกับค่าอาหารอ้างอิง(น้ำตาลกลูโคส)ที่ 100 ดังนี้

1. อาหารที่มีดัชนีน้ำตาลสูง >70  เช่นข้าวขัดขาว ขนมปังขาว มันฝรั่งทอด ไอศกรีม ผลไม้อบแห้ง น้ำอัดลม

2. อาหารที่มีดัชนีน้ำตาลปานกลาง  56-69  เช่นข้าวกล้อง มันเทศ ข้าวโพดต้ม ก๋วยเตี๋ยว พาสต้าต่างๆ

3. อาหารที่มีดัชนีน้ำตาลต่ำ < 55  เช่นผักและอาหารที่มีเส้นใยสูง ขนมปังโฮลวีต โยเกิร์ตไขมันต่ำ มะม่วงดิบ

การกินอาหารที่มีค่า GI ต่ำ จะช่วยให้ร่างกายสามารถใช้ฮอร์โมนอินซูลินได้อย่างมีประสิทธิภาพมากขึ้น เป็นผลให้ร่างกายสามารถควบคุมระดับน้ำตาลในกระแสเลือดได้ดีขึ้น

เบาหวานและภาวะเสี่ยง

วิธีที่จะวินิจฉัยว่าเป็นโรคเบาหวานคือ การเจาะหาน้ำตาลในเลือดหลังอดอาหารอย่างน้อย 8 ชั่วโมง(FBS)  fasting Blood Sugar 

โดยคนที่มีอายุมากกว่า 45 ปีควรจะเจาะเลือดตรวจทุกปี ถ้าปกติก็ให้เจาะทุก 3 ปี แต่ถ้ามีปัจจัยเสี่ยงก็ควรจะเร็วขึ้นและบ่อยขึ้น โดยปริมาณน้ำตาลในเลือดสามารถแปลผลได้ดังนี้

• >125 มิลลิกรัม บ่งชี้ว่าเป็นโรคเบาหวาน
• 100-120 4 mg  มีความเสี่ยงต่อการเป็นเบาหวาน ต้องมีการควบคุมอาหารอย่างเข้มงวด
• 85-99 mg  ถือเป็นระดับที่สูงกว่าปกติ ต้องมีการควบคุมอาหาร
• 70-85 mg  อยู่ในระดับที่ปลอดภัย
• < 69  ถือเป็นภาวะน้ำตาลในเลือดต่ำ

ภาวะก่อนเบาหวาน

ภาวะก่อนเบาหวานมีความสำคัญมาก คนป่วยจะได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นเบาหวาน ถ้ามีค่าน้ำตาลตอนเช้าหลังอดอาหารสูงกว่า 125 มิลลิกรัม%

อย่างไรก็ตามคนที่มีค่าน้ำตาลในเลือดสูงกว่า 100 mg% ควรได้รับการเตือนให้ควบคุมอาหารหรือใช้ยาป้องกันเบาหวาน เพราะหากปล่อยจนเป็นเบาหวาน

ตับอ่อนที่มีหน้าที่สร้างอินซูลินจะถูกทำลายไปมากกว่า 50%  ในทางวิทยาศาสตร์ชะลอวัยแล้ว การตรวจน้ำตาลสะสมที่เรียกว่า ฮีโมโกลบิน A1C  จะช่วยบอกค่าเฉลี่ยของน้ำตาลสะสมในเลือดในช่วง 3 เดือนที่ผ่านมาได้ดีกว่า

รู้ทันน้ำตาลในอาหาร

อาหารหลายชนิดมีปริมาณน้ำตาลสูง โดยที่เราอาจจะกินเข้าไปโดยไม่รู้ตัว เนื่องจากมีความอร่อยมากลบเกลื่อน หรือบางทีก็อาจจะรู้แต่คิดว่านิดหน่อยไม่เป็นไร

จนกระทั่งไปตรวจสุขภาพแล้วหมอบอกว่าเป็นเบาหวาน จึงค่อยมาลดหรือควบคุมอาหาร น้ำตาลกลายเป็นส่วนหนึ่งของการบริโภคในชีวิตประจำวันไปแล้ว

ดังนั้นการค่อยๆเปลี่ยนไปกินอาหารอื่นที่เป็นธรรมชาติและเป็นประโยชน์มากกว่าการกินน้ำตาล จึงเป็นสิ่งที่ควรพิจารณา ทั้งนี้ก็เพื่อให้ร่างกายได้มีการปรับตัวก่อนนั้นเอง โดยมีข้อแนะนำดังนี้

1. ลดปริมาณน้ำตาลทุกชนิดในอาหาร ไม่ว่าจะเป็นน้ำตาลทรายขาว ทรายแดง น้ำเชื่อม หรือน้ำผึ้ง

2. หลีกเลี่ยงการรับประทานอาหารที่มีน้ำตาลมากเช่น ลูกอม น้ำอัดลม ขนมเค้ก คุกกี้ขนมหวานทุกชนิด

3. อ่านฉลากก่อนกิน เพื่อให้รู้ปริมาณน้ำตาล

4. เลือกรับประทานอาหารที่มีดัชนีน้ำตาลต่ำ

5. ลดอาหารประเภทแป้งหรือคาร์โบไฮเดรตที่ย่อยง่าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งมื้อเย็น

สารแทนความหวานใช่ว่าปลอดภัย 100%

น้ำตาล จัดเป็นอาหารกลุ่มที่ให้พลังงาน แต่ไม่มีคุณค่าทางโภชนาการอื่นๆ ฉะนั้นเมื่อรับประทานน้ำตาลมากเกินไปจึงส่งผลเสียต่อสุขภาพ ทำให้เกิดโรคเบาหวาน อ้วน และโรคเรื้อรังอื่นๆตามมาได้ง่าย

บางครั้งเราอาจจะไม่ได้รับประทานน้ำตาลโดยตรง แต่ได้มาจากอาหารหลายประเภทเช่น น้ำอัดลม ขนมหวาน หรือขนมขบเคี้ยว ปัจจุบันจึงได้มีการใช้สารให้ความหวานแทนน้ำตาล

โดยหวังผลว่าได้รสชาติหวาน แต่ไม่อ้วน ซึ่งสารแทนความหวานเหล่านี้บางชนิด อาจมีรสหวานในตัวเองแต่บางชนิดก็ไม่มีรสในตัวเองหรือมีรสหวานเล็กน้อย

แต่สามารถเปลี่ยนรสของอาหารที่มีรสเปรี้ยวให้กลายเป็นรสหวานได้ อย่างไรก็ตามสารให้ความหวานแทนน้ำตาลเหล่านี้ บางชนิดก็มีโทษต่อร่างกายได้เหมือนกัน เราจึงควรรู้จักชนิดและโทษของมัน เพื่อเลือกใช้ให้ถูกต้องเหมาะสม

ชนิดของสารให้ความหวานแทนน้ำตาล

1. ขัณฑสกร (Saccarin)

ขัณฑสกร เป็นน้ำตาลเทียมที่นิยมใช้กันมาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งร้านผลไม้ดอง เครื่องดื่ม ไอศกรีมและขนมหวาน เพื่อปรับให้มีรสหวานขัณฑสกรให้ความหวานสูงกว่าน้ำตาลถึง 300-700 เท่า

จึงให้รสหวานจัด หวานเอียน และติดลิ้น บางคนอาจรู้สึกได้รสขมในคอหลังกลืนด้วยถ้าใช้ในปริมาณมาก สารนี้ไม่ให้พลังงานจึงเป็นที่ใช้กันแพร่หลายในอาหารควบคุมน้ำหนัก รวมทั้งในน้ำอัดลมและน้ำหวานต่างๆ

มีการทดลองพบว่า ขัณฑสกรสามารถทำให้เกิดโรคมะเร็งในกระเพาะปัสสาวะของสัตว์ทดลอง บางประเทศจึงได้ประกาศห้ามใช้สารตัวนี้ผสมอาหาร

2. แอสปาแตม

แอสปาแตม เป็นสารทดแทนความหวานที่นิยมใช้กันมาก เนื่องจากมีรสชาติใกล้เคียงน้ำตาลทรายมากที่สุด แอสปาแตมประกอบไปด้วยกรดอะมิโนสองชนิดต่อกัน

คือ ฟีนิลอะลานีนและ กรด aspartic  แอสปาแตมให้ความสูงประมาณ 200 เท่าของน้ำตาลทราย เวลาที่ใช้เป็นส่วนประกอบของอาหารจึงใช้ในปริมาณที่น้อยกว่าน้ำตาลมาก ทำให้สามารถใช้ทำอาหารพลังงานต่ำได้

ข้อเสียของแอสปาแตม คือ สลายตัวได้ง่ายเมื่อถูกความร้อน จึงไม่แนะนำให้ใช้ในอาหารที่กำลังปรุงบนเตา เพราะรสชาติอาหารจะสูญเสียความหวานไปได้

การบริโภคแอสปาแตมในปริมาณมากอาจทำให้เกิดความผิดปกติได้ในสมองของสัตว์ทดลอง และสารบางชนิดซึ่งเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทางเคมีของแอสปาร์แตมก็อาจทำให้เกิดเนื้องอกในมดลูกของสัตว์เช่นกัน

ปัจจุบันมีการผลิตในระดับอุตสาหกรรมด้วยวิธีการสังเคราะห์โดยเชื้อจุลินทรีย์และมีจำหน่ายกันแพร่หลายภายใต้ชื่อว่า นิวทราสวีต ซึ่งอเมริกาได้อนุญาตให้มีการจำหน่ายปลีกเพื่อใช้แทนน้ำตาลทราย

และอนุญาตให้ใช้สารนี้ในน้ำอัดลมเครื่องดื่มอื่นๆ อาหารแห้ง ไอศกรีม เยลลี่ และขนมหวานต่างๆ ตามปริมาณและวิธีการบ่งใช้ที่ไม่ทำให้เกิดอันตรายต่อผู้บริโภค

3. ซูคาโลส

ซูคาโลส (Splenda) เป็นน้ำตาลที่มีสูตรโครงสร้างคล้ายน้ำตาล แต่โมเลกุลถูกแทนที่ด้วยคลอไรด์ 3 ตัว เป็นสารที่มีความหวานประมาณ  2000 เท่าของน้ำตาล

แต่ไม่มีแคลอรี่ และไม่เพิ่มระดับน้ำตาลในเลือด ข้อเสียอาจทำให้เกิดภาวะพร่องฮอร์โมนไทรอยด์ได้ เนื่องจากคลอไรด์ในโมเลกุลจะไปแทนที่ไอโอดีนในการสร้างฮอร์โมนไทรอยด์

4. ไซลิทอล

ไซลิทอล เป็นน้ำตาลแอลกอฮอล์ธรรมชาติชนิดหนึ่ง พบได้ในพืชผักหลายชนิดเช่น Strawberry ,Berry ,เห็ด เป็นน้ำตาลที่เชื้อแบคทีเรียไม่สามารถย่อยสลายให้เกิดสภาวะกรดในช่องปากได้

จึงไม่เป็นสาเหตุให้เกิดฟันผุ ลดการเกิดหินปูน และมีประโยชน์ในการช่วยลดจำนวนแบคทีเรียที่ก่อให้เกิดฟันผุได้ นอกจากนี้ยังช่วยกระตุ้นการหลั่งน้ำลายซึ่งช่วยเสริมการลดการเป็นกรดในช่องปากได้อีกทางด้วย

ไซลิทอล เป็นน้ำตาลที่มีรสหวานอร่อย จึงนิยมมาใช้เป็นส่วนประกอบในขนมขบเคี้ยว และหมากฝรั่งเพื่อช่วยลดปัญหาฟันผุ ไซลิทอลมีพลังงานแค่ 40%ของน้ำตาลจึงช่วยลดความอ้วนได้

5. หญ้าหวาน

หญ้าหวาน เป็นสารที่ให้รสหวานแทนน้ำตาลที่สกัดได้จากต้นหญ้าหวาน มีลักษณะเป็นผลึกสีขาว ดูดความชื้นได้ดี มีความหวานประมาณ 280-300 เท่าของน้ำตาลทราย

และเป็นน้ำตาลที่ทนต่อความร้อนและกรด จึงนำมาใช้ในอุตสาหกรรมอย่างแพร่หลาย เช่นหมากฝรั่ง เครื่องดื่ม ไอศกรีม แยมและยาสีฟันเป็นต้น

จากการศึกษาพบว่าเป็นน้ำตาลที่มีความปลอดภัยสูง ไม่เปลี่ยนสีเมื่อผ่านความร้อนสูงๆ และไม่มีคุณค่าทางโภชนาการ มีพลังงานต่ำ และไม่ดูดซึมในทางเดินอาหาร จึงเหมาะสมที่จะนำมาใช้เป็นสารให้ความหวานสำหรับคนอ้วน เบาหวาน และโรคหัวใจ

6. เอสซัลเฟม เค (Acesulfame K)

เป็นน้ำตาลที่มีค่าความหวานสูงกว่าน้ำตาลทราย  200 เท่าและไม่ให้พลังงาน พบว่ามีความปลอดภัยต่อผู้บริโภคสูง ปัจจุบันใช้สารให้รสหวานชนิดนี้ในน้ำอัดลม เครื่องดื่มอื่นๆ ลูกกวาด และของหวานต่างๆเป็นต้น

จากคุณสมบัติที่กล่าวมาจะเห็นได้ว่า Acesulfame K เป็นสารสังเคราะห์ที่ให้ความหวานอีกชนิดหนึ่งซึ่งอาจเป็นที่นิยมแพร่หลายในอนาคต

ปัจจุบันพบว่ามีการบริโภคของหวานและน้ำตาลกันเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อันเป็นเหตุให้ได้รับพลังงานจากอาหารเกินความต้องการและโรคอ้วนตามมาในที่สุด

การใช้สารให้ความหวานเพื่อมาแทนน้ำตาลในการลดปริมาณแคลอรี่ของอาหารจึงมีความนิยมมากขึ้นเช่นกัน แต่เราต้องศึกษาถึงข้อดีข้อเสียของสารเหล่านี้เสียก่อน

เพื่อความปลอดภัยกับตัวเราเอง ดังนั้นควรอ่านฉลากสักนิดก่อนคิดบริโภค

บทความที่น่าสนใจ

• ลดน้ำตาลในเลือด…ห่างไกลเบาหวาน
• โรคเบาหวาน…ปราบให้อยู่หมัด
• ไม่อยาก ‘แก่ก่อนวัย’ ต้องเข้าใจโรคเสื่อมของร่างกาย

The post น้ำตาล…ความหวานที่แฝงอันตราย appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

บางครั้งขณะที่เราจดจ่อกับการทำงาน การเรียน หรือกิจกรรมบางอย่างจนมากไป เผลอลืมตัว..

เราอาจมีพฤติกรรมการใช้ชีวิตบางอย่างที่อาจไม่เป็นมิตรกับสุขภาพของเราเอง พอมารู้อีกทีก็ตอนเริ่มมีอาการบางอย่างแล้ว

ทางที่ดีเราควรป้องกันและปรับพฤติกรรมแต่แรกเพื่อช่วยให้เรามี ‘สุขภาพดี’ ซึ่งง่ายกว่ามากและดีกว่าต้องมารักษาเยียวยาในภายหลัง ลองมาดูว่ามีอะไรบ้าง?

1. เลิกหายใจด้วยปาก

ไม่ว่าจะนอน ทำงาน ดูทีวี กินข้าว หรือทำกิจกรรมใดๆ เราก็ต้องหายใจอยู่ตลอดเวลาโดยอัตโนมัติ เพราะการหายใจถูกควบคุมด้วยระบบประสาทอัตโนมัติ

เช่นเดียวกับหัวใจและระบบทางเดินอาหาร ที่จะทำงานอยู่ตลอดเวลาแม้ไม่รู้สึกตัวก็ตาม เราบังคับระบบเหล่านี้ให้หยุดไม่ได้ เว้นแต่การหายใจที่เราสั่งร่างกายให้หยุดหายใจได้ชั่วครู่

1.1 หายใจให้ถูกวิธี

ต้องนำลักษณะของการหายใจมาปรับระบบประสาทอัตโนมัติที่มักจะเสียสมดุลบ่อย ระบบประสาทอัตโนมัติมี 2 แบบคือ ระบบประสาทซิมพาเทติกที่จะทำงานตอนตื่นเต้นดีใจ กับระบบพาราซิมพาเทติกที่ทำงานขณะผ่อนคลาย

“การที่เราจะมีสุขภาพแข็งแรงได้นั้นระบบประสาททั้ง 2 ชนิดนี้ต้องอยู่ในภาวะสมดุลกัน” สังคมปัจจุบันที่เต็มไปด้วยสิ่งเร้าจากภายนอกและความเครียด

ระบบประสาทซิมพาเทติกจึงต้องทำงานอย่างหนัก เพราะเป็นระบบที่ส่วนใหญ่ทำหน้าที่กระตุ้นอวัยวะให้ทำงาน ทำให้สิ้นเปลืองเอ็มไซม์มากขึ้น แต่จะไปยับยั้งการทำงานของระบบทางเดินอาหาร และทำให้ภูมิคุ้มกันลดลง

คนสมัยนี้มักทำให้ระบบประสาทอัตโนมัติเสียสมดุลไป วิธีปรับสมดุลระบบประสาทอัตโนมัติได้ก็คือ “การหายใจด้วยท้อง” ซึ่งจะช่วยบังคับระบบซิมพาเทติกและกระตุ้นระบบพาราซิมพาเทติกให้ทำงาน

ทำให้ร่างกายอยู่ในภาวะผ่อนคลาย คลายเครียด และกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันด้วย

วิธีที่เหมาะที่สุดคือ ฝึกหายใจด้วยท้อง 45 ครั้ง/ชั่วโมง เลือกสถานที่อากาศดี เริ่มจากค่อยๆหายใจเข้าโดยให้ส่วนท้องขยาย พอกล้ามเนื้อที่เอวเริ่มตึงจึงค่อยๆหายใจออกแล้วเริ่มต้นใหม่

เสื้อผ้ารัดรูปจะทำให้หายใจไม่สะดวกจึงไม่ควรใส่,ยกทรงที่รัดแน่นจนเกินไปก็จะกดทับปอด ทำให้สูดอากาศได้น้อยลง 20-30% พอหายใจไม่สะดวก ออกซิเจนที่เข้าสู่ร่างกายจะไม่เพียงพอ เกิดปัญหาต่างๆตามมาเช่น อาการเหนื่อยเรื้อรัง

การฝึกหายใจด้วยท้องทำได้ไม่จำกัดสถานที่ ไม่ต้องใช้อุปกรณ์ เป็นวิธีง่ายๆที่ช่วยให้สุขภาพแข็งแรงได้ดีมาก

ที่ต้องระวังขณะฝึกหายใจคือต้องหายใจด้วยจมูกเท่านั้น มีคนจำนวนมากใช้ปากหายใจ ถ้าอยากรู้ว่าตัวเองหายใจโดยใช้ปากหรือเปล่า? ก็ลองใช้มือปิดปากขณะหายใจดู

ถ้ารู้สึกว่าหายใจลำบากแสดงว่าเราใช้ปากหายใจโดยไม่รู้ตัว มันเป็นการฝืนกฎธรรมชาติ ทำลายระบบภูมิคุ้มกัน และเป็นต้นเหตุของโรคหลายชนิดการฝึกใช้จมูกหายใจในเด็กให้ใช้จุกนมเทียม ส่วนผู้ใหญ่ให้หาอะไรเคี้ยวขณะฝึก จะทำให้เราใช้จมูกหายใจจนเป็นนิสัยได้

1.2 ข้อดีของการหายใจด้วยจมูก

• กรองฝุ่น อากาศที่เราหายใจเต็มไปด้วยฝุ่นละออง จุลินทรีย์ การใช้จมูกหายใจเยื่อบุโพรงจมูกจะช่วยกำจัดเชื้อโรคได้ถึง 50-80%

• ตอนที่อากาศผ่านเข้าไปในโพรงจมูก จะถูกปรับอุณหภูมิและเพิ่มความชื้น ช่วยป้องกันไม่ให้หลอดลมแห้ง ยับยั้งการเติบโตของเชื้อโรค

ถ้าปอดแห้งเกินไปหรืออุณหภูมิของอากาศต่ำเกินไป อากาศจะจับตัวกับเนื้อเยื่อปอดได้ยาก.. อัตราการดูดซึมออกซิเจนก็จะลดลง

แต่ถ้าหายใจด้วยปาก สารพิษจะเข้าสู่หลอดลมและปอดโดยตรง เชื้อโรคขยายพันธุ์ง่าย ที่สำคัญคือได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอ

คนดื่มเหล้ามักจะนอนกรน เป็นเพราะแอลกอฮอล์จะไปทำให้เยื่อบุในจมูกบวม ทำให้หายใจด้วยจมูกลำบาก เลยใช้ปากหายใจแทนโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายได้รับออกซิเจนไม่เพียงพอ ออกซิเจนในเลือดจะลดลง อาจมีอาการจมูกอักเสบจากภูมิแพ้ จึงเกิดภาวะกล้ามเนื้อหัวใจแข็งตัวได้ง่าย

2. ออกกำลังกายตอนเช้าดีที่สุด

การออกกำลังกายเป็นสิ่งที่ดี แต่การทำอย่างหักโหมจะทำให้เกิดอนุมูลอิสระจำนวนมาก และต้องใช้เอ็นไซม์ในการกำจัด เราจึงต้องออกกำลังกายให้ถูกวิธี

เพราะจะช่วยปรับการไหลเวียนทั้ง 5 ในร่างกายได้อย่างดี ทั้งระบบเลือดน้ำเหลือง ระบบทางเดินอาหาร ปัสสาวะ ลมหายใจ และปราณ เมื่อการไหลเวียนทั้งหมดนี้ถูกปรับให้ดีขึ้น

การลำเลียงสารอาหารและออกซิเจนรวมถึงการขับของเสียก็จะเป็นไปอย่างราบรื่น เมทาบอลิซึมจะทำงานได้อย่างเต็มที่

 การออกกำลังกายอย่างพอเหมาะจะทำให้อุณหภูมิร่างกายสูงขึ้นด้วย เป็นการกระตุ้นเอ็นไซม์และภูมิคุ้มกันไปในตัว เท่ากับกระตุ้นเอ็นไซม์ 2 ทาง ช่วยได้มากโดยเฉพาะคนที่อุณหภูมิค่อนข้างต่ำ หรือเอ็นไซม์ทำงานไม่เต็มที่

2.1 ต้องออกกำลังกายแค่ไหนถึงจะพอดี?

การออกกำลังกายที่พอเหมาะจะแตกต่างกันไปตามพละกำลัง รูปแบบการใช้ชีวิต และสภาพจิตใจแต่ละคน ไม่ต้องหักโหมถึงขนาดทำให้จังหวะการหายใจปั่นป่วน

แค่พอให้เหงื่อออกเล็กน้อย ทำอย่างมีความสุข ให้อัตราการเต้นของหัวใจอยู่ที่ 90-100 ครั้ง/นาที ต่อเนื่องประมาณ 30 นาที

 การออกกำลังกายเช่น การยืดเหยียด การเดิน หรือแบบเบาๆ อาจไม่พอสำหรับคนที่มีสุขภาพแข็งแรงอยู่แล้วหรือคนที่วิ่งเป็นประจำ แต่ถ้าต้องการปรับระบบการไหลเวียนทั้ง5ให้ดีขึ้น ออกกำลังเพียงเท่านี้ก็พอ

แม่บ้านที่กวาดบ้าน ทำงานบ้าน จ่ายตลาด ทำกับข้าวจึงไม่จำเป็นต้องออกกำลังกายอย่างเป็นกิจจะลักษณะ แต่คนที่นั่งรถแทนการเดินไปจ่ายตลาด

หรือบ้านมีพื้นที่น้อยทำงานบ้านนิดหน่อยก็เสร็จ ก็ควรเดินออกกำลังกายบ้างเบาๆทุกวันหลังตื่นนอน การเดินเป็นการออกกำลังกายทุกส่วนที่ดีที่สุด ใครก็ทำได้ เดินวันละ 2-3 กิโลก็พอ…

ถ้าคุณรู้สึกเหนื่อยล้าหลังออกกำลังกายแปลว่า ออกกำลังกายมากเกินไป.. “การออกกำลังกายที่ดีต้องทำให้สดชื่นเบิกบาน ไม่เหนื่อยล้า และส่งผลให้สุขภาพดี”

การออกกำลังกายเป็นการกระตุ้นระบบประสาทซิมพาเทติก จึงไม่แนะนำให้ออกกำลังกายในช่วงเวลากลางคืน ซึ่งเป็นช่วงที่พาราซิมพาเทติกควรทำงาน ควรเป็นการนวดหรือยืดเหยียดมากกว่า และเปลี่ยนมาออกกำลังกายตอนเช้าแทน

3.นอนกลางวันมีประโยชน์

เอ็นไซม์ในร่างกายของเราจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วขณะนอนหลับหรือพักผ่อน การได้นอนพักเมื่อรู้สึกเหน็ดเหนื่อยจะทำให้พละกำลังกลับคืนมา เพราะตอนที่หลับร่างกายสูญเสียเอ็นไซม์น้อยลง

และเร่งสร้าง miracle enzyme ด้วย แต่ถ้านอนไม่พอติดต่อกันนานๆจะทำให้ไม่มีแรง เพราะการสร้างและการใช้เอ็นไซม์ไม่สมดุลนั่นเอง…

ในชีวิตจริงคนที่งานยุ่งและเครียดจัดมักพักผ่อนไม่เพียงพอ ลองหาเวลางีบซัก 5-20 นาที ถึงเป็นเวลาสั้นๆแต่ก็เพียงพอ แรกๆอาจใช้นาฬิกาปลุกเพื่อไม่ให้หลับเพลิน พอชินแล้วไม่ว่าจะ 2 หรือ 20 นาทีก็จะหลับลึกและตื่นได้เองเมื่อถึงเวลา

ระบบประสาทพาราซิมพาเทติกมีหน้าที่เกี่ยวกับการควบคุมร่างกายให้อยู่ในภาวะผ่อนคลายและกระตุ้นการทำงานของระบบย่อยอาหาร เมื่อเรากินอาหารเข้าไปพาราซิมพาเทติกจะตื่นตัว

จึงรู้สึกง่วงหลังอาหาร ฉะนั้นถ้ารู้สึกเหนื่อยหรืออยากนอนไม่ควรฝืน พักสักครู่.. การนอนพักจะช่วยประหยัดน้ำตาลทำให้พละกำลังกลับคืนมาเร็วขึ้น แต่ถ้าสถานที่ไม่อำนวยก็นั่งเก้าอี้ที่มีพนักแล้วเอนหลังหลับแทนก็ได้

4. ส่งความสุขให้ทุกเซลล์

คนเราถ้ารู้สึกไม่มีความสุข สุขภาพร่างกายก็จะไม่แข็งแรง ไม่มีใครที่สภาพจิตใจย่ำแย่หรือรู้สึกเหนื่อยล้าแล้วมี ‘สุขภาพดี’ ได้ เพราะเจ้าความรู้สึกด้านลบจะทำให้ภูมิคุ้มกันในร่างกายลดลง

พลังของจิตใจไม่ว่าจะเป็นบวกหรือลบล้วนมีผลยิ่งใหญ่ ถึงจะดูแลเรื่องอาหารการกินและออกกำลังกายก็ตาม แต่ถ้าไม่สบายใจหรือสภาพจิตใจไม่ปกติก็ต้องป่วยแน่นอน

ต่างกับคนร่างกายไม่สมบูรณ์แข็งแรงแต่จิตใจเป็นสุข มองโลกในแง่ดี มักจะไม่ค่อยป่วย เช่นเดียวกับคนที่กำลังมีความรัก

ปัจจุบันพิสูจน์แล้วว่าการคิดบวก ความรู้พึงพอใจ เป็นสุข และรอยยิ้ม ล้วนช่วยเพิ่มภูมิคุ้มกันในร่างกาย แถมป้องกันรักษาโรคได้อีกด้วย เพราะความสุข

การคิดบวกจะช่วยกระตุ้นเอ็นไซม์ได้นั่นเอง อย่าไปคิดลบว่า “ถ้าไม่ทำจะป่วย หรือทำแบบนี้จะเป็นโทษต่อร่างกาย” ให้คิดบวกว่า “ทำแล้วมีประโยชน์ต่อร่างกาย ช่วยกำจัดสารพิษได้ดี “

 ทุกเซลล์ในร่างกายล้วนมีชีวิต สุขภาพไม่ได้เป็นของเราเพียงคนเดียว เมื่อเรารู้สึกมีความสุขเช่นได้ฟังเพลงที่ชอบ เซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายก็จะมีความสุขไปด้วย

จิตใจมนุษย์เป็นเรื่องลึกซึ้ง งานชิ้นเดียวกันถ้าคิดว่ายากงานนั้นก็จะยากไปโดยปริยาย แต่ถ้าคิดในแง่ดีเช่น ช่วยพัฒนาตัวเราหรือเป็นการค้นพบสิ่งใหม่ๆ งานนั้นก็จะกลายเป็นง่าย มีความสุขกับมัน..

ความสุขของร่างกายก็คือความสุขของตัวเราเอง ความสุขจะผลิตและกระตุ้นเอ็นไซม์ ปลุกยีนที่ปิดอยู่และทำให้ชีวิตยืนยาวขึ้น.. เพียงกินอาหารดีที่รู้สึกว่าอร่อย ดื่มน้ำคุณภาพดี ขับถ่ายคล่อง ออกกำลังกายพอเหมาะ พักผ่อนเมื่อรู้สึกเหนื่อยล้า และมีความสุขตลอดเวลา..

4.1 สมองและร่างกายกำลังฟังเราอยู่

ทั้งที่เรารู้กันดีว่าการคิดบวกมีประโยชน์ แต่บางทีก็อดคิดแง่ลบไม่ได้ เวลาเจอกับเหตุการณ์ที่ไม่ชอบใจ อารมณ์โกรธ หงุดหงิด ให้คิดว่าถึงจะเกิดคิดลบขึ้นมาก็ห้ามพูดออกมาเด็ดขาด

เพราะสิ่งที่เราพูดจะเป็นจริงได้ คำพูดแง่ลบจะดึงเราเข้าไปใกล้กับความจริงลบๆแบบนั้น ขณะที่คำพูดแง่บวกก็จะดึงเข้าไปใกล้กับความจริงที่บวกเช่นกัน

 สิ่งที่คิดในใจกับสิ่งที่พูดออกมามีความแตกต่างกันอย่างมากในเรื่องของพลัง สมองของคนเรานอกจากมีหน้าที่คิดแล้ว ยังมีปฏิกิริยาโต้ตอบอย่างรุนแรงและอ่อนไหวต่อสิ่งที่ได้ยิน เห็น สัมผัส ได้กลิ่น รับรส จากประสาทสัมผัสทั้ง 5 ด้วย

ภาษาที่ออกมาเป็นเสียงถึงแม้จะพูดแค่เบาๆ แต่ตัวเราก็ได้ยินและจะได้รับอิทธิพลจากสิ่งที่ตัวเองพูดอยู่ดี เสียงที่ได้ยินจะถูกส่งไปยังสมอง คำพูดเหล่านี้จะสร้างแรงกระตุ้นในสมอง จากนั้นแรงกระตุ้นต่างๆจะถูกสมองส่งต่อไปทั่วร่างกาย

ถ้าไม่เชื่อให้ลองทำตามนี้ดู  หลังเลิกเรียนหรือเลิกงานพอกลับถึงบ้านให้ตะโกนดังๆว่า วันนี้เหนื่อยจังเลย,ช่างเป็นวันซวยจริงๆ แล้วลองเทียบกับการตะโกนในแง่บวกว่า “ว้าว..วันนี้ทำงานเสร็จไปตั้งเยอะ” หรือ “พรุ่งนี้พยายามขึ้นอีกดีกว่า”

คุณจะพบว่าคำพูดในแง่บวกทำให้มีแรง ขยันได้อีกในเช้าวันใหม่ ลองพูดกับคนในบ้านหรือคนที่รักว่า สวยจัง ฉันรักเธอ ขอบคุณ ไม่เพียงคนฟังจะมีความสุข คนพูดก็มีความสุขเช่นกัน..

เพราะสมองและร่างกายได้ฟังคำพูดของเราอยู่ทุกวันๆ คำพูดจึงมีพลังในการกระตุ้นอย่างมาก ลองคิดดูระหว่างทำงานกับเจ้านายที่บ่นได้ทั้งวัน

จุกจิกจู้จี้ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ชอบเหวี่ยง กับหัวหน้าที่พูดน้อย พูดเพราะเสนาะหูเราอยากจะทำงานกับใคร?  แน่นอน.!ไม่ว่างานจะลำบากแค่ไหนเราก็อยากทำงานกับหัวหน้าที่พูดจาภาษาดอกไม้กับเรา “ร่างกายเราก็เช่นเดียวกัน..”

บทความเพิ่มเติม >>

•  เอนไซม์ SOD สุดยอดของการต้านอนุมูลอิสระ 
• เอ็นไซม์ในอาหารเสริมพลังชีวิต
• 20 สัญญาณเตือน อาการขาดเอ็นไซม์

The post 4 พฤติกรรมควรทำเพื่อให้ ‘สุขภาพดี’ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

เคล็ดลับ 7 อย่างเพื่อสุขภาพแข็งแรงนั้น สิ่งที่ส่งผลต่อร่างกายอย่างมากคือ อาหาร เพราะอาหารคือพื้นฐานของการมีสุขภาพที่แข็งแรง โดยเอ็นไซม์บำบัดจะเน้นความสำคัญที่การกินอาหารอย่างถูกหลัก

ซึ่งก็คือการกินอาหารที่ดีด้วยวิธีที่เหมาะสมกับร่างกาย อาหารที่ดีมีลักษณะ 2 อย่างคือ ธรรมชาติและสดใหม่ จำไว้ว่าสิ่งที่ช่วยให้มนุษย์ดำรงชีวิตอยู่ได้คือพลังชีวิต

ไม่ว่าจะเป็นพืชหรือเนื้อสัตว์ล้วนก็มีพลังชีวิตทั้งสิ้นทุกชีวิตต้องพึ่งพาอาศัยพลังชีวิตจากสิ่งมีชีวิตอื่นในการดำรงชีวิต อาหารที่ดีต้องอยู่ในสภาพธรรมชาติ

มีเพียงธรรมชาติเท่านั้นที่มอบพลังชีวิตให้เราได้ … และ 1 ในอาหารที่ควรทานเป็นประจำก็คือ ข้าวกล้อง นั่นเอง

อาหารที่ดีจึงต้องสดใหม่

เพราะเมื่อการดำรงชีวิตหยุดลงหรือขาดความสดใหม่พลังชีวิตก็จะเริ่มสูญสลายไปทันที ร่างกายคนเราเป็นศูนย์รวมของเซลล์เล็กๆจำนวนมาก พืชผักและสัตว์ต่างๆที่เป็นอาหารก็ล้วนเป็นศูนย์รวมของสิ่งมีชีวิตเช่นกัน

เมื่อชีวิตหยุดลงเซลล์เล็กๆยังไม่ได้ตายในทันที เช่นในการปลูกถ่ายอวัยวะ แม้อวัยวะจะออกจากร่างกายเดิม แต่เซลล์ต่างๆก็ยังทำงานอยู่ เพียงแต่เมื่อออกจากร่างกายหรือสภาพแวดล้อมเดิมก็จะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นาน

หลายคนคิดว่าอาหารเน่าเสียคืออาหารที่กินไม่ได้ จึงใช้การเน่าเสียของอาหารตัดสินว่าสามารถกินได้หรือเปล่า? อาหารจากธรรมชาติจะเริ่มทำปฏิกิริยากับออกซิเจนในอากาศตั้งแต่วินาทีแรกที่ตายหรือถูกเก็บเกี่ยวมา

ผลของการทำปฏิกิริยากับออกซิเจนคือ อนุมูลอิสระ ซึ่งจะทำให้เกิดการเน่าเสีย ดังนั้นอาหารที่เน่าเสียแล้วเป็นอาหารที่ไม่มีพลังชีวิต และอาหารที่ยังไม่เน่าเสียก็ไม่ได้แปลว่ามีพลังชีวิตเสมอไป

อาหารต่างๆจะมีระบุไว้บนบรรจุภัณฑ์ว่าควรบริโภคก่อนวันที่เท่านั้นเท่านี้ นั่นหมายถึงระยะเวลาที่อาหารยังคงมีรสชาติดีอยู่ ไม่ได้หมายถึงระยะเวลาก่อนที่อาหารจะเน่าเสีย

และยิ่งเก็บไว้นานเท่าไหร่ รสชาติที่ดีก็จะลดลงเรื่อยๆ รสชาตินี่แหล่ะเป็นสิ่งที่บ่งบอกว่าอาหารนั้นๆมีพลังชีวิต พูดง่ายๆควรบริโภคก่อนวันที่… ก็คือ“ระยะเวลาก่อนที่พลังชีวิตในอาหารจะหมดสิ้นนั่นเอง”

รสชาติที่ดีของอาหารและพลังชีวิตในอาหารเกิดจากอะไร?

รสชาติที่ดีเกิดจากเอ็นไซม์ ถ้าไม่มีเอนไซม์ก็ไม่มีพลังชีวิต เวลาเรากินอาหารสดๆแล้วถึงรู้สึกว่าอร่อย เป็นเพราะอาหารนั้นมีเอนไซม์ เช่น สเต็กเนื้อชิ้นที่ย่างแค่เกือบสุก ย่อมอร่อยกว่าชิ้นที่ย่างสุกจนทั่วแน่นอน

เพราะเอ็นไซม์เป็นสารที่ไม่ทนต่อความร้อน เนื้อที่เกือบสุกมีเอ็นไซม์มากกว่า เช่นกันผลไม้สดที่อร่อยกว่าผลไม้กระป๋อง ก็เพราะว่ามีเอ็นไซม์มากกว่า อาหารยิ่งสดยิ่งมีเอ็นไซม์มาก

แล้วพอเริ่มทำปฏิกิริยากับออกซิเจน เอ็นไซม์จะลดลงเรื่อยเรื่อย แต่นักโภชนาการไม่ได้สนใจปริมาณของเอ็นไซม์ในอาหารแต่กลับมุ่งเน้นพลังงานในอาหารเป็นหลัก

เรารู้สึกได้ว่าผักปลอดสารพิษมีรสชาติดีกว่าผักที่ใช้สารเคมี ของสดใหม่อร่อยกว่าอาหารเน่าเสีย ทำไมจึงรู้สึกเช่นนั้นล่ะ?

ก็เพราะทุกชีวิตล้วนต้องพึ่งพาพลังชีวิตจากชีวิตอื่นในการดำรงชีวิตอีกครั้ง จึงเป็นสิ่งที่ยืนยันได้ว่า เอนไซม์ในอาหาร ช่วยเสริมพลังชีวิตของเรา

อาหารไร้พลังชีวิตจากโรงงาน

อาหารที่เราพูดถึงโดยทั่วไปมีต้นกำเนิดจาก 3 แหล่งคือ พื้นดิน สัตว์และโรงงาน อาหารที่ได้จากผักผลไม้ สาหร่าย เมล็ดพืชเรียกว่า มังสวิรัติ

อาหารที่ได้จากสัตว์เช่น หมู วัว ไก่ ปลา ปู กุ้ง หอยไข่ และสุดท้ายคือ อาหารที่ผลิตจากโรงงานโดยใช้สารเคมีต่างๆเช่นเพื่อสังเคราะห์ รวมถึงอาหารแปรรูปต่างๆ

อาหารที่มาจากพื้นดินนั้นขอเพียงกินแล้วไม่เป็นอันตราย ปกติแล้วจะกินได้ไม่จำกัด แม้จะกินแต่อาหารกลุ่มนี้ก็ไม่เกิดโทษแต่อย่างใด แต่อาหารที่มาจากสัตว์ถ้ากินมากเกินไปจะทำให้เลือดสกปรก โหงวเฮ้งกระเพาะและลำไส้แย่ลงจึงต้องกินในปริมาณจำกัด

  อย่างน้อย 85%ที่เรากินจึงควรเป็นอาหารที่ได้จากพื้นดิน ส่วน15%ที่เหลือจึงค่อยเป็นเนื้อสัตว์ ส่วนอาหารที่มาจากโรงงานเป็นอาหารที่ไม่มีพลังชีวิต ไม่จำเป็นต้องกิน ถึงจะกินได้แต่ก็ไม่มีประโยชน์ต่อร่างกาย แม้ว่าการปฏิเสธอาหารที่ผลิตจากโรงงานเป็นเรื่องยากก็ตาม

กินธัญพืชให้ถูกต้อง

ทุกวันนี้โรคอ้วนกลายเป็นปัญหาในหลายประเทศ อาหารที่ตกเป็นจำเลยแรกก็คือ ข้าว เพราะเป็นแหล่งพลังงาน จึงถูกมองว่าทำให้อ้วนง่าย คนจึงหลีกเลี่ยงการกินข้าว

คิดว่าข้าวและธัญพืชจะทำให้อ้วนซึ่งเป็นความคิดที่ผิด ปัญหาอยู่ที่วิธีกินมากกว่า การกินธัญพืชอย่างถูกวิธีคือ ต้องเลือกชนิดที่ไม่ผ่านกรรมวิธีขัดขาว เช่น เลือกข้าวกล้องแทนข้าวขาว เลือกแป้งโฮลวีทแทนแป้งขัดขาวเป็นต้น

ทำไมผลิตภัณฑ์ที่ไม่ผ่านการขัดขาวจึงดีกว่า?

คำตอบคือ เมื่อผ่านการขัดขาวแล้วพลังชีวิตที่มีอยู่ในธัญพืชจะสูญสลายไป เพราะการทำลายเปลือกหุ้มเมล็ดก็คือการทำลายพลังชีวิต ผักและผลไม้อุดมไปด้วยเอ็นไซม์ก็จริง

แต่คุณค่าสารอาหารไม่ค่อยโดดเด่น ทั้งรักษาความสดใหม่ได้ยาก ขณะที่ธัญพืชสามารถเก็บรักษาพลังชีวิตได้นาน เก็บไว้กินได้นานกว่าด้วย ฉะนั้นการบริโภคธัญพืชกับพวกข้าวกล้อง ข้าวโอ๊ตหรือธัญพืชอื่นๆซึ่งอุดมไปด้วยพลังชีวิตเป็นอาหารหลักจึงเป็นสิ่งสำคัญ

เลือกธัญพืชไม่ขัดขาว

สารอาหารหลักที่เป็นแหล่งพลังงานในธัญพืช คือ คาร์โบไฮเดรต และแน่นอนว่าต้องมีเอนไซม์ ความแตกต่างระหว่างข้าวกล้องกับข้าวขาวก็คือ ข้าวกล้อง เป็นข้าวที่ถูกลอกเพียงเยื่อหุ้มเมล็ดหรือรำข้าวออก

ส่วนข้าวขาวถูกขัดสีเอาเยื่อหุ้มเมล็ดและจมูกข้าวออก เม็ดข้าวขาว คือเอนโดสเปิร์มซึ่งใช้เก็บสารอาหารไว้เพื่อการเจริญเติบโตและแตกหน่อ บางคนคิดว่าอาหารอาหารที่มีอยู่ในข้าวขาวก็เพียงพอแล้ว

ความจริงไม่เป็นเช่นนั้นเพราะเอนโดสเปิร์มก็เหมือนไขมันในร่างกายเรา ถึงจะให้พลังงานสูงแต่การเปลี่ยนให้เป็นพลังงานจำเป็นต้องใช้เอ็นไซม์และวิตามิน แร่ธาตุเพื่อกระตุ้นการทำงานของเอ็นไซม์

ข้าวกล้องแม้จะให้พลังงานต่ำกว่าแต่มีสารอาหารมากกว่าข้าวขาว เพราะ 95%ของวิตามินแร่ธาตุจะถูกเก็บไว้ในจมูกข้าวและเปลือกหุ้มเมล็ดด้านนอก

ข้าวขาวไม่เพียงมีสารอาหารน้อย การกินข้าวขาวจึงทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดและไตรกลีเซอไรด์สูงง่ายด้วย เพราะถูกย่อยและดูดซึมไปใช้ได้เร็วเป็นอันตรายต่อผู้ป่วยโรคเบาหวาน

ดังนั้นคนเป็นเบาหวานมักถูกจำกัดปริมาณข้าว ขณะที่การกินข้าวกล้องจะทำให้ระดับน้ำตาลในเลือดเพิ่มสูงขึ้นอย่างช้าๆ การกินข้าวกล้องจะช่วยควบคุมระดับน้ำตาลในเลือดได้ดีกว่า

 ธัญพืชที่ผ่านการขัดขาวจะทำปฏิกิริยากับออกซิเจนเร็วกว่าที่ไม่ผ่านการขัดขาว เพราะรำข้าวจะช่วยป้องกันการทำปฏิกิริยากับออกซิเจนได้เช่นเดียวกับเจลาตินในผิวหนังชั้นนอกสุดของคนเรานั่นเอง

แป้งก็เช่นเดียวกับการเลือกข้าว ควรใช้แป้งโฮลวีท คือ แป้งที่ผลิตจากธัญพืชไม่ผ่านการขัดสีจนขาว ถูกย่อยช้ากว่าและรสชาติอร่อยกว่าแป้งขัดขาว

แต่เมื่ออยู่ในสภาพผงก็จะทำปฏิกิริยากับออกซิเจนได้ง่าย จึงควรพยายามใช้แป้งที่ยังใหม่เมื่อเปิดถุงแล้วรีบใช้ให้หมด

กินสดๆดีที่สุด

หลักของการกินอาหารคือพลังชีวิต อาหารใดมีพลังชีวิตอาหารนั้นจะมีเอ็นไซม์ นักโภชนาการในปัจจุบันใช้ปริมาณสารอาหารและพลังงานในอาหารมาคำนวณว่าควรกินอาหารในปริมาณเท่าใดจึงเหมาะสม

อาหารที่ตายแล้วคืออาหารที่ไม่มีเอ็นไซม์เหลืออยู่เลย สาเหตุที่ทำให้ เอ็นไซม์ในอาหาร สูญสลายไปจนหมด มี 2 อย่าง คือ

1) เวลา อาหารยิ่งสดจะยิ่งมีเอนไซม์มาก เอ็นไซม์จะลดลงเรื่อยๆตามอายุการเก็บ แล้วเมื่อเอ็นไซม์ลดลงจนหมด อาหารจะเริ่มเน่าเสีย ซึ่งไม่เพียงไม่มีประโยชน์ต่อร่างกายกลับยังเป็นโทษด้วย

2) ความร้อน เรามาปรุงอาหารด้วยความร้อนเช่น ย่าง ต้ม นึ่ง ผัด ทอด ซึ่งเป็น เอ็นไซม์จะเสียสภาพที่ 48 องศาเซลเซียส อุณหภูมิยิ่งสูงยิ่งเสียหายมากและจะหมดลงที่ 115 องศา

ในบรรดาสิ่งมีชีวิตบนโลกนี้มีเพียงมนุษย์เท่านั้นที่นำอาหารมาปรุงด้วยความร้อนก่อนกิน ขณะที่สิ่งมีชีวิตอื่นๆต่างกินอาหารสดหรือดิบ ความจริงการกินสดๆนี้กลับเป็นการกินที่ให้ประโยชน์สูงสุด

ไม่ว่าจะเป็นผักปลาเนื้อสัตว์ เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่ทำให้ร่างกายได้รับเอ็นไซม์เต็มที่ ข้อดีอีกอย่างของการกินอาหารดิบคือ ได้รับวิตามินที่ละลายในน้ำซึ่งไม่ทนต่อความร้อน

วิตามินที่ถูกทำลายด้วยความร้อนง่ายที่สุดคือวิตามินซี และแม้ว่าความสามารถทนความร้อนของวิตามินที่ละลายในน้ำอย่าง b และ h จะสูงกว่าวิตามินซีก็ตาม แต่เมื่อโดนความร้อนก็เสียหายเช่นกัน ซึ่งวิตามินเหล่านี้เป็นสิ่งที่จำเป็นต่อการกระตุ้นการทำงานของเอนไซม์

ต่อมาคือ ควรเคี้ยวให้ละเอียด เอ็นไซม์ที่มีอยู่ในอาหารสดจะช่วยให้อาหารย่อยง่ายกว่าในอาหารสุกอยู่แล้ว แต่ทางที่ดีก็ควรเคี้ยวให้ละเอียด การเคี้ยวอาหารจนละเอียดจะช่วยทำลายพยาธิได้

และยังทำให้อาหารคลุกเคล้ากับน้ำลายจนเป็นเนื้อเดียวกันลดภาระในการย่อยของกระเพาะและลำไส้ ช่วยในการดูดซึมสารอาหารและเอนไซม์ในอาหาร

ของขวัญจากธรรมชาติ

อาหารทุกชนิดขอเพียงสดก็ล้วนมีเอ็นไซม์ทั้งสิ้น เพียงแต่ปริมาณมักจะแตกต่างกัน โดยทั่วไปอาหารที่มาจากพืชจะมีเอ็นไซม์มากกว่าเนื้อสัตว์ ที่มีมากสุดคือผลไม้

เอ็นไซม์จะถูกใช้ขณะที่กระเพาะและลำไส้กำลังย่อยและดูดซึมอาหาร อาหารที่อุดมด้วยเอนไซม์โดยเฉพาะผลไม้เป็นประโยชน์ต่อร่างกายเพราะจะช่วยทดแทนเอนไซม์ที่สูญเสียไปในการย่อยและดูดซึม

เช่น มะละกอ สับปะรด strawberry กีวี่ ซึ่งจะช่วยทั้งทดแทนและเพิ่มเอนไซม์ รวมถึงกล้วยที่สุกเต็มที่ซึ่งคาร์โบไฮเดรตส่วนใหญ่จะเปลี่ยนเป็นน้ำตาลกลูโคส และกลายเป็นอาหารที่อุดมด้วยเอ็นไซม์สำหรับย่อยอาหาร

เวลาซื้อผลไม้ไปเยี่ยมคนป่วย ควรเลือกผลไม้เหล่านี้เพราะมีคุณสมบัติช่วยให้ร่างกายฟื้นฟูได้เร็วขึ้น…

บทความเพิ่มเติม >>

• ออริซามิน คุณค่าแท้ๆจากน้ำมันรำข้าว
• เครื่องดื่มเอนไซม์ S.O.D ชะลอวัย
• ไขมันพอกตับ เสี่ยงกับมะเร็ง

The post เอนไซม์ในอาหาร เสริมพลังชีวิต appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ถือเป็นอวัยวะที่น่าอัศจรรย์มากเพราะทำงานได้อย่างเป็นเอกเทศโดยไม่ต้องอาศัยคำสั่งจากสมอง เช่น ถ้าร่างกายได้รับอุบัติเหตุจนสมองตาย หรือไขสันหลัง ซึ่งทำหน้าที่รับคำสั่งจากสมองส่งต่อไปอวัยวะส่วนอื่นได้รับบาดเจ็บ

ลำไส้ ก็ยังคงทำงานได้ตามปกติ แต่ถ้าสมองหยุดทำงานในช่วงเวลาสั้นๆแค่ไม่กี่นาทีหรือไม่กี่ชั่วโมง หัวใจและปอด อวัยวะอื่นก็จะหยุดทำงานตาม และเสียชีวิตตามมา แปลว่าหัวใจและปอดทำงานโดยรับคำสั่งจากสมอง

ซึ่งต่างจากลำไส้ที่ถ้ามีอุปกรณ์ช่วยชีวิต ทำให้เลือดไหลเวียนได้ตามปกติ ถึงแม้ว่าจะอยู่ในสภาพสมองตาย ก็จะยังคงทำหน้าที่ดูดซึมสารอาหารและขับของเสียได้เหมือนเดิม

ความเป็นเอกเทศนี้เองทำให้ลำไส้ถูกเรียกว่าเป็นสมองที่ 2  หลังจากทำความเข้าใจแล้วก็ยิ่งทำให้รู้สึกถึงความลงตัวและความอัศจรรย์เข้าไปอีกเช่น เมื่ออาหารที่มีสารอาหารหลายชนิดทั้งโปรตีนไขมันและคาร์โบไฮเดรตเข้าสู่ลำไส้พร้อมๆกัน

และจะคัดแยกสารอาหารเหล่านี้อย่างรวดเร็ว จากนั้นจะย่อยและดูดซึมสารอาหารส่งไปยังอวัยวะต่างๆ ขณะเดียวกันถ้ามีสิ่งที่เป็นโทษต่อร่างกายเข้าสู่ลำไส้ จากนั้นก็จะส่งข้อมูลไปยังระบบภูมิคุ้มกัน เป็นเหตุให้เกิดอาการท้องเสียเพื่อขับพิษออกจากร่างกาย การคัดแยกและตอบสนองอย่างรวดเร็วเช่นนี้แสดงให้เห็นว่า “ลำไส้สามารถตัดสินและวิเคราะห์สถานการณ์ได้เองโดยไม่ต้องผ่านสมอง”

จากนั้นจึงสั่งการไปยังอวัยวะที่เกี่ยวข้องหรือระบบภูมิคุ้มกันในร่างกายต่อไป

 ไม่นานมานี้นักประสาทวิทยาชาวอเมริกันที่พิสูจน์ว่าลำไส้คือสมองที่ 2  ก็พบว่าภายในยังมีเซโรโทนินที่เป็นสารสื่อประสาทชนิดเดียวกันกับในสมองอยู่มากถึง 95% ของเซโรโทนินทั้งหมดในร่างกาย

วิวัฒนาการของมนุษย์ช่างน่าอัศจรรย์มาก บรรพบุรุษของเราเริ่มวิวัฒนาการมาจากสัตว์เซลล์เดียวอย่างอะมีบา จนกลายพันธุ์มาเป็นสัตว์มีกระดูกสันหลัง สมองและลำไส้ต่างพัฒนาเป็นสมองที่มีความรู้สึกคนละส่วน

ดูจะเหลือเชื่อที่อวัยวะชิ้นนี้จะมีความเฉลียวฉลาดกว่าหัวใจแถมยังเต็มไปด้วยความรู้สึก และยังเป็นเพียงอวัยวะเดียวที่สามารถตอบสนองได้โดยไม่ต้องรับคำสั่งจากสมองและไขสันหลัง

ระบบประสาทอัตโนมัติ

แบ่งออกเป็น ระบบประสาทซิมพาเทติก กับ ระบบพาราซิมพาเทติก โดยระบบประสาทซิมพาเทติกจะทำงานเมื่อร่างกายอยู่ในสภาวะตื่นเต้นดีใจ เช่น รู้สึกกลัวหรือตอนออกกำลังกายหัวใจจะเต้นเร็ว

ในทางกลับกัน ระบบประสาทพาราซิมพาเทติกจะทำงานเมื่อร่างกายอยู่ในสภาวะผ่อนคลาย เช่น ขณะพักผ่อนหรือนอนหลับ อุณหภูมิร่างกายจะสูงขึ้นเพราะเส้นเลือดฝอยขยายตัว

เมื่อระบบประสาทซิมพาเทติกทำงาน ความดันโลหิตจะสูงขึ้นอวัยวะต่างๆจะถูกกระตุ้น มีเพียงกระเพาะและลำไส้เท่านั้นที่ลดการทำงาน การที่เรามักง่วงหลังมื้ออาหารก็เป็นผลจากการทำงานของระบบประสาทพาราซิมพาเทติกที่กระตุ้นให้ระบบย่อยอาหารทำงาน

และยับยั้งอวัยวะอื่นๆนั่นเอง เท่ากับว่าอวัยวะต่างๆจะถูกยับยั้งการทำงานด้วยสัญญาณจากสมองที่สองนั่นเอง

 นักภูมิคุ้มวิทยาพบว่าเมื่อระบบประสาทซิมพาเทติกทำงาน เม็ดเลือดขาวชนิด granulocyte จะถูกกระตุ้น แต่ถ้าระบบพาราซิมพาเทติกทํางาน เม็ดเลือดขาวชนิดลิมโฟไซต์จะถูกกระตุ้น

ซึ่งโดยปกติลิมโฟไซต์ 60-70เปอร์เซ็นต์จะอยู่ในลำไส้ แปลว่าการทำงานของระบบภูมิคุ้มกันก็ขึ้นอยู่กับสมดุลของระบบประสาทด้วย ร่างกายของเราจะต้องรักษาสมดุลของการทำงานอย่างสอดคล้องกัน

ระหว่างระบบประสาทซิมพาเทติกและพาราซิมพาเทติก ถ้าระบบประสาทชนิดใดชนิดหนึ่งทำงานติดต่อกันนานเกินไปก็จะส่งผลต่อระบบภูมิคุ้มกันและอาจเป็นอันตรายต่อสุขภาพได้

 เราจะรักษาสมดุลระบบประสาทได้อย่างไร?

คำตอบ ใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบเป็นไปตามจังหวะธรรมชาติ ทำงานเมื่อดวงอาทิตย์ขึ้น พักผ่อนเมื่อดวงอาทิตย์ตก นั่งพักสักครู่หลังอาหาร คนโบราณใช้ชีวิตตามจังหวะของธรรมชาติเช่นนี้มาหลายพันปีแล้ว

การทำงานของอวัยวะต่างๆและระบบภูมิคุ้มกันต่างก็วิวัฒนาการมาจากวัฏจักรดังกล่าว แต่วิถีชีวิตของคนในปัจจุบันกลับละเลยกฎธรรมชาติ กินนอนไม่เป็นเวลา ออกกำลังกายหักโหมหรือไม่เพียงพอ

เครียดจัดทำให้ระบบประสาทอัตโนมัติเสียสมดุล เราจึงควรทำความเข้าใหม่ว่า เราเนี่ยเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติ หากฝืนกฎธรรมชาติก็จะมีสุขภาพแข็งที่แข็งแรงได้ยาก เคล็ดลับสุขภาพที่แข็งแรงมีพื้นฐานอยู่บนการใช้ชีวิตอย่างมีระเบียบและเป็นไปตามกฎธรรมชาตินั่นเอง

ประวัติส่วนตัวที่เก็บอยู่ในยีน

ร่างกายของเราเป็นศูนย์รวมของเซลล์กว่า 60 ล้านล้านเซลล์และจุลินทรีย์จำนวนนับไม่ถ้วน เซลล์แต่ละเซลล์จะมีแผนผังชีวิตที่เรียกว่าหน่วยพันธุกรรมหรือยีน

ในแผนผังชีวิตนี้จะเก็บประวัติส่วนตัวที่ถ่ายทอดมาจากรุ่นสู่รุ่นไว้ ประวัติส่วนตัวของมนุษย์ถูกเก็บไว้ในยีนมานานหลายล้านปี โดยมีต้นกำเนิดมาจากสัตว์เซลล์เดียว วิวัฒนาการเป็นสัตว์หลายเซลล์

กลายเป็นสัตว์บก สัตว์เลี้ยงลูกด้วยนม และสัตว์ที่เฉลียวฉลาดอย่างลิงจนในที่สุดก็วิวัฒนาการเป็นมนุษย์

 หลังจากไข่ได้รับการผสมกับอสุจิ จะแบ่งตัวอย่างต่อเนื่องจนกลายเป็นตัวอ่อน ประวัติส่วนตัวก็จะถูกถ่ายทอดจากข้อมูลมากมายที่อยู่ในยีนถ้าจะกล่าวว่าข้อมูลทั้งหมดที่ใช้ในการดำรงชีวิตของมนุษย์ถูกเก็บไว้อยู่ในยีนส์ก็คงไม่เกินจริง

การที่เซลล์สร้างเอนไซม์ได้ก็นำขั้นตอนมาจากข้อมูล วิธีการสร้างเอนไซม์ที่ถูกเก็บอยู่ในยีนนั้นเอง ข้อมูลในยีนถูกบันทึกด้วยการเรียงตัวของเบส 4 ชนิดได้แก่ adenine thymine cytosine และguanine

โดยจะจับกันเป็นคู่เรียกว่าเบสคู่สม คล้ายกับข้อมูลมากมายในคอมพิวเตอร์ที่ถูกบันทึกด้วยระบบเลขฐานสองโดยใช้รหัสเพียง 0 กับ1 แค่นั้น แต่ข้อมูลในยีนจะถูกจัดเรียงด้วยเบสมากถึง 4 ชนิด

จึงไม่น่าแปลกใจที่มีจำนวนรหัสมากมายมหาศาล สายดีเอ็นเอของมนุษย์มีแบบคู่สมมากถึง 3 พันล้านคู่ มีเพียงฝาแฝดจากไข่ใบเดียวกันเท่านั้นที่จะมีข้อมูลได้ยินเหมือนกันทุกอย่าง

       เซลล์ทั้งหมดในตัวเราล้วนมียีนที่เหมือนกัน ดังนั้นเซลล์ทุกเซลล์ก็จะมีข้อมูลเหมือนกัน ถ้าสังเกตร่างกายเราจะพบว่าเซลล์ของกระดูกกล้ามเนื้อ ผิวหนัง เล็บและผม มีการทำงานที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิง

ทำไมเซลล์ที่มีข้อมูลพันธุกรรมเดียวกันจึงทำงานต่างกัน?

จากการค้นคว้าพบว่า ข้อมูลทางพันธุกรรมมหาศาลในตัวคนเรานั้น ถูกนำออกมาใช้แค่ 3-10%เท่านั้น เซลล์ทุกเซลล์มีข้อมูลเดียวกัน แต่ทำงานคนละหน้าที่ 

เช่น เล็บก็จะมีเซลล์ของเล็บที่เปิดการทำงานในส่วนที่เป็นเล็บเท่านั้น ส่วนหน้าที่อื่นๆจะถูกปิดไว้ ความสามารถปิดและเปิดการทำงานของยีน ไม่ได้ถูกกำหนดตายตัวตลอดไป จะสามารถเปลี่ยนแปลงตามปัจจัยแวดล้อมหรืออารมณ์ความรู้สึกได้

ประเด็นก็คือ “การสับสวิตซ์ปิดเปิดหน้าที่แต่ละอย่างในยีนจำเป็นต้องใช้เอ็นไซม์ ” ความสัมพันธ์ระหว่างยีนและเอ็นไซม์ค่อนข้างใกล้ชิดและซับซ้อน

ยีนมีข้อมูลสำหรับการสร้างเอนไซม์และการอ่านข้อมูลในยีนจำเป็นต้องอาศัยเอนไซม์ และไม่ว่ายีนหรือเอ็นไซม์ต่างก็ยังมีข้อมูลเชิงลึกที่ยังอธิบายไม่ได้เหมือนปัญหาไก่กับไข่อะไรเกิดก่อนกัน?

การถอดรหัสพันธุกรรมของมนุษย์ได้ประสบความสำเร็จเมื่อไม่นานมานี้และพบว่ามนุษย์มียีนมากถึง  30,000-40,000 แต่มีเพียง 2-3 เปอร์เซ็นต์ที่เราสามารถยืนยันหน้าที่ที่แท้จริงได้

ส่วนที่เหลืออีก 97%ข้อมูลยังไม่แน่ชัด  ซึ่งความเข้าใจเกี่ยวกับหน้าที่ของเอ็นไซม์ก็ไม่ต่างกัน คาดว่าเอ็นไซม์ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตของเรามีอยู่ 3000-5000 ชนิด ซึ่งก็ยังไม่รู้แน่ชัดทั้งหมดว่าแต่ละชนิดทำหน้าที่อะไร

ตัวเลขนี้เป็นเพียงเอนไซม์ในมนุษย์เท่านั้น สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตบนโลกล้วนมีเอนไซม์รวมถึงจุลินทรีย์จึงเป็นเรื่องยากที่จะนับได้หมดว่าในโลกมีเอนไซม์ทั้งหมดกี่ชนิด

 เอ็นไซม์ที่สร้างจากแบคทีเรียในลำไส้มีบทบาทสำคัญอย่างมากในการสับสวิตซ์เปิดปิดหน้าที่หรืออ่านข้อมูลในยีน แม้ว่าจะมีข้อมูลหลายส่วนในยีนและเอนไซม์ที่เรายังไม่รู้

แต่การสร้างเอนไซม์จำเป็นต้องใช้ข้อมูลจากยีน การอ่านข้อมูลจากยีนจำเป็นต้องใช้เอนไซม์ และเอนไซม์ก็เป็นสิ่งจำเป็นในการปิดเปิดการทำงานของยีน

ความสัมพันธ์ระหว่างยีน เอนไซม์ และจุลินทรีย์

จากที่กล่าวไปแล้วเกี่ยวกับหน้าที่ของกระเพาะอาหาร ลำไส้เล็ก ลำไส้ใหญ่ หน้าที่หลักของกระเพาะอาหารคือย่อยอาหาร โดยจะหลั่งของเหลวที่มีฤทธิ์เป็นกรดเรียกว่าน้ำย่อยออกมาย่อยอาหาร

ในน้ำย่อยนี้จะมีเปปซินซึ่งเป็นเอ็นไซม์ย่อยโปรตีน เพื่อให้อาหารอยู่ในสภาพย่อยและดูดซึมไปใช้งานได้ง่าย กระเพาะจะมีบทบาทในการดูดซึมสารอาหารน้อยมาก

ภายในกระเพาะมีสภาพเป็นกรดและเต็มไปด้วยเอนไซม์ย่อยโปรตีน แต่กระเพาะจะไม่ถูกย่อยเพราะผนังด้านในบุด้วยเยื่อเมือก ฉะนั้นคนที่เป็นโรคกระเพาะอาหารอักเสบ ทำให้มีเยื่อบุผนังกระเพาะบางกว่าปกติเมื่อเยื่อเมือกถูกทำลาย

ผนังกระเพาะก็จะเสียหายตามไปด้วย จนกลายเป็นแผลในกระเพาะอาหาร เนื้องอก และมะเร็งในที่สุด

ส่วนที่ทำหน้าที่หลักในการดูดซึมสารอาหารคือลำไส้เล็ก โดยจะหลั่งน้ำย่อยออกมาย่อยอาหารจนมีขนาดเล็กพอที่ผนังจะสามารถดูดซึมไปได้

ที่น่าสนใจคือสภาพในกระเพาะมีฤทธิ์เป็นกรด แต่สภาพภายในลำไส้กับมีฤทธิ์เป็นด่างอ่อนๆ การปรับสภาพอาหารจากกรดเป็นด่างต้องอาศัยน้ำย่อยจากตับอ่อนที่อยู่บริเวณลำไส้เล็กตอนต้น

เมื่ออาหารเคลื่อนที่จากกระเพาะมายังลำไส้เล็กน้ำย่อยจากตับอ่อนที่มีฤทธิ์เป็นด่างสูงจะไหลเข้ามายังลำไส้เล็กตอนต้นและผสมกับกรด หลังจากนั้นอาหารที่จะเข้าสู่ลำไส้เล็กก็จะมีฤทธิ์เป็นด่างอ่อนๆ

แต่ถ้าน้ำย่อยในตับอ่อนมีน้อย เยื่อบุลำไส้เล็กไปจะถูกกรดกัดกร่อนจนเกิดแผลได้ นอกจากนี้ถ้าเอนไซม์ที่ทำหน้าที่ย่อยอาหารภายในลำไส้เล็กทำงานได้ไม่เต็มที่ ร่างกายก็จะมีสภาพค่อนไปทางกรด

      หน้าที่หลักของลำไส้เล็กคือย่อยอาหารและดูดซึมสารอาหาร  การย่อยต้องอาศัยเอนไซม์ ส่วนการดูดซึมต้องใช้วิลลัสหรือขนเล็กๆที่ยื่นออกมาทั่วผนังลำไส้เหมือนกับขนบนพรมยาวประมาณ 1 มิลลิเมตร

ผิวหน้าของวิลลัสจะมีขนเล็กๆเรียกว่าไมโครวิลไลทำหน้าที่ดูดซึมสารอาหาร วิลลัสจะช่วยเพิ่มพื้นที่ผิวภายในลำไส้เล็กได้มากถึง 600 เท่า จึงมีคำเปรียบเปรยว่าหากนำลำไส้เล็กของคนเราออกมาแผ่จะได้พื้นที่ใหญ่พอๆกับสนามเทนนิสเลย

ภายในวิลลัสจะมีเส้นเลือดและท่อน้ำเหลือง โดยการดูดซึมกลูโคสและกรดอะมิโนจะผ่านทางเส้นเลือด ส่วนกรดไขมันและกลีเซอไรด์จะถูกดูดซึมผ่านท่อน้ำเหลืองเพื่อส่งไปทั่วร่างกาย

จุลินทรีย์ในลำไส้จะอาศัยอยู่ตามซอกรอยพับของวิลลัส โดยจะช่วยหลั่งเอนไซม์ที่จำเป็นหรือทำให้อาหารเน่าเสียก็ขึ้นอยู่กับว่าเป็นจุลินทรีย์ชนิดใด

ตับอ่อนจะรู้ได้อย่างไรว่าอาหารเดินทางจากกระเพาะมาถึงลำไส้แล้ว? รู้ได้อย่างไรว่าต้องเตรียมน้ำย่อยมากน้อยแค่ไหน? แยกแยะสารอาหารเพื่อจัดเอนไซม์ในการย่อยอาหารแต่ละชนิดได้อย่างไร?

ทุกวันนี้เราไม่รู้ว่าลำไส้ทำงานที่ซับซ้อนเหล่านี้ได้ยังไง แต่น่าจะมีความเกี่ยวข้องกับการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างเซลล์และจุลินทรีย์แน่ๆ

 จุลินทรีย์ที่อาศัยอยู่ในลำไส้จะรับรู้สภาพภายในได้ดีกว่าเซลล์เยื่อบุผนังลำไส้ การหลั่งเอ็นไซม์ย่อยอาหารภายในลำไส้ล้วนอาศัยจุลินทรีย์เหล่านี้ เซลล์เยื่อบุผนังลำไส้ก็ต้องหลั่งเอ็นไซม์เช่นกัน

แต่จะรู้ถึงชนิดและปริมาณได้ไม่มากเท่าจุลินทรีย์ อีกทั้งปริมาณเอ็นไซม์ที่มีในร่างกายและสภาพร่างกายในขณะนั้น ก็มีผลต่อปริมาณเอ็นไซม์ที่เซลล์จะหลั่งออกมาอีกด้วย

ฉะนั้นการแลกเปลี่ยนข้อมูลระหว่างจุลินทรีย์และเซลล์ในร่างกายจึงเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย การที่ลำไส้สามารถทำงานซับซ้อนได้ก็เพราะอาศัยกลไกนี้

จุลินทรีย์ในลำไส้และเซลล์ในร่างกายจะแลกเปลี่ยนข้อมูลกันอย่างต่อเนื่อง เพื่อประเมินว่าจะต้องหลั่งเอนไซม์ในปริมาณเท่าใดให้เหมาะสมกับสภาวะนั้นๆ และส่งข้อมูลไปยังยีนในเซลล์แล้วค่อยผลิตเอ็นไซม์ออกมา

      ลำพังการแลกเปลี่ยนข้อมูลภายในลำไส้เองไม่สามารถเก็บข้อมูลได้ทั้งหมดของร่างกายได้ แต่ทุกส่วนในร่างกายเรามีจุลินทรีย์อาศัยอยู่ไม่ว่าจะเป็นผิวหนัง จมูกปาก ช่องคลอด ระบบทางเดินอาหาร

จุลินทรีย์เหล่านี้จะเป็นปราการด่านแรกที่ทำหน้าที่ช่วยเก็บข้อมูล ข้อมูลที่ได้จากจุลินทรีย์ส่วนต่างๆจะถูกส่งไปยังเซลล์ก่อน จากนั้นจึงค่อยผ่านออกจากเซลล์โดยอาศัยของเหลวนำข้อมูลเหล่านั้นส่งต่อไปยังลำไส้

แล้วจึงส่งสารอาหารไปทั่วร่างกาย การแลกเปลี่ยนข้อมูลดังกล่าวนอกจากจะเกิดขณะมีการย่อยและดูดซึมสารอาหารแล้ว ยังเกี่ยวข้องกับระบบภูมิคุ้มกันยังแลกเปลี่ยนข้อมูลด้านภูมิคุ้มกันด้วย

“การแลกเปลี่ยนข้อมูล3  ฝ่ายระหว่างยีน เอนไซม์กับ และจุลินทรีย์จึงมีส่วนร่วมในการควบคุมดูแลสุขภาพของเรา”

       ลำไส้มีความสำคัญต่อสุขภาพของเรามากกว่าที่คิด เราควรดูแลทั้งอาหารการกิน ขับถ่ายให้ปกติ อย่าปล่อยให้ท้องผูกบ่อยๆหรือนานๆ ดีท็อกบ้าง เพื่อให้ระบบต่างๆของร่างกายสามารถทำงานได้อย่างเต็มประสิทธิภาพ

บทความที่น่าสนใจ

• ดีท็อกลำไส้ง่ายๆด้วย Phytovy
• การล้างพิษ คืออะไร ส่งผลดีต่อร่างกายอย่างไร

The post ลำไส้ สำคัญไม่แพ้สมองเลยนะ! appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

ไชโย! ในที่สุดก็สิ้นปีสักที.. คนทำงานอย่างเราๆก็ตั้งหน้าตั้งตารอวันหยุดยาวๆแบบนี้กันมาตั้งนาน

จะได้มีโอกาสไปเที่ยวพักผ่อนพักร่างกันให้หนำใจซะที มอบรางวัลชีวิตให้ตัวเอง

หลังจากที่ลุยงานหนักมาตลอดปี แต่ใครที่ยังคิดไม่ตกหรือไม่ได้วางแผนว่าจะฉลองปีใหม่ยังไงดี แนะนำ 10 วิธีง่ายๆให้โบนัสสุขภาพตัวเองเพื่อต้อนรับปีใหม่อย่างสดใสมาฝากค่ะ..

หลายคนตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างเดียวจนไม่เคยมีเวลาให้กับสุขภาพตัวเองลองนึกถึงเครื่องจักรที่ใช้งานมันเพียงอย่างเดียว

แต่ไม่เคยมีการซ่อมบำรุง ถ่ายน้ำมันเครื่อง เช็ควาว์ลฯ เครื่องจักรก็จะเสื่อมโทรมลงจากการใช้งานอย่างรวดเร็วเร็วกว่าอายุใช้งานที่ควรเป็น.. ร่างกายคนเราก็เหมือนกัน

เราใช้งานอยู่ตลอดทุกวี่วัน ถึงจุดนึงเราก็ต้องย้อนกลับมาดูแลสุขภาพร่างกายชดเชยคืนกลับไปบ้าง ทั้งร่างกายและจิตใจ

1. เสริมสวยเพิ่มพลังกายใจ

ฟังดูอาจเป็นเรื่องฟุ่มเฟือยเสียเวลา แต่หลายๆคนทำงานหนักมาทั้งปี น่าจะลองเปลี่ยนภาพลักษณ์ตัวเองเปลี่ยนลุคใหม่ๆ แต่ก็ไม่จำเป็นต้องทุ่มเงินไปกับร้านเสริมสวยแพงๆ สปาดังๆเสมอไปหรอกนะคะ

ลองเลือกร้านราคาปานกลางแต่ผลงานก็ใช้ได้ดีก็มีอยู่มากมาย หรือถ้าขยันหน่อยในวันหยุดจะประยุกต์เปิดตำราสมุนไพรไทยๆลองทำที่บ้านก็ได

2. ถึงเวลา check up สักที

ถึงแม้ว่าปีหนึ่งจะเสียเวลาเพียงครั้งเดียว บางคนก็ยังผลัดผ่อนไปก่อนจากเดือนเป็นปีๆอีก.. เลิกลังเลเถอะ! เดี๋ยวนี้สะดวกใช้เวลาไม่มากโปรแกรมตรวจสุขภาพก็มีให้เลือกหลายแบบตามอายุ

เช่น ตรวจสุขภาพทั่วไป สำหรับเด็ก วัยรุ่น วัยทำงาน สำหรับอายุ 25-40 ปีขึ้นไป แล้วยังมีโปรแกรมตรวจเสริมให้เลือกอีกต่างหากเช่น ตรวจหามะเร็งต่างๆ

       ค่าใช้จ่ายของแต่ละโปรแกรมตรวจสุขภาพก็ขึ้นอยู่กับโรงพยาบาล ราคาตั้งแต่หลัก100 ถึงหลัก1000 หลังจากทราบผลตรวจเราก็จะได้ปรับปรุงสุขภาพได้อย่างถูกทาง และถ้าพบความผิดปกติจะได้รีบรักษาเสียแต่เนิ่นๆ จะได้รักษาง่ายและหายไวกว่า

3. ตัดแว่นใหม่รับวิวสดใส

ใครที่มีปัญหาด้านสายตาคงรู้ดีว่าตัดแว่นสมัยนี้แพงมาก คนจำนวนไม่น้อยตัดแว่นเท่าที่จำเป็นเท่านั้น บางคนรอจนมองไม่เห็นแล้วค่อยไปตัด สิ้นปีทั้งทีก็รีบไปตัดแว่นให้ตัวเองเถอะ..

จะได้ไม่ต้องมองโลกแบบมัวๆอีกต่อไป เกิดหกล้มสะดุดชนโน่นชนนี่จะไม่คุ้มกัน หรือใครจะทำเลสิกก็ไม่ว่ากันแค่เลือกสถาบันที่เชื่อถือได้สักนิดนึง

4. ทำฟันยิ้มสวยรับปีใหม่

เป็นอีกอย่างหนึ่งที่คนส่วนใหญ่หลีกเลี่ยงกันประจำ เหตุผลเดิมๆว่า “ขอเก็บเงินก่อน งานยุ่งแถวบ้านไม่มีคลินิกดีๆ”  ยิ่งกว่านั้นบางคนรอให้เป็นมากๆหรือเจ็บจริงๆ

เช่น ปล่อยให้ฟันคุดขึ้นขวางฟันซี่อื่นจนเป็นหนอง หรือปวดอักเสบซะก่อนค่อยไปหาหมอ ทางที่ดีรีบไปทำฟันจะได้มีฟันดีๆกินของอร่อยๆ

5. กินอย่างฉลาดสบายท้อง

พอถึงหน้าเทศกาลทีไร กระเพาะอาหารต้องรับมือหนักทุกที ไม่ว่าจะงานเลี้ยงสังสรรค์ทั้งหลาย ถ้าคุณเป็นคนรักสุขภาพระวังเรื่องอาหารและน้ำหนักมาตลอดทั้งปี ช่วงนี้แหละเป็นช่วงที่น่าอึดอัดที่สุด

เพราะใจก็อยากกินให้เต็มที่สักหน่อย อีกใจก็ห่วงสุขภาพ ดังนั้นอนุญาติให้ตามใจปากสักนิดแต่ต้องเลือกกินอย่างฉลาดเช่นจะไปกินบุฟเฟ่ต์ตามโรงแรมก็เลือกกินสลัดก่อน ทีละน้อยชิมพอเป็นพิธี

กินของทอดน้อยหน่อย ขนมหวานเป็นไอศกรีมหรือเค้กไขมันต่ำเช่นไอศกรีมเชอร์เบท ไอศครีมโยเกิร์ต ถ้าอยากกินเค้กลองเลือกเป็นเค้กธัญพืชเช่นแครอท ลูกพรุน

6. เข้าคอร์สที่ชอบ เสริมทักษะ

ถือเป็นโอกาสดีที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง โดยการหาเวลาว่างไปเสริมทักษะ ความคิดสร้างสรรค์และสติปัญญา หรืออาจจะไปฟิตเนสเพิ่มความแข็งแรง คอร์สพัฒนาบุคลิกภาพ

ใครกลุ้มใจ จิตใจว้าวุ่น อยากได้ความสงบก็ไปปฏิบัติธรรม นั่งสมาธิ หรือเพิ่มเติมความรู้ด้านอื่นๆเพื่อการทำงานหรือเรียนต่อ

7. ลายาวทั้งทีต้องคุ้มค่า

พักผ่อนให้เต็มอิ่มหรือจัดระเบียบชีวิตตัวเองซะใหม่… โดยเฉพาะพวกบ้างาน ขลุกตัวเองอยู่ที่ทำงานทั้งวันเช้ายันดึก แนะนำให้คุณกลายเป็นคนบ้านอนแทน พักผ่อนให้มากๆสำหรับคนไม่ชอบไปเที่ยวข้างนอกแต่อยากหากิจกรรมทำ

แนะนำให้หยิบหนังสือที่ซื้อไว้มาอ่าน หรือเลือกซื้อหนังสือดีๆสักเล่มมาอ่าน ส่วนคนชอบท่องเที่ยว นี่เลย..ทัวร์สุขภาพนอกจากได้พักผ่อนแล้วยังได้ฟื้นฟูร่างกายอีกด้วย

8. จัดบ้านให้น่าอยู่(ถูกสุขอนามัย)

สิ้นปีทั้งทีจะปล่อยให้บ้านโทรมต้อนรับเพื่อนๆญาติๆที่อยู่มาเยี่ยมเยียนได้ไง.. ปัดกวาดเช็ดถูให้สะอาด ทำบ้านให้ใหม่ จัดให้น่าอยู่ต้อนรับปีใหม่ เวลาอยู่อาศัยก็จะมีสุขภาพดีขึ้นด้วย

เพราะไม่ต้องสูดดมฝุ่นที่จับหนาอยู่ตามซอกต่างๆจนเป็นภูมิแพ้ ผ้าปูที่นอนซักอาทิตย์ละครั้ง ที่นอนก็สำคัญมากถ้าใช้มานานอาจทำให้ปวดหลังเรื้อรัง จัดการเปลี่ยนที่นอนเลยจะได้หลับพักผ่อนอย่างถูกสุขลักษณะ

9. ร่วมแบ่งปันความสุขสร้างกุศล

เป็นการให้โบนัสสุขภาพใจ หลายครอบครัวได้รับของขวัญเยอะแยะมากมายจากเพื่อนๆญาติๆ บางทีเยอะมากเสียจนใช้กันไม่หมดไม่มีที่เก็บ แนะนำให้แบ่งปันความสุขที่คุณได้ให้แก่คนอื่นๆ

โดยนำไปบริจาคให้สถานสงเคราะห์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ เสื้อผ้า ของใช้ หรือพากันไปทำบุญที่วัด ขอพรพระเพื่อเป็นสิริมงคลแก่ครอบครัว

10. ตั้งปณิธานปรับปรุงตนเอง

เป็นวิธีที่ประหยัดและไม่เสียตังค์สักบาท แต่ต้องอาศัยความตั้งใจจริงและความพยายาม ลองคิดดูว่าปีที่ผ่านมาเราทำอะไรบ้าง? สิ่งไหนที่เราทำผิดพลาด ล้มเหลว ให้ถือเป็นบทเรียนเพื่อปรับปรุงตนเอง

ลองถามเพื่อนๆคนสนิทรอบข้างดูเปิดอก ไม่เอาอารมณ์มาเกี่ยวข้อง ยอมรับข้อวิจารณ์นั้นๆมาปรับตนเอง ต้องมีความกระตือรือร้นในการปรับปรุงตลอดทั้งปี ไม่ใช่แค่ช่วงเดือนแรกๆ ไม่งั้นจะกลายเป็นนิสัยแก้ได้ยาก

      ทั้งหมดนี้เราสามารถทำได้อย่างง่ายดาย.. ไม่ต้องใช้เงินจำนวนมาก แถมได้ของขวัญทั้งสุขภาพกายและใจต้อนรับปีใหม่อย่างสดใส แล้วคุณจะได้ชีวิตใหม่ที่ดีมีคุณภาพจริงๆ

>> ห่างไกลโรคเสื่อมได้ด้วย Nutriga <<
>> sod สุดยอดสารต้านอนุมูลอิสระที่ดีที่สุด <<

The post 10 วิธีง่ายๆให้เพื่อให้โบนัส ‘สุขภาพ’ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

       สุขภาพของคุณนั้นดีแค่ไหน? มีสิ่งไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้นมารึปล่าว จะรู้ได้ยังไง.. ?

การตรวจสุขภาพเป็นเพียงวิธีเดียวที่จะบอกคุณได้ เพื่อให้เราได้รู้ความเป็นไปหรือสัญญาณเตือนที่สำคัญๆ

เพื่อที่จะสามารถดูแล ปรับปรุงหรือรับมือได้ทันท่วงทีก่อนที่โรคต่างๆจะก่อตัวขึ้นมา..

ผู้หญิงสมัยนี้มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าแต่ก่อน เพราะการตรวจสุขภาพเบื้องต้นนั้นเป็นวิธีการที่ดี บ่งชี้ได้ถึงระดับสุขภาพและช่วยให้ตรวจพบความผิดปกติต่างๆก่อนที่จะมีอาการ นี่คือประสิทธิภาพที่สุดของการรักษา

ตรวจสุขภาพชนิดไหนที่จำเป็นสำหรับผู้หญิง

1. ตรวจเต้านม

เต้านมเป็นส่วนสำคัญที่ผู้หญิงทุกคนหวงแหน การตรวจนั้นทำได้หลายวิธี แม้ว่าการตรวจเต้านมด้วยตนเองทุกเดือนๆจะสามารถช่วยให้ตรวจพบสิ่งผิดปกติของเต้านมก่อน

แต่การตรวจที่ดีที่สุดสำหรับมะเร็งเต้านมคือ การตรวจเต้านมทางคลีนิค และการทำแมมโมแกรม ซึ่งควรตรวจทุกๆ 3 ปีถ้าอายุไม่ถึง 40 หลังจากนั้นควรตรวจทุกๆปี

      แมมโมแกรมเป็นเทคโนโลยีการแพทย์ที่นิยมใช้กันในปัจจุบันเพราะมีความละเอียดสูง สามารถตรวจพบมะเร็งก่อนที่จะเป็นเนื้อได้ล่วงหน้าถึง 2 ปี

แม้ว่าแมมโมแกรมจะสามารถตรวจพบมะเร็งได้หลายชขนิด แต่ความเที่ยงตรงอาจจะยังไม่ 100% เพราะในบางครั้งเมื่อนำชิ้นเนื้อไปตรวจกลับพบผลที่ได้เป็นปกติ

2. ตรวจมะเร็งปากมดลูก

การตรวจมะเร็งปากมดลูก (Pap test) เป็นอีกเรื่องนึงที่ผู้หญิงไม่ควรมองข้าม เพราะมะเร็งปากมดลูกเมื่อรู้ก่อน รักษาได้เร็ว โอกาสหายสูง การตรวจมะเร็งปากมดลูกจะเป็นการตรวจภายใน

โดยจะนำเซลล์จากปากมดลูกไปตรวจหาความผิดปกติของมะเร็งที่ยังไม่แสดงอาการ ซึ่งควรตรวจทุกๆ 3 ปีตั้งแต่เริ่มมีเพศสัมพันธ์

       ส่วนผู้หญิงอายุมากกว่า 65 ปี ไม่จำเป็นต้องตรวจประจำเหมือนสาวๆ ถ้าผลที่ผ่านมาปกติ และไม่อยู่ในกลุ่มเสี่ยง ส่วนผู้หญิงที่ได้รับการตัดมดลูกและปากมดลูกออกด้วยสาเหตุที่ไม่เกี่ยวกับมะเร็ง ก็ไม่จำเป็นต้องตรวจเช่นกัน

3. ตรวจหาโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

มีความจำเป็นสำหรับผู้ที่มีเพศสัมพันธ์ โดยเฉพาะที่มีคู่นอนมากกว่า 1 คน และหนึ่งในนั้นก็มีคู่นอนอีกหลายคน เชื้อที่ตรวจพบมากที่สุดคือ  Chlamydia

ซึ่งหากปล่อยไว้ไม่รักษา อาจทำให้เป็นหมันได้ ส่วนเชื้อที่เจอบ่อยเช่นกันก็คือ หนองใน, ซิฟิลิส, เอดส์ ,เริม และไวรัสตับอักเสบบี

      หากตรวจพบเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งรักษาได้เร็วเท่านั้น หรืออย่างน้อยก็ควรปรับเปลี่ยนพฤติกรรมหรือรูปแบบการใช้ชีวิตให้ดีขึ้น เพราะเชื้อบางชนิดเมื่อติดแล้วก็จะเกาะติดคุณไปตลอดจนตาย

เช่น HIV สำหรับคนที่ไม่เคยตรวจมาก่อนแต่ได้ติดเชื้อดังกล่างแล้วตั้งครรภ์ เชื้อบางชนิดอาจถ่ายทอดไปสู่ลูกได้ด้วย ซึ่งเป็นอันตรายต่อทารก

4. ตรวจเบาหวาน

ผู้หญิงมีสถิติเป็นโรคเบาหวานมากขึ้นทั่วโลก โดยเฉพาะคนที่มีน้ำหนักตัวเกินมาตรฐานหรือเป็นโรคอ้วน หรือบางคนที่มีไขมันหน้าท้องมาก ก็มีผลวิจัยแล้วว่ามีโอกาสเป็นโรคเบาหวานมากกว่าคนปกติ หรือคนที่มีไขมันบริเวณส่วนอื่นๆมากกว่าหน้าท้อง

ผู้หญิงส่วนใหญ่จะเริ่มเป่นตอนวัยกลางคน และมีแนวโน้มพบในวัยรุ่นมากขึ้นด้วย ที่พบมากคือ เบาหวานชนิดที่2 เนื่องจากน้ำตาลในเลือดเพิ่มสูงขึ้น เพราะร่างกายไม่สามารถสร้างอินซูลินได้เพียงพอหรือไม่สามารถใช้อินซูลินได้ตามปกติ

       ปัจจัยเสี่ยงของเบาหวานชนิดที่ 2 คือ อายุ , ความอ้วน(ดัชนีมวลกายมากกว่า 30 ขึ้นไป), ขาดการออกกำลังกาย และกรรมพันธุ์ นอกจากนี้ยังพบได้มากในคนที่เป็นเบาหวานระหว่างตั้งครรภ์

หรือในกลุ่มอาการรัไข่มีถุงน้ำหลายใบ ความดันโลหิตสูง คอเลสเตอรอลสูง หรือเคยตรวจพบระดับกลูโคสในพลาสมาผิดปกติ

5. ตรวจโรคหัวใจ

คงต้องยอมรับว่ารูปแบบการกินของผู้คนเปลี่ยนไปมาก อาหารไทยที่เคยเน้นผัก ปลา น้ำพริก กลายมาเป็นอาหารสำเร็จรูป ฟาสฟู๊ด การกินอาหารที่มีไขมันสูงมากขึ้น

และที่สำคัญคือขาดการออกกำลังกาย เลยทำให้มักเป็นโรคฮิตเช่น ความดันโลหิตสูง เบาหวาน โรคอ้วน และทั้งหมดนี้ล้วนส่งผลต่อการเป็นโรคหัวใจ

ที่น่าสังเกตก็คือ ผู้หญิงอาจจะไม่รู้สึกถึงอาการเกี่ยวกับกล้ามเนื้อหัวใจตายเฉียบพลัน แต่ผู้หญิงมักมีโอกาสมากกว่าผู้ชายตรงที่จะมีอาการอาหารไม่ย่อย หายใจลำบาก หรือเจ็บปวดกล้ามเนื้อแทนที่จะมีอาการเจ็บหน้าอกอย่างทั่วๆไป

        ผู้หญิงที่อายุเกิน 18 ปีขึ้นไป ควรตรวจความดันโลหิตเป็นประจำถ้าต่ำกว่า 130/80 ควรตรวจทุกๆ 2ปี แต่ถ้ามากกว่านี้อีกก็มีความเสี่ยงเป็นโรคหัวใจสูง ยิ่งมีระดับคอเลสเตอรอลสูงหรือมีเบาหวานอยู่แล้วยิ่งต้องเช็คถี่ขึ้น คนที่สูบบุหรี่หรือเป็นเบาหวานอยู่แล้ว ควรเริ่มตรวจตุ้ง 20 ปีขึ้นไป

6. ตรวจวัดความหนาแน่นของกระดูก

กระดูกของผู้หญิงมีความหนาแน่นน้อยกว่าผู้ชาย และยิ่งเข้าสู่วัยหมดประจำเดือน จะยิ่งมีความเสี่ยงสูงที่จะสูญเสียเนื้อกระดูกอย่างรวดเร็ว จึงทำให้กระดูกพรุนได้ง่าย

ฉะนั้นหญิงวัยหมดประจำเดือนควรตรวจกระดูกพรุนเป้นประจำ ส่วนคนที่มีปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะกระดูกพรุนเช่น น้ำหนักน้อย หรือไม่ได้รัยฮอร์โมนเอสโจตรเจนทดแทน ควรพบแพทย์เพราะต้องดูแลเป็นพิเศษ

จะได้ระมัดระวังป้องกันอุบัติเหตุในชีวิตประจำวันด้วย เนื่องจากกระดูกจะแตกหักง่ายกว่าคนปกติ เป็นอันตรายพอสมควรถ้าเกิดในตำแหน่งสำคัญ  เช่น ข้อมือ หรือสะโพก

การป้องควรเริ่มตั้งแต่วัยรุ่น โดยการสะสมความหนาแน่นของกระดูกไว้ด้ยการกินอาหารที่มีแคลเซียมสูง ออกกำลังที่มีแรงกดกระแทกสม่ำเสมอ เพราะหากเข้าสู่วัยทองแล้วการเสริมความหนาแน่นของกระดูกคงเป็นไปได้ยาก

7. ตรวจไทรอยด์

ควรมีการตรวจหาระดับฮอร์โมนไทรอยด์ TSH เพื่อตรวจหาความผิดปกติของไทรอยด์ ซึ่งควรตรวจตั้งแต่ 35 ขึ้นไป ทุกๆ 5 ปี เพราะความผิดปกติของต่อมไทรอยด์ จะนำมาซึ่งความผิดปกติต่างๆของร่างกาย และที่สำคัญคนที่ต้องการมีลูกควรตรวจก่อนท้อง เพื่อความปลอดภัยทั้งแม่และลูก

8. ตรวจมะเร็งลำไส้ใหญ่

ผู้หญิง 50 ปีขึ้นไปควรตรวจมะเร็งลำไส้ใหญ่ แต่ถ้ามีประวัติคนในครอบครัว โรคลำไส้อักเสบเรื้อรัง ควรเริ่มตรวจเร็วขึ้น การตรวจมีหลายวิธีเช่น ตรวจหาเลือดที่แผงมากับอุจจาระ การส่องกล้องผ่านทวารหนัก หรือตรวจเอ็กซเรย์ Barium enema

ทั้งหมดนี้เป็นการตรวจพื้นฐานเพียง 8 อย่างที่สำคัญเท่านั้น สำหรับผู้หญิงแต่ละช่วงวัย คุณอาจรอตรวจพร้อมกับตรวจสุขภาพประจำปีหรือจะตรวจเป็นการเฉพาะก็ได้ ซึ่งเดี๋ยวนี้มีแพ็คเกจหลากหลายแบบให้เลือกในราคาที่ต่างกันออกไป

      แม้ว่าการตรวจสุขภาพเป็นสิ่งที่ดี แต่การดูแลสุขภาพเป็นสิ่งที่จำเป็นมากกว่า เพราะหากเราดูแลสุขภาพให้ดี กินอาหารครบทั้ง 5 หมู่ ออกกำลังกายเป็นประจำหรือเสริมด้วยอาหารดีๆเช่น งาดำ เบต้ากลูแคน ก็จะช่วยให้คุณห่างไกลจากโรคภัยทั้งหลายได้แล้วค่ะ

>> บำรุงร่างกายง่ายๆด้วย Nutriga <<
>> งาดำ สรรพคุณมากมาย <<
>> ว่านหางจระเข้ สมุนไพรไทย <<

The post ตรวจสุขภาพ แต่เนิ่นๆ..ปลอดภัยกว่า appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.

เภสัชกรโรงพยาบาลแห่งนึงกำลังจ่ายยาให้กับคนไข้โรคหอบหืดที่เพิ่งได้รับการพ่นยาขยายหลอดลมในห้องตรวจฉุกเฉินมา

แพทย์สั่งยาให้ผู้ป่วยรายนี้ 2 อย่างคือ ยาพ่นสเตียรอยด์ให้ใช้ทุกวันเพื่อป้องกันการจับหืดกับยาพ่นขยายหลอดลม หลังจากที่ได้อธิบายการใช้ยาอย่างละเอียด..

ลุงแกก็รีบบอกทันทีว่า “ไม่ต้องอธิบายมากก็ได้ ลุงไม่เคยใช้ยานี้เลย มันไม่ได้เรื่อง.. ใช้ยังไงก็จับหืดเหมือนเดิม” เลยถามถึงสาเหตุที่ไม่ได้ใช้ยา  ปรากฏว่าหลายเดือนที่แล้วลุงไปรับยาจากร้านยาที่หมู่บ้านมา เป็นยาเม็ดสีชมพูต้องกินวันละ 10 เม็ด (เม็ดละ 4 บาท) กินแล้วไม่จับหืด กินมาเป็นเดือนแล้ว ที่มาหาหมอก็เพราะไม่มีเงินไปซื้อยาที่ว่า

ที่ร้านสั่งไว้ว่าถ้าจับหืดขึ้นมาในช่วงที่ไม่มียาสีชมพูให้ไปรับยาคุณภาพต่ำกว่าที่โรงพยาบาลก่อน

       ถึงกับอึ้ง! แค่ฟังก็รู้แล้วว่ายาที่ลุงได้คือยาอะไร? พยายามอธิบายว่าการรักษาโรคหืดในระยะจับหืดนั้นไม่ใช่การรักษาด้วยสเตียรอยด์แต่ต้องเป็นการให้ยาขยายหลอดลม เมื่ออาการจับหืดหายไปค่อยใช้ยาพ่นสเตียรอยด์พ่นทุกวัน ร่วมกับหลีกเลี่ยงปัจจัยที่กระตุ้นการจับหืด

ถ้ามีอาการหอบเหนื่อยหรือจับหืดให้ใช้ยาขยายหลอดลมชนิดพ่น ถ้ายังไม่ดีขึ้นก็ควรมาโรงพยาบาล ซึ่งกรณีนี้แพทย์เจ้าของไข้ทำถูกต้องแล้ว แต่ไม่ว่าจะอธิบายยังไงลุงก็ยังยืนยันไม่ใช้ยาพ่นและจะไปหาเงินซื้อยาเม็ดสีชมพูอยู่ดี

        นี่เป็นเพียงส่วนหนึ่งของผู้ที่ใช้ยาผิดๆ ยังยึดกับการรักษาอาการให้หายโดยไม่สนใจว่าโรคจะหายหรือไม่..! ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ธุรกิจยาชุด ยาตำโบราณ(เถื่อน) ทั้งหลายรุ่งเรืองเฟื่องฟูมาจนปัจจุบัน

เกิดอะไรขึ้น? เมื่อเราเจ็บป่วย

การเจ็บป่วยของคนเราที่แสดงออกมารูปแบบต่างๆเช่น อาการปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ ไข้ ไอ หอบ และอาการเจ็บปวดต่างๆนั้น ส่วนหนึ่งเกิดจากการที่เชื้อโรคไปทำลายเนื้อเยื่อส่วนต่างๆ ซึ่งที่จริงแล้วถือว่าเป็นเพียงเล็กน้อย

อาการที่รู้สึกและมองเห็นส่วนใหญ่เกิดจากร่างกายของเราทำเองต่างหาก โดยเป็นปฏิกริยาการตอบสนองของระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายซึ่งตัวหลักๆก็คือ เม็ดเลือดขาวที่ทำหน้าที่ปกป้องเรา

คนเป็นหวัด เชื้อไวรัสก็แค่เข้าไปเกาะทำลายเนื้อเยื่อเพียงเล็กน้อย แต่อาการไข้และเจ็บอักเสบคอแดงที่เป็นสาเหตุของการไม่สบายตัว ระบบภูมิคุ้มกันของเราเองเป็นตัวการปล่อยสารก่อไข้ และการเจ็บอักเสบทั้งนั้น

ไม่ใช่ว่าร่างกายของเราต้องการทำร้ายตนเองหรอก แต่ว่าการเกิดไข้และการอักเสบเป็นการเร่งให้เกิดการทำลายล้างเชื้อโรคที่บุกรุกให้เร็วยิ่งขึ้น เพื่อให้หายจากโรคได้อย่างรวดเร็ว แต่ก็มียาบางตัวที่ถูกนำมาใช้เพื่อยับยั้งการทำงานของเม็ดเลือดขาวเพื่อใช้ประโยชน์ในการรักษานั่นคือ  “ยาสเตียรอยด์” นั่นเอง

• คนมีไข้ ได้ยาไปไข้ก็ลดลงอาการเจ็บเนื้อตัวก็หายไป
• คนปวดข้อ ปวดเข่าแดงบวมข้อแท้ๆได้ยาตัวนี้ไปแข้อก็ไม่ปวดไม่เจ็บอีก
• เคยเป็นโรคหืด พอเจออากาศหน้าฝนเข้าไปก็จับหืด แต่พอได้ยานี้ไปถึงฝนจะตกฟ้าจะร้องยังไงก็ไม่จับ สเตียรอยด์จึงเป็น “ยาวิเศษ”จริงๆในสายตาชาวบ้าน ที่ไม่รู้เท่าทันพิษร้ายของมัน

การที่ร่างกายสามารถรับสเตียรอยด์ได้เนื่องจากร่างกายเองก็มีการสร้างสเตียรอยด์ออกมาเพื่อควบคุมการทำงายของระบบต่างๆในร่างกายอยู่แล้ว โดยมีการควบคุมมาจากสมองส่งมายังต่อมหมวกไต เพื่อให้หลั่งสารสเตียรอยด์ออกมา ซึ่งร่างกายจะนำไปใช้ในการควบคุมการทำงานของระบบต่างๆที่เกี่ยวข้องกับการปรับตัวเพื่อเอาชีวิตรอด

มารู้จัก ‘สเตียรอยด์’ กัน

        สเตียรอยด์ เป็นชื่อเรียกกลุ่มฮอร์โมนที่ถูกสร้างจากต่อมหมวกไตภายในร่างกายของคนเรา หลักๆ มีอยู่ 2 ชนิด คือ คอติซอล(Cortsol) กับอัลโดสเตอโรน(Aldosterone) จะถูกสร้างสูงสุดตอนตื่นนอน และต่ำสุดตอนที่เรานอน

นอกจากนี้ตอนที่มีความเครียดต่างๆ ไม่ว่าทางร่างกายหรือจิตใจร่างกายก็จะหลั่งสารสเตอรอยด์ออกมามากขึ้นตามธรรมชาติ เพื่อควบคุมความกดดันเหล่านั้น เชื่อว่าถ้าไม่มีสเตอรอยด์เลย อาจทำให้เราถึงตายได้ทีเดียว

ประโยชน์ของสเตียรอยด์ 

1. ใช้ทดแทนภาวะขาดฮอร์โมนจากต่อมหมวกไต ข้ออักเสบเฉพาะที่รุนแรงควบคุมไม่ได้ด้วยยา โดยรับประทาน หรือฉีดเข้าข้อโดยตรง
2. หัวใจอักเสบรูมาติก โรคไต บางชนิด เช่น Nephrotic syndrome,Glomerulonephritis,
3. โรคเกี่ยวกับคอลลาเจนบางชนิด เช่น Polymyositis, Polyarteritis nodusa, SLE,โรคภูมิแพ้ที่รุนแรง ควบคุมด้วยยามาตรฐานแล้วไม่ได้ผล เช่น หอบหืดอย่างรุนแรง โรคปอดเรื้อรัง ส่วนใหญ่ใช้รูปของยาพ่น กิน หรือ ฉีด โรคตา ในรูปหยอด หรือป้ายตา โรคผิวหนังผื่นแพ้ จะเป็นยาทาเฉพาะที่
4. โรคทางเดินอาหาร ได้แก่ Ulcerative colitis, Crohn’s disease โรคตับ Subacute Hepatic Necrosis, Chronic active Hepatitis, ตับอักเสบจากแอลกอฮอล์และตับแข็งในสตรีที่ไม่ดื่มสุรา โรคมะเร็งในโรค Lymphoblastic Leukemia
5. มะเร็งเต้านม ป้องกันการอาเจียนในผู้ที่ได้รับยาต้านมะเร็ง
6. ภาวะแคลเซียมในเลือดสูง โรคโลหิตจาง
7. ใช้กับการปลูกถ่ายอวัยวะ เพื่อให้เกิดการยอมรับอวัยวะผู้อื่นดีขึ้น

พิษร้ายสเตียรอยด์

แม้ว่าในทางการแพทย์ ‘สเตียรอยด์’ จะมีคุณประโยชน์ในการรักษาอันมากมาย แต่ไม่ควรซื้อยานี้ใช้เองโดยไม่มีแพทย์คอยดูแล เนื่องจากผลข้างเคียงของสเตียรอยด์นั้นมีมากมายเช่นกัน..

1. เลือดออกในกระเพราะอาหาร เนื่องจากสเตียรอยด์ไปทำให้ผนังกระเพาะอาหารและลำไส้บางลงและเสียความสามารถในการป้องกันกรดในทางเดินอาหารที่หลั่งมาเพื่อย่อยอาหารได้ดังนั้นหากใช้สเตียรอยด์ไปนานๆผนังทางเดินอาหารก็จะบางตัวลงจนถึงขั้นทะลุ และมีแผลเลือดออกได้ ถ้ารับการรักษาไม่ทันท่วงทีก็เสียชีวิต
2. กระดูกบาง การใช้สเตียรอยด์จะไปกระตุ้นเซลล์ในกระดูกชนิดหนึ่งร่วมกับกระตุ้นระบบฮอร์โมน ทำให้กระดูกละลายบางลง ซึ่งในคนสูงอายุก็จะลงท้ายด้วยโรคกระดูกพรุนและเกิดกระดูกหักได้ง่าย
3. ร่างกายหยุดสร้างเสตียรอยด์ เพราะได้สเตียรอยด์จากภายนอกไปมากพอแล้ว และหากวันใดไม่ได้รับสเตียรอยด์จากภายนอกเข้าไป แล้วเจอเรื่องเครียด(เจ็บป่วย อดอาหาร เครียด) ร่างกายก็จะขาดสเตียรอยด์อย่างฉับพลัน ทำให้ไม่สามารถปรับตัวได้ทัน อาจทำให้ความดันโลหิตตกลงฉับพลัน หมดสติและเสียชีวิตได้อย่างรวดเร็ว
4. กดภูมิคุ้มกันของร่างกาย บดบังอาการติดเชื้อต่างๆ เมื่อร่างกายติดเชื้อก็จะไม่มีอาการเจ็บไข้ให้เห็น ทำดูเหมือนสบายดี และเนื่องจากสเตียรอยด์กดภูมิคุ้มกันของร่างกายเอาไว้ ดังนั้นกว่าจะรู้ตัวอีกทีเชื้อโรคก็เจริญเติบโตเริงร่าไปทั่วร่างกายแล้ว ซึ่งอาจทำให้ถึงขั้นเสียชีวิตได้
5. ยับยั้งการเติบโตในเด็ก ทำให้เด็กเติบโตช้าและหยุดสูงเร็วกว่าปกติ อันนี้ไม่ถึงขั้นเสียชีวิตนะ แต่เลี้ยงไม่โต
6. น้ำตาลในเลือดเพิ่มสูงในผู้ป่วยเบาหวาน หรืออาจทำให้ระดับน้ำตาลควบคุมได้ยาก หากน้ำตาลในเลือดอยู่ในระดับที่สูงมากอาจทำให้ช็อคและเสียชีวิตได้

โดยปกติ ยาสเตียรอยด์ ถูกจัดเป็นยาควบคุมพิเศษ ไม่สามารถขายได้ถ้าไม่มีใบสั่งแพทย์ โดยทั่วไปก็ไม่มีหมอคนไหนสั่งสเตียรอยด์ให้คนไข้สุ่มสี่สุ่มห้าเพราะว่า ผลสุดท้ายที่ออกมาก็คือการรักษาจะไม่ดีขึ้นในระยะยาว

ผู้ที่ใช้สเตียรอย์มาต่อเนื่องยาวนานส่วนใหญ่จะมีความเชื่อว่าเภสัชกรหรือแพทย์นั่นแหละที่แอบจ่ายยาสเตียรอยด์ให้เขาโดยไม่บอก และไม่รู้ว่าตัวเองไปโดนมาจากไหน? หรือไม่เชื่อว่าตัวที่ใช้อยู่นั่นแหล่ะที่ผสมสเตียรอยด์

แหล่งสเตียรอยด์ที่สำคัญของคนไทย

ก่อนอื่นต้องขอบอกเลยว่าไม่ได้มีเจตนาดูถูกภูมิปัญญาชาวบ้าน เพราะที่ดีก็มีอยู่จำนวนมาก แต่เนื่องจากพ่อค้าบางรายชอบหยิบเอาประเด็นสมุนไพรและภูมิปัญญาชาวบ้านมาแอบอ้างเวลาทำการโฆษณาขายยาตามหมู่บ้าน แบบไม่ลงทุนก็ขายเป็นยาลูกลอน ลงทุนหน่อยก็ขายเป็นยาหม้อ

• ยาลูกกลอนที่ว่าก็เอาพืชผักอะไรไม่รู้ บางทีก็เป็นสมุนไพรจริงนำมาตากแห้งบดเป็นผงละเอียดมาปนกับผงยาสเตียรอยด์ จากนั้นผสมน้ำผึ้งปั้นเป็นลูกกลมๆเป็นอันเสร็จพิธี พ่อค้าที่ฉลาดบางรายจึงเปลี่ยนใหม่เป็นการนำสมุนไพรซึ่งส่วนใหญ่เป็นกิ่งไม้ข้างทาง เถาไม้เลื้อย ใบไม้แห้งต่างๆมารวมกัน เอาไปผ่านกรรมวิธีอาบน้ำยาสเตียรอยด์ ก่อนนำไปตากแห้งแล้วแต่งสีให้ดูปกติ เอามารวมเป็นชุดๆขาย ก็เท่ากับดื่มยาสเตียรอยด์เข้าไปแล้ว

• ยาพระ สเตียรอยด์อาจอยู่ในอีกรูปแบบโดยอ้างว่าเป็นยาพระโดยมีทั้งพระจริง และพระเช่นการอ้างเกจิอาจารย์ดังๆ ในอดีต หรืออุปโลกน์พระที่ไม่มีตัวตนขึ้นมาแล้วอ้างตำราของท่านเหล่านั้น ถ้าอ้างให้เชื่อถือก็อ้างส่วนผสมแล้วใช้คำไทยๆ เช่น เกสรทั้ง 5 รากทั้ง 6 ลำต้นทั้ง 7 อะไรทำนองนี้เอาแปะไว้ที่หน้าห่อ 

• ยาชุด ยาชุดในที่นี้ไม่ใช่ชุดที่รับจากแพทย์หรือเภสัชกรซึ่งมีการระบุชื่อไว้อย่างชัดเจน ให้นึกถึงยาหลากหลายสีในถุงยาใสเล็กๆวิธีกินคือ กินทีละซองขายตามร้านของชำ ปั๊มเล็กๆ หรือร้านยาที่ไม่มีเภสัชกรประจำร้าน อ้างสรรพคุณครอบจักรวาลทั้งแก้ปวดเมื่อย กษัยเส้น ช่วยเจริญอาหาร ที่ร้ายไปกว่าคือ อ้างสรรพคุณว่าเป็นยาบำรุง ไม่ใช่ยาชุด

• สรุปว่าไม่ว่าจะเป็นยาอะไรจากใครก็ตาม หากคุณเห็นว่าใส่รวมๆกันไม่มีชื่อยาก็ควรถามชื่อยา จากคนที่เอายาให้ก่อนเพราะเป็นสิทธิของผู้ป่วยที่ควรทราบ แต่ถ้าถามชื่อยาแล้วตอบแค่ว่าเป็นยารักษาอาการอะไร ประมาณว่ายาลดปวด ยาลดบวมข้อ ยาเส้น ยาแก้ไอ เป็นต้น ก็ให้คิดเผื่อใจไว้เลยว่าใช่

• ยานี้มี อย. การนำเสนอแบบนี้นับเป็นรูปแบบใหม่ที่กำลังนิยม มีทั้งบอกปากเปล่าหน้าตาเฉยว่า “ยาของเราไม่ผสมสเตียรอยด์ และได้รับการรับรองจากอย.แล้ว” หรือที่ร้ายกว่านั้นก็ทำตราอย.ปลอมเองซะเลย ซึ่งเป็นกลอุบายหนึ่งที่ทำให้ผู้ป่วยมาเถียงกับแพทย์ว่าไม่ได้กินสเตียรอยด์หรอกเพราะมี อย. แต่พอนำไปทดสอบจริงก็จะพบสารสเตียรอยด์

        ยาสเตียรอยด์มีประโยชน์ในทางการแพทย์มากมาย แต่ผลข้างเคียง(พิษ) ของยานี้ก็ไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากัน จึงไม่ควรซื้อมาทานเองใช้เองโดยเด็ดขาด

ติดเสตียรอยด์ไปแล้ว ทำยังไงดี?

       เมื่อเกิดการติดเสตียรอยด์เข้าแล้ว หนทางแก้คุณต้องเลือกว่า “จะเอาเสตียรอยด์ออกดีหรือเอาไว้” เพราะมีผลข้างเคียงทั้งสองอย่าง แต่การเอาออกเราจะได้ความปลอดภัยและสุขภาพที่ดีกลับคืนมาในระยะยาว ไม่ต้องตกเป็นทาสเสตียรอยด์อีกต่อไป..

       เนื้อวุ้นของสมุนไพรว่านหางจระเข้นี่แหล่ะ.. มีฤทธิ์ในการดูดซับสารพิษ สารตกค้างได้อย่างยอดเยี่ยม สามารถใช้ทานหรือทาเพื่อดีท็อกสารพิษหรือล้างสารเสตียรอยด์ออกจากร่างกายได้

คลิป : ดีท็อกสารพิษด้วยน้ำว่านหางจระเข้ S Vera plus

>> ดีท็อกเสตียรอยด์ด้วยน้ำว่านหางจระเข้ <<
>> กำจัดเสตียรอยด์ด้วยเจลว่านหางจระเข้ <<
>> ดีท็อกยังไง ให้ปลอดภัย <<

The post แม้จะติด ‘สเตียรอยด์’ ก็ดีท็อกได้นะ appeared first on TisaTrendy : Wellness & Smart Living.